“Ik dacht dat ik een geest was, maar ik was het.”

15/05/2020

“Ik dacht dat ik een geest was, maar ik was het.”

In een van zijn verzen geeft Tarek Lakhrissi zichtbare uitdrukking aan een gevoel van onzichtbaarheid, in een maatschappij van verdelingen en hiërarchie. Net als alle geesten aanvaardt de zijne de toestand niet zoals die is, maar spookt hij rond in het heden, op zoek naar wraak in een nieuwe vorm van zichtbaarheid.

Onze brochure opent met deze woorden. Toen we ze schreven, konden we ons niet voorstellen dat ze in een paar dagen tijd een hele nieuwe betekenis zouden krijgen.

Ontdek meer gedichten van Tarek Lakhrissi

Verborgen tussen de pagina's van het programma zou een selectie van gedichten van Tarek Lakhrissi zich aan de lezers van onze brochure onthullen.

Om ze ons niet langer alleen te laten achtervolgen, nodigen we je uit om deze gedichten virtueel te ontdekken.

Lees de gedichten >>

Steun ook het onzichtbare werk van het festival

In deze moeilijke tijden willen we de kunstenaars en medewerkers van het festival blijven steunen, ook degenen die onzichtbaar werk leveren.

Je kan ons in deze steunactie aan de artistieke creatie helpen door Ghost Tickets of een Ghost Pass te kopen.

Alvast bedankt voor hen!

Ouvertures op afstand

08/05/2020

Het festival zou vandaag beginnen.

Een van de hoogtepunten tijdens het eerste festivalweekend zou het dubbelproject van The Living and The Dead Ensemble geweest zijn, bestaande uit de film Ouvertures en de voorstelling The Wake.

Bekijk Ouvertures online

Samen met The Living and The Dead Ensemble bieden we je graag toegang tot de film Ouvertures. Je kan de film tot zondagavond online bekijken.

In deze film, die in première ging op de Berlinale, keert Toussaint Louverture – de held van de Haïtiaanse Revolutie – terug naar het vitale en jonge Port-au-Prince.

Bekijk de film Ouvertures (FR, Haïtiaan Creools→EN) >>

Steun de artiesten

Net als andere artiesten willen wij dit collectief, dat al in Europa aanwezig was toen de inperkingsmaatregelen werden ingevoerd, zo veel mogelijk steunen.

Je kan ons helpen bij deze steunactie aan de artistieke creatie en aan de medewerker·sters van het festival door Ghost Tickets of een Ghost Pass te kopen.

Alvast bedankt voor je steun, en geniet van de film!

Foto : Ouvertures © The Living and The Dead Ensemble / Spectre Productions

Ghost Tickets Fantôme

14/04/2020

Vanwege de SARS-CoV-2 crisis zijn wij helaas genoodzaakt de 25e editie van het festival te annuleren. Dit komt als droevig nieuws voor ons, en wellicht ook voor jullie.

Lees meer in de brief van de directie >>

De missie van het festival is altijd geweest om artistieke creaties te steunen en wij houden ons ook vandaag aan die kernopdracht.

Door de wereldwijde crisis waarin ook de artistieke gemeenschap financieel verzwakt uitkomt, willen wij de artiesten en medewerker·sters van het festival blijven steunen met coproductiebijdragen en annuleringsvergoedingen.


Je kan helpen met Ghost Tickets

Je kan aan onze actie bijdragen door Ghost Tickets (10/20€) of een Ghost Pass te kopen op onze

website, tot 30 mei.

Je hulp is nodig. Veel kosten werden al gemaakt in de voorbereiding van het festival, en we niet zullen kunnen rekenen op ticketinkomsten, noch op een aantal punctuele subsidies.  


Solidair Ticket = Solidaire Douche

Terwijl we ons focussen op de kunsten, willen we ook waakzaam blijven voor de noden van de meest kwetsbaren.

Daarom zullen alle bijdragen voor de Solidaire Tickets dit jaar worden doorgestort naar onze partner DoucheFLUX. Zij zullen hiermee Solidaire Douches kunnen bieden aan mensen in nood.


Alvast bedankt!

Hartelijk bedankt voor jullie hulp en steun.

We kijken al uit naar volgend jaar. Zorg intussen goed voor jezelf!

Het programma is online

24/03/2020



Uit respect voor het werk van de kunstenaars en het team van het festival, willen we graag met jullie het programma van de 2020 editie delen, zoals we die bedacht hadden. Er waren 34 artistieke projecten, 21 wereldpremières en 7 Free School projecten voorzien.


