Yo escribo. Vos dibujás.

    10/05  | 20:30
    11/05  | 15:00
    11/05  | 20:30
    12/05  | 15:00
    12/05  | 19:00
    13/05  | 20:30

€ 20/16
1h15
ES > FR/NL

Voor het eerst sinds 2015 keert de Argentijnse film- en theatermaker Federico León terug naar Brussel. Met Yo escribo. Vos dibujás. (Ik schrijf. Jij tekent.) laat hij je ronddwalen in een parallelle wereld waar vanalles gaande is. Terwijl je flyers met berichten in handen krijgt, ontdek je verschillende, activiteiten en vertoningen die weinig met elkaar te maken lijken te hebben. Alsof je per toeval op een soort kermis of publieke bijeenkomst bent terechtgekomen. Toch valt er in deze schijnbare chaos geleidelijk aan een orde te ontwaren. Tussen de regels en in de verbinding van de losstaande voorvallen maakt zich een verborgen samenhang kenbaar, gedirigeerd door een esoterische gemeenschap. Op ingenieuze wijze tart Yo escribo. Vos dibujás. de manier waarop we de wereld rondom ons ervaren en interpreteren. Verwacht je aan een raadselachtige trip die de individuele, oppervlakkige blik failliet verklaart.

Zie ook: Talk: Argentina: Fiction & Reality
12/05 – 20:30 (na de voorstelling)
EN/ES, gratis
Met: Federico León, Benoît Hennaut
In samenwerking met: Alternatives théâtrales

Concept en regie: Federico León
Performance: Silvina Sabater, Felipe Boucau, Annette Felix, Zoë Segelstein, Flora Mosleh, François Van Merris, Jahangir Rheghabi Gholami, Aboubacar Koita, Aleksander Boski, Peter Kirschen, Juan Mendez y Blaya, Franco Rossi, Anthony Forrat, Benoit Finschi, Kevin Dupont, Mehdi Delanoeije, Benoit Dassy, Tomas da Fonseca, Jaime de Mendoza, Bruno Hardt, Radek Kaliski, Issam Ouertani, Amine Mokhtari, Mustafa Abulkhir, Lucas Trouillard, Colin Vanandruel, Mustafa Aboulkhir
Scenografie: Ariel Vaccaro
Scenografie assistente: Valentina Remenik
Muziek en geluidsontwerp: Diego Vainer
Lichtontwerp: David Seldes
Kostuumsontwerp: Paola Delgado
Technische leiding: Laura Copertino
Pop realisatie: Cecilia Polidoro
Casting: María Laura Berch en Mariana Berch
Productie leiding: Rodrigo Manuel Pérez
Uitvoerend productie: Melisa Santoro Aguirre
Productie assistente: Tamara Belenky
Uitvoerend productie in Spanje: Carlota Guivernau
Internationaal communicatie en uitvoerend productie in Frankrijk: Julie Le Gall / Cokot
Regie assistente: Juan Francisco Reato
Productie Kunstenfestivaldesarts: Arnaud de Schaetzen, Safa El Alami, Elise Vermuyten

The printed materials are a free adaptation of texts from the studies for the human vocation written by Bernardo Nante
The number The nurse is authored by Claudia Schijman and was released in 1989
The conference contains autobiographical material by Claudia Schijman 
Boventitelen: Babel Subtitling 

Presentatie: Kunstenfestivaldesarts, Les Halles de Schaerbeek
Productie: ZELAYA
Coproductie: Kunstenfestivaldesarts, Teatro Nacional Argentino – Teatro Cervantes (Buenos Aires), Wiener Festwochen (Vienna), FITEI (Porto), Teatro do Bairro Alto (Lissabon)
Met de steun van: Iberescena en Mecenazgo
Dank aan: Grand Studio (Brussels)    
Wereld premier aan Teatro Nacional Argentino – Teatro Cervantes (Buenos Aires, Argentina)

Back to top

In de ban van astrologie

Mijn poes was dood. Zeventien jaar eerder hadden we Simona van een dak bevrijd en sindsdien vergezelde ze ons trouw op ieder avontuur, was ze lid van het gezin. We wisten dat het eraan zat te komen, maar je kunt je er met geen mogelijkheid op instellen. Het was afschuwelijk. Bij terugkomst van de dierenarts was ik haar snel gaan begraven in de tuin, vóór de kinderen het levenloze lichaam zouden zien van het dier waarvan we altijd zoveel plezier hadden. Op het graf zette ik plantjes die in de winter bloeien, mijn zoon maakte van een velletje karton een grafsteen, mijn dochter van drie vroeg wanneer we haar terug zouden zien. Die avond moest ik wat bankzaken regelen op internet; de naam van mijn poes was mijn wachtwoord, en uit het niets meldde mijn bank dat mijn wachtwoord was verlopen. Dat soort synchroniciteit is er altijd, maar we krijgen er pas oog voor wanneer een onverwachte gebeurtenis ons anders doet kijken en de grenzen van ons waarnemingsvermogen oprekt. Dan gaan we een samenloop van omstandigheden zien als een voorbode, het toeval als een boodschap, de elkaar opvolgende tekenen als een horoscoop waaruit we kunnen afleiden wat de volgende stap is.

