Let us believe in the beginning of the cold season

€ 17 / € 13
1h30
EN/NL/Farsi > FR/NL/EN

Sachli Gholamalizad is theatermaker en actrice, geboren in Iran en opgegroeid in België. In haar solo Let us believe in the beginning of the cold season bezingt ze twee voorname Iraanse kunstenaressen: Googoosh en Forough Farrokhzad. Via popmuziek en poëzie gaven hun woorden vorm aan de levens van generaties mannen en vrouwen, onder wie Gholamalizads moeder en grootmoeder. Dankzij de verbeelding van verboden werelden wisten beide vrouwen zich hun lichaam opnieuw toe te eigenen. Gholamalizad verweeft deze erfenis met hedendaagse feministische stemmen tot een gelaagde muzikale performance. Ze onderzoekt wat het betekent om vandaag als vrouw te leven. Gesteund door sterke vrouwen uit verschillende tradities, formuleert ze toekomstige definities van vrouw-zijn, feminisme en liefde.

Door en met: Sachli Gholamalizad
Dramaturgie: Tunde Adefioye, Maryam Kamal Hedayat, Selm Wenselaers
Muziek en soundscape: Jan De Vroede
Geluidsontwerp: Charo Calvo
Scenografie: David Konix
Kostuums: Zuhra Hilal
Choreografie: Gilles Polet
Lichtontwerp: Helmi Demeulemeester
Geluid: Patrick Van Neck
Technische coördinatie: Lieven Symaeys, Steven Brys
Productieleiding: Miek Scheers
Boventiteling: Tineke De Meyer
Spreiding en tourmanagement: Saskia Liénard
Onderzoeksassistenten: Esther Lamberigts, Bo Alfaro Decreton, Lindsay Jacobs 

Presentatie: Kunstenfestivaldesarts, Kvs
Productie: Kvs
Coproductie: Perpodium, Theater Rotterdam, Vooruit
Met de steun van: Kunstenfestivaldesarts, Tax Shelter of the Belgian Federal Government

Back to top

Sachli Gholamalizad (°1982) is theatermaker en acteur actief in film en televisie. Ze studeerde theater aan het RITCS in Brussel en volgde acteerlessen bij Jack Waltzer in Parijs. In 2013 maakte ze haar eerste stuk, A reason to talk, het eerste deel van een trilogie. De productie won verschillende prijzen (Fringe First 2015, Circuit X, Roel Verniers, Shortlist Amnesty International, ...), toerde op verschillende plekken en werd enthousiast onthaald. In 2016 creëerde ze haar tweede stuk (Not) My Paradise. Ze is een van de KVS-gezichten en voor de komende jaren kunstenaar in residentie van de Vooruit in Gent. In mei 2019 brengt ze haar derde solovoorstelling Let Us Believe in the Beginning of the Cold Season. Sachli Gholamalizad is ook regelmatig op het grote scherm te zien. Naast een rol in Brian De Palma’s nieuwe film Domino (2019), en in Mijke De Jong’s Layla M (2016), nam ze ook rollen in (inter)nationale series voor haar rekening. Ze toert internationaal met theaterstukken. De voorbije jaren kon je haar onder meer aan het werk zien in Toronto (Canada), Buenos Aires (FIBA), Barcelona (GREC Festival) en het Fringe Festival in Edingburgh. Naast haar theater- en filmwerk schrijft ze ook een column voor Mo* Magazine.

Faegheh Atashin (geboren op 5 mei 1950) of Googoosh is een Iraanse popdiva, actrice en icoon die, zoals veel Iraniërs zeggen, “opgroeide voor onze ogen terwijl we zelf opgroeiden”. Op zeer jonge leeftijd al stond Googoosh op de planken. Tijdens de jaren ‘50 en ‘60 was ze de “sweetheart” van de Iraanse bevolking. Na de revolutie van 1979, toen er een verbod kwam op vrouwelijke zangeressen, besloot Googoosh om toch in Iran te blijven en te stoppen met zingen. Pas vele jaren later, omstreeks 2000, begon ze opnieuw te toeren, in het buitenland weliswaar. Sindsdien zorgt Googoosh in de hele wereld voor uitverkochte zalen. De allure van Googoosh beperkt zich niet enkel tot haar identiteit als popicoon en diva. Ze is een rolmodel voor vele vrouwen in en buiten Iran. Sinds de revolutie heeft ze een prominente plek ingenomen als de herbergier van nostalgie. Iraniërs luisteren graag naar haar, niet alleen omwille van haar doordringende stem en krachtige melodieën maar ook omdat ze hen terugbrengt naar het Iran uit hun kindertijd. Jonge Iraniërs vandaag vervoert ze naar het Iran van hun ouders. Voor een overgrote meerderheid van Iraniërs zal Googoosh altijd “de grootste” zijn. Voor hen zal ze uniek blijven, een fenomeen dat zich maar één keer voordoet, once in a lifetime. 

De koude wintermaanden zijn de momenten waarop we het meest leren over wie we zijn en wie we geworden zijn. Tenminste als we de luxe en het voorrecht hebben om achterwaarts te kijken. De Iraanse poëet en filmmaker Forough Farrokzhad (°1934), schrijfster van het gedicht Let Us Believe in the Beginning of the Cold Season, had dat voorrecht niet. Ze stierf op 13 februari 1967 op 32-jarige leeftijd na een auto-ongeluk. Wat we weten uit haar gedichten is dat ze vele koude seizoenen heeft meegemaakt. Tegelijkertijd heeft haar progressieve leven en feministische bestaan bij heel wat mensen voor heel wat warmte gezorgd. Ze was haar tijd ver vooruit en schreef zonder taboes over haar ervaringen, terwijl critici niet klaar waren om die nieuwe stijl te omarmen. Door haar woorden, haar reizen, haar films, werpt ze niet alleen licht op wat het “zou moeten/kunnen” betekenen om te leven als vrouw die haar vrouw-zijn ten volle beleeft, tegelijkertijd vestigt ze ook de aandacht op de sociale kwalen van anderen. Voordat Amerikaanse mensenrechtenadvocate Kimberlé Crenshaw de term intersectionaliteit bedacht, leefde Farrokzhad al op verschillende kruispunten. Ze navigeerde langs meerdere assen terwijl ze pijnlijk aantoonde hoe verschillende vormen van overheersing mensen, en in het bijzonder vrouwen, onderdrukten. Als vrouw daagde ze moedig de samenleving uit. Haar privéleven en het publieke leven verstrengelde ze met elkaar in de gedichten die ze publiceerde over haar persoonlijke beleving van seksualiteit. Ze zijn met velen, de mensen die ze geïnspireerd heeft. Lang na haar dood blijft Farrokhzad nog steeds paden verlichten voor nieuwe generaties.

Back to top