Ticketverkoop uitgesteld

We zijn helaas genoodzaakt om de verkoop van tickets op onze website en aan de kassa in het festivalcentrum Recyclart/De Vaartkapoen uit te stellen. Het zal dus niet mogelijk zijn om vanaf 24 maart kaarten aan te kopen zoals we in eerste instantie online en in onze brochure hadden aangekondigd.

Download onze brochure

U kunt onze brochure ontdekken door ze downloaden op onze website.

We hopen u binnenkort meer informatie te kunnen geven over de mogelijkheid van een herformulering van het festival of van zijn annulering. Wij volgen de situatie alvast op de voet en houden u uiteraard verder op de hoogte. Als u al enige informatie wilt hebben, spreekt de directie hier uitgebreider over de verschillende scenario's die momenteel worden overwogen voor het festival.

Dank voor uw begrip en steun. Stay safe. 

Annulatie van de programme launch op 24 maart

17/03/2020

Vanaf die datum heeft u echter de mogelijkheid om het volledige programma van deze 2020 editie op onze website te ontdekken. In de volgende dagen kunt u het ook vinden in de brochure die per post wordt verspreid en op onze website.

We hopen van harte dat het festival kan doorgaan en blijven het met enthousiasme voorbereiden. Als er iets verandert houden we u natuurlijk op de hoogte.

Wees voorzichtig en dank voor uw begrip.

Programme launch 2020

06/03/2020

 

Op dinsdag 24 maart presenteren we het programma van het Kunstenfestivaldesarts 2020.

Tijdens de Programme Launch om 18u in Decoratelier (Liverpoolstraat 17, Molenbeek) stellen we het programma in primeur aan je voor en heffen we samen het glas op de komende editie. Toegang is gratis.

Op dezelfde dag om 19u vindt u het programma op onze website. In de volgende dagen kunt u het ook ontdekken in de brochure, die per post en op de meeste culturele plaatsen in België wordt verspreid.

De ticketverkoop start op dinsdag 24 maart vanaf 19u  online en aan de kassa van Recyclart/De Vaartkapoen (Manchesterstraat 13-15, Molenbeek).

Ben je klaar voor wat volgt? Wij, bijna.

03/03/2020

In afwachting van de Programme Launch op 24 maart kunnen we er niet aan weerstaan om reeds de namen van vier artiesten te onthullen:

In het kader van de Free School transformeert Akira Takayama verschillende vestigingen van McDonald's restaurants in collegezalen. Hierdoor ontstaat er een tijdelijke universiteit in de stad.

De nieuwe choreografie van Marlene Monteiro Freitas is een intensieve voorstelling waarin de menselijke fascinatie voor het kwaad en het onbehagen uitgebeeld wordt.

Het verkennen van gender is steeds aanwezig in het werk van de Ivoriaanse choreografe Nadia Beugré: haar nieuwe voorstelling stelt onze historische en actuele benadering van het lichaam, en meer specifiek het zwarte en mannelijke lichaam, in vraag.

De voorstelling van de Iraanse theatermaker Ali Ashgar Dashti is het verhaal van een mislukking en formuleert een subtiele kritiek op de relatie tussen kunst en macht.

Het volledige programma wordt op 24 maart om 18u onthuld. Tot dan!

Tot ziens, liefste Anne !

18/02/2020

Anne Hislaire, één van onze voorzitsters, heeft ons plots verlaten. Ze was sinds de eerste editie nauw betrokken bij het festival en heeft ons blijvend gevoed met haar inspiratie en eindeloze generositeit. In 2018 werd ze benoemd tot mede-voorzitster van onze Raad van Bestuur. 

Haar voorganger, Geert Van Istendael, brengt haar hulde in onderstaande tekst.

- - - 

Beste vriendinnen en vrienden, chères amies, chers amis, bonjour à vous, toutes et tous réunis par l’amitié que vous portiez à Anne, hier ook verenigd in groot verdriet omdat zij niet meer in deze wereld mag zijn.

Ces derniers jours, j’ai souvent pensé à trois mots italiens qui, d’après la conviction profonde de la fondatrice du Kunstenfestivaldesarts, Frie Leysen, constituaient l’essence même du festival : l’umana fragilità, la fragilité, ou, si vous voulez, la vulnérabilité humaine, de broosheid des mensen. Ces derniers jours, nous nous sommes retrouvés, toutes et tous, face l’ampleur cruelle que peuvent prendre ces mots.