Iedere première van Federico León is een onbehaaglijke uitnodiging om je zekerheden te laten varen. Yo escribo. Vos dibujas. (“Ik schrijf. Jij tekent”) in Teatro Cervantes is daarop geen uitzondering. Het stuk, dat drijft op een exuberante combinatie van lef zoals je dat maar zelden tegenkomt, is niet in woorden te vangen; het maakt de beklemming voelbaar die schuilt in synchroniciteit.

Een groep mensen verricht onsamenhangende handelingen. Een schaakkampioen neemt het op tegen drie leerlingen. De stukken van het spel zijn van chocola, en dus eten zijn tegenstanders – maar soms ook het publiek – de stukken (letterlijk) op; de grootmeester probeert te redden wat er te redden valt. Hij verliest. Tafeltennisspelers laten met stofzuigers pingpongballetjes zweven in de lucht en stoppen ze in glazen en buizen. Op de balletjes staan letters: A, M, R en T, alsof de weg die de balletjes afleggen en geschreven boodschap aan ons vormt. In de loop van het stuk lees je ‘trama’ (plot), maar ook ‘Marta’, ‘amar’ (beminnen), ‘rata’ (rat), ‘amar a MARTA’ (Marta beminnen), ‘matarrata’ (rattendoder) of – in het overgrote deel van de gevallen – helemaal niets. Basketbalringen, een openstaande ijskast, een meisje dat kaas steelt uit die ijskast: alles wordt ons voorgeschoteld als in een droom, alleen zijn wij wakker en ontrolt de plot zich niet als vanzelf zoals in dromen, maar toont zich weerbarstig. Het publiek is vertwijfeld. Wie zichzelf heel modern vindt, wil interactie. Maar iedere vorm van interactie maakt de verbijstering alleen maar groter. 

Vervolgens worden we meegenomen achter de schermen en legt de astrologe ons als een schooljuf uit wat we zojuist hebben gezien. De wereld als een vruchtbare akker die voortdurend tekenen produceert, ons stuurloze bestaan dat zich van synchroniciteit wil ontdoen zodat we een bestemming vinden en niet oplossen in louter toeval. Er zijn verschillende manieren om de tekenen in de wereld te duiden. Volgens mij zijn de methoden van de psychoanalyse het meest wetenschappelijk, maar om de een of andere reden heeft niet iedereen zin om naar al die uren wetenschap te luisteren om verbanden aan te brengen in wat op het oog onsamenhangend is en antwoorden te vinden terwijl er geen duidelijke vragen zijn. Dat verklaart de populariteit van bijvoorbeeld de astrologie, al duizenden jaren gebaseerd op een vermeend evenwicht tussen de hemellichamen, het koffiedik kijken, tarot, runen of I Tjing: de kwaliteit van poëzie hangt af van wat je zelf het geloofwaardigst vindt. 

De ratio stuurt ons handelen. En omdat de ratio de eindigheid – het meest definitieve van dat handelen – niet kan verklaren, is de filosofie ontstaan, een tussensysteem dat dient als doorgang naar de andere niet-rationele vormen van de ratio: de poëzie, de kunst, contemplatie. Dat is ook het eeuwige thema in het werk van Paul Auster: bestaat het toeval in fictie? Achter iedere zin zit een schrijver die die zin kiest. Alles wat in een boek staat betekent iets. Maar welke schrijver kiest wat ons overkomt in het leven? Kunnen we ons leven verhalen alsof we het schrijven? Hoe weet mijn bank dat mijn poes ons net voorgoed heeft verlaten? 

Mijn zevenjarige zoon heeft er een verklaring voor die de enige juiste is: Simona komt uit de kattenmelkweg en had als missie ons een tijdlang gelukkig te maken. Omdat we inmiddels heel gelukkig zijn, is ze teruggegaan naar haar ster om te wachten op haar volgende missie. Amen.

Rafael Spregelburd
Deze tekst is verschenen op perfil.com

Back to top

Federico León werd in 1975 in Buenos Aires geboren. Hij schreef en regisseerde Cachetazo de campo, Museo Miguel Ángel Boezzio, Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack, El adolescente, Yo en el Futuro, Las Multitudes en Las ideas. De eerste film die hij schreef en regisseerde, en waarin hij ook een rol vertolkt, was Todo juntos. In 2007 schreef en regisseerde hij met Marcos Martinez zijn tweede film, Estrellas. In 2009 schreef en regisseerde hij met Martín Rejtman Entrenamiento elemental para actores. In 2014 maakte hij La última película, een reeks interventies in voormalige bioscopen die werden omgevormd tot parkings. Hij won tal van prijzen voor zijn werk, waaronder de Eerste Prijs voor Toneelliteratuur van het Argentijns Nationaal Theaterinstituut, de Konex Prijs 2004 voor Literatuur in 1999-2003, een award van het Nationale Kunstenfonds, en de Eerste Nationale Prijs voor Toneelliteratuur in 1996-1999 van de Argentijnse Regering. Zijn theaterstukken en films werden getoond in theaters en festivals in Duitsland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk, Italië, Denemarken, Schotland, Canada, België, Spanje, Brazilië, de VS, Japan, Australië en Libanon. Als theaterdocent gaf hij workshops in Spanje, Frankrijk, België, Costa Rica, Bolivië en Argentinië. Een aantal van zijn theaterstukken en het script van Todo juntos, evenals reviews, interviews en teksten over het creatieve proces van zijn werk werden gepubliceerd in het boek Registros. 

Back to top