UNTITLED FEMINIST SHOW

Kaaitheater

23, 24, 25, 26/05 - 20:30
1h 10min
This performance contains explicit nudity!

Als Amerikaanse met Koreaanse roots ontwikkelde Young Jean Lee controversieel theater dat de heersende clichés rond identiteit onderuit haalt en de dominante culturele representaties in vraag stelt. Op het festival in 2009 focuste ze zich in de hoogst vermakelijke en licht subversieve productie The Shipment op de Afro-Amerikaanse identiteit en de stereotypering ervan. Nu valt ze man-vrouwbeelden aan en vertrekt daarvoor vanuit het feminisme. Zes charismatische vrouwelijke theoretici en performers uit verschillende disciplines (van cultural studies over queer activisme tot cabaret) nemen oneerbiedig en met veel humor sociale constructies rond ‘man-' en ‘vrouw-zijn' op de korrel. Tussen militante happening, revue en choreografie-zonder-complexen legt UNTITLED FEMINIST SHOW de spreidstand bloot (ook letterlijk) tussen wat we zijn en wat we zouden kunnen worden. Los van alle normen. Een voorstelling die elk genre achter zich laat.

Concept & regie
Young Jean Lee in samenwerking met Faye Driscoll, Morgan Gould & de performers

Met
Becca Blackwell, World Famous *BOB*, Amelia Zirin-Brown (aka Lady Rizo), Hilary Clark, Katy Pyle en Regina Rocke

Producent
Aaron Rosenblum

Scenografie
David Evans Morris

Licht
Raquel Davis

Geluid
Chris Giarmo & Jamie McElhinney

Projecties
Leah Gelpe

Dramaturgie
Mike Farry

Productieleiding
Sunny Stapleton

Regieassistentie
Kate Gagnon & Rachel Karp

Kostuumadvies
Roxana Ramseur

Geluidsadvies
Jill DuBoff

Pers
Blake Zidell & Associates

Decorbouw
Maia Robbins - Zust

Medewerking licht
Ryan Seelig

Medewerking video
Bart Cortright

Scenografieassistent
Kate Foster

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Kaaitheater

Op verzoek van
Walker Art Center (Minneapolis)

Productie
Young Jean Lee’s Theater Company (New York City)

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, steirischer herbst festival (Graz), Walker Art Center (Minneapolis), Spalding Gray Award (Performance Space 122 New York, Warhol Museum Pittsburgh, On the Boards Seattle)

Ontwikkeld in samenwerking met
Caleb Hammons

Met de steun van
MAP Fund, een programma van Creative Capital met de steun van Doris Duke Charitable Foundation & Rockefeller Foundation, Greenwall Foundation, Fox/ Samuels Foundation, MAP/Doris Duke Charitable Foundation Creative Explorations Fund, National Endowment for the Arts en New York State Council on the Arts, een staatsagentschap

Residentie met de steun van
The Park Avenue Armory, New Museum, Mount Tremper Arts en Baryshnikov Arts Center

Met dank aan
Philip Bither, Michele Steinwald, Pearl Rea & de ploeg van Walker Art Center, Vallejo Gantner, Jess Edkins Georgiana Pickett, Pamela Rapp, Mikhail Baryshnikov, Eleanor Wallace, Steven Battaglia & de ploeg van Performance Space 122 & Baryshnikov Arts Center, Christophe Slagmuylder, Artemis Vakianis, Annemie Vanackere, Kristy Edmunds, Michael Lonergan, Jamie Boyle & Isabel Martin van The Park Avenue Armory, Matt Pokoik & Aynsley Vandebrouke van Mount Tremper Arts, Eungie Joo & Travis Chamberlain van The New Museum, Caleb Hammons, Shen Wei Dance Company, Abrons Art Center, Prelude NYC, Mari Howells, Chris Barlow, David Gersen, Ien Denio, Brandon Zelman, Emily Auciello, Emily Rubin, Will Garrett, HERE Arts Center, Eva Pinney & Tribeca Lighting, Jack Young en New City Video & alle mensen die feedback gaven & antwoorden op Facebookvragen over de creatie

Gecreëerd in Minneapolis (Walker Art Center) in januari 2012

Back to top

UNTITLED FEMINIST SHOW

Ik doe een casting voordat ik mijn voorstellingen schrijf en dan schrijf ik ze op basis van de gesprekken met mijn cast. Voor UNTITLED FEMINIST SHOW heb ik een groep sterren samengezet uit de werelden van theater, dans, burlesque en cabaret in downtown New York. Ik wist al heel vroeg dat ik een feministische voorstelling wilde maken die leuk, inspirerend en verheffend was en dus besloten we een wereld te presenteren waarin mensen met vrouwelijke lichamen niet werden beperkt tot bepaalde rollen en zich vrij voelden om eender welke identiteit te belichamen op eender welk moment. In plaats van te proberen het feminisme te definiëren, er iets nieuws over te zeggen, of een feministisch betoog te houden, wilden we een utopische feministische ervaring creëren.