Anne Hislaire a toujours partagé cette conviction intime de Frie, l’umana fragilità, comme elle a partagé les autres idées fondamentales sous-jacentes au festival : bilinguisme de fond en comble, insertion dans cette ville marquée tant par l’hyperdiversité que par les inégalités socio-économiques, ouverture à la multiplicité incroyable et enthousiasmante des cultures des arts de la scène provenant du monde entier,  et enfin et surtout, la position centrale de l’artiste dans ce festival, avec tout ce que cela implique en termes d’écoute, d’accompagnement, d’attention discrète pour leurs sensibilités et leur dépaysement dès qu’ils se plongent dans le tohu-bohu de Bruxelles.  Anne partageait pleinement l’idée que ce festival n’est pas fait pour plaire, elle partageait pleinement l’idée qu’il ne faut pas craindre les divergences de vue, les désaccords, les dissonances.

Peut-être que le verbe partager est un peu faible, quand on parle d’Anne Hislaire. Il faudrait dire plutôt quelque chose comme porter haut ou défendre avec vigueur. 

            Die laatste woorden zouden je op het idee kunnen brengen dat Anne veel lawaai maakte. Bij mijn weten maakte Anne nooit lawaai. Maar ze was wel zeer aanwezig. Anne en ik waren sinds het prille begin betrokken bij het festival. Frie Leysen had, met haar onnavolgbare mengsel van glimlach en hardnekkigheid, ons, en ook anderen, erbij gehaald. Bij wat? Er wás nog helemaal geen festival. Er was een verháál over een festival dat komen moest, met de klemtoon op moest, naar Brussel, en dat niet Europa, maar de hele wereld naar Brusselse podia zou slepen. En we gingen mee met Frie op avontuur. Anne avonturierster? Je zou het haar niet nageven. Kijk uit, dat is een grove onderschatting van haar verborgen krachten.

Al gauw bleek dat Anne Hislaire een spilfiguur was in de raad van bestuur van het festival. Niet omdat zij in het middelpunt van de belangstelling stond en nog veel minder omdat zij zelf in dat middelpunt wilde staan. Nee, nee. Integendeel. Zij was de bescheidenheid zelf en dat is geen voze vleierij. Maar wat Anne meebracht naar het vergaderkamertje van de Handelskaai was niet gering. Zij kende in de Franstalige wereld van omroep, film, theater, nou, laat ik maar zeggen, zij kende iedereen. Ik kende daar niemand. Waarmee onweerlegbaar bewezen wordt hoe onmisbaar de in het verleden zo gesmade tweetaligheid van het festival wel is.

Nu ik erover nadenk, ook Anne had dat onnavolgbare mengsel van glimlach en hardnekkigheid. Verval ik in herhaling? Jazeker, maar daarom klopt het niet minder. Die glimlach van haar, niet ironisch, niet uit de hoogte, zeker niet verdrietig, wel altijd rustig, bemoedigend. Een beetje verbaasd ook. Telkens als Anne glimlachte, dacht ik, maak je geen zorgen man, het komt wel goed. 

            Sourire et ténacité. Et empathie. Ou dois-je dire perspicacité? Anne avait un don assez rare. Elle savait lire une personne  

Je me rappelle qu’un jour, Anne et moi, nous avions rendez-vous chez le ministre francophone de la culture, son nom n’a aucune importance. Il était très affable, le ministre, presque charmant. A toutes nos demandes il répondait par l’affirmative. Cependant, après cette conversation courtoise, Anne ne se montrait pas très heureuse. Pas du tout. Elle se méfiait du ministre, elle avait un certain pressentiment. Le jour même sortit un communiqué qui disait exactement le contraire de tout ce que ce ministre nous avait promis. Anne avait lu le ministre.

C’est donc à juste titre que, en 2018, Anne a été élue présidente francophone du festival. Au fil des années, elle avait acquis une connaissance souveraine, non seulement des mécanismes internes de l’organisation, mais aussi, et peut-être que c’est encore plus important dès il s’agit de défendre le festival, Anne scrutait les subtilités du câblage, ou dois-je dire du système nerveux du contexte politique, artistique et urbain du festival, son environnement, le biotope dans lequel le festival devra et pourra, non seulement survivre, mais surtout prospérer.

Les griots africains disent qu’avec chaque vieille, avec chaque vieillard qui nous quitte, il y a une bibliothèque qui est calcinée. Avec Anne, c’est une cinémathèque tout entière et un volumineux carnet d’adresses et un réseau de contacts d’une portée énorme, à peine imaginable, le fruit de son travail à la fois humble, patient, soutenu, tenace, quoi. On vient d’évoquer la fête aux Halles de Schaarbeek. Les Halles de Schaarbeek, ce n’est pas une cabane. Ce jour-là, il y avait une foule qui la célébrait ce jour-là, l’appréciait, l’admirait, et pour tout dire, l’aimait. Et qu’est-ce que je vois en regardant autour de moi aujourd’hui, ici au premier étage du Théâtre National? Une foule.            

            Ik sta hier om in naam van het Kunstenfestivaldesarts de blijken van deelneming te vertolken voor Annes man, voor haar kinderen,voor haar hele familie. Deelneming is niet zomaar een geijkte, holle frase. Wij allen die betrokken zijn bij het festival zullen haar missen. Pijnlijk missen.

Het lijkt ons onvoorstelbaar dat Anne er plots niet meer is. Dat ze niet meer zal zitten luisteren aan de bestuurstafel, met haar mooie glimlach, onverstoord maar een en al aandacht, dat ze geen blik van verstandhouding meer zal werpen door haar bril, dat ze niet meer aan haar glas rode wijn zal nippen. Dat ze nooit meer een opmerking zal maken die knopen ontwart, ons aan het nadenken zet, die alle andere opmerkingen doet wegvallen. Dat we nooit meer haar stem zullen horen, die lage, wat hese stem, hoe moet je die noemen, een stem van oud zilver.

            Je veux encore mettre en exergue son extraordinaire ouverture d’esprit. Je vais vous raconter une petite anecdote, une anecdote qui m’a ému, moi, en tant qu’écrivain néerlandophone.

Un soir, après une réunion du conseil d’administration du festival, Anne voulait à tout prix me ramener chez moi dans sa petite bagnole. A cette époque, je n’habitais pas loin du Cinquantenaire. Or, la première chose que je voix quand je m’installe dans sa voiture, c’est un livre, il se trouvait sur la planche de bord. C’était un livre de poche de la série Folio. Je regardais le nom de l’auteur, par pure curiosité – qu’est-ce qu’elle lit, Anne ? Quel genre de livres? C’était Cees Nooteboom. Que je connais, ça va de soi. C’était ce que je considère comme son meilleur roman, Rituelen, en français donc Rituels. Je demande à Anne, qui est en train d’attacher sa ceinture, dis, tu lis Nooteboom? Ah oui, dit-elle, comme si quelqu’un avait dit, tiens, il pleut. J’ajoute: j’ignorais qu’il était traduit en français. Encore une fois elle répond, ah oui. Et d’ajouter : je l’adore, Nooteboom. Et elle démarre.   

Voilà Anne.

La simple évidence de passer parfois de l’autre côté de la frontière linguistique, mine de rien.       

La simple évidence de soutenir de toutes ses forces invisibles le festival le long de son parcours difficile.

La simple évidence de rester fidèle, au fil des années, aux idées maîtresses du festival.

Evidences qui ne sont pas évidentes du tout. Pour Anne, si. Comme la pluie et le beau temps.      

Merci, Anne, pour tout. Anne, dank je wel. Voor alles. En blijf ons steunen, ook nu je ergens daarboven zit, ver van ons, op je wolk. Je glimlach zal ons bijlichten. Ton sourire nous illuminera. Et le vin rouge doit être exquis, là-haut, dans les nuages. Nous ne pouvons pas asses répéter :

Leve het leven.

Vive la vie.

Théâtre National / Bru.ss.x.el.le.s / 10.02.2020

Inschrijvingen 5de Producer's Academy

14/01/2020

De inschrijvingen voor de 5de Producer's Academy zijn nu geopend! Producenten kunnen zich tot 2 februari aanmelden voor deze opleiding gericht op internationale productie in de podiumkunsten.  Meer info en inschrijvingen op Cifas websiste: http://www.cifas.be/en/worksho...

-60% subsidies = -60% cultuur

05/12/2019

We willen graag onze solidariteit uitdrukken met de kunstenaars die zwaar geraakt worden door een besparing van 60% op projectsubsidies in Vlaanderen en met het Vlaamse middenveld, de VRT en cultuursector die vandaag op straat komen.

De besparingen van de Vlaamse regering treffen ook het Kunstenfestivaldesarts, niet alleen worden onze middelen met 6% verminderd, ook presenteren we vele kunstenaars uit Brussel en Vlaanderen voor wie projectmiddelen levensnoodzakelijk zijn. Zestig procent minder middelen is zestig procent minder cultuur. We zijn nog op zoek naar oplossingen, en hoewel we de gevolgen van zo’n grote besparing niet kunnen opvangen, zullen we een extra inspanning doen voor kunstenaars die het hardst getroffen worden. Dit door ons artistiek budget maximaal te vrijwaren en extra middelen te voorzien voor kunstenaars die ondanks zeer goede evaluaties geen subsidies meer ontvangen.

En met de hulp van de Friends van het festival wordt een fonds aangelegd waarmee we rechtstreeks artistieke projecten zullen financieren.

Er worden ook verschillende betogingen georganiseerd: we moedigen iedereen aan om er naartoe te gaan, wij zullen er zelf ook zijn! Samen solidair strijden voor een gezonde culturele sector in een vitale samenleving.

Tot dan!