We ontdekten al snel dat bij ononderbroken naaktheid - die ver van schokkend of prikkelend was - het publiek minder de neiging had om beperkende identiteiten aan de leden van de cast op te leggen. Niet alle leden van de groep identificeren zich met hun vrouw-zijn en voor ons was het belangrijk om te laten zien dat je lichaam je identiteit niet hoeft te bepalen.

We ervaarden ook dat de performers zodanig veel communiceerden via hun bewegingen en expressies, dat woorden irrelevant leken. Faye Driscoll, Morgan Gould en ikzelf maakten de choreografie in samenwerking met de cast. Toch zien we UNTITLED FEMINIST SHOW niet als een dansstuk. Net zoals de performers zelf, heeft de show de bedoeling om weerstand te bieden aan categorisering.

Young Jean Lee

**

Young Jean Lees UNTITLED FEMINIST SHOW is een heerlijk exuberante voorstelling over de gender act die ieder van ons elke dag weer opvoert. We leven immers in een wereld waarin een mens zelden de kans krijgt om gezien of begrepen te worden buiten de grenzen van zijn of haar seksuele identiteit. Bijgevolg presenteren we onzelf steeds als lid van deze of gene kunne in de manier waarop we bewegen, spreken, ons gedragen en verhouden tot de wereld. Gendernormen geven wezenlijk vorm aan de perceptie van onszelf en de ander; sommige uitingen van ons man- of vrouwzijn worden door deze normen geprivilegieerd, andere worden onderdrukt en doodgezwegen. UNTITLED FEMINIST SHOW wil deze onontkoombare genderpatronen zowel erkennen als ontwrichten.

De FEMINIST show is een fysieke, in your face botsing tussen verschillende feministische paradigma's. In dit 75 minuten durend, non-stop beweeglijk avontuur wordt elk vrouwelijk archetype of stereotype, elke karikatuur of constructie van ‘de vrouw' opgevoerd in een chaotische mix van de eerste, tweede en derde feministische golf. Alle spanningen en conflicten die ingebed zijn in het feministisch discours, zijn aanwezig; ze worden belichaamd door zes onverschrokken, naakte performers (Becca Blackwell, Amelia Zirin-Brown (Lady Rizo), Hilary Clark, Katy Pyle, Regina Rocke en World Famous *BOB*). De show gaat ogenschijnlijk over vrouwen en is gemaakt door vrouwen die terzelfder tijd ‘de vrouw' scheppen en tenietdoen.

In een reeks karakterschetsen plaatsen de performers zich tijdelijk in een context die vertrouwd en voorspelbaar aanvoelt. Ze bestaan in herkenbare verhalen en krachtverhoudingen die hen voortdurend weergeven als vervrouwelijkte karikaturen, zodat het publiek zichzelf in het geheel kan situeren en zich veilig kan voelen. Immers, identiteit is niets anders dan een uitwisseling van relaties. Ik ben dit in verhouding tot jouw dat. Naarmate zo'n karakterschets echter vordert, worden de performers onhandelbare, onvoorspelbare en losgeslagen versies van zichzelf, wegglijdend naar de rand, buiten de grenzen van de heersende man-vrouwverwachtingen. Seksisme, vrouwenhaat, achterstelling van mindervaliden of andersgeaarden: alle eeuwenoude vormen van discriminatie worden blootgelegd in deze dramatische aarzeling; onze collectieve kijk op ‘vrouw-zijn', ‘vrouwelijkheid' en ‘feminisme' gaat aan diggelen zodat we verweesd achterblijven. Aldus bevestigt en reconstrueert de voorstelling de traditionele vrouwelijke rollenpatronen om ze even later aan gruzelementen te slaan. In een van de karakterschetsen bevinden de performers zich in een discotheek met dreunende, ritmische muziek. Ze dansen en provoceren als in een MTV-videoclip. Langzaamaan beginnen de dansers beelden van traditioneel vrouwelijke taken in hun choreografie te integreren, zoals het wiegen van een kind of het bereiden van een maaltijd. Door deze humoristische, verzinnelijkte juxtapositie van de slet en de sloof worden we gedwongen stil te staan bij de overheersende - en vaak tegenstrijdige - rollen en verwachtingen waaraan vrouwen voortdurend moeten voldoen. Later in het stuk verbeeldt Lady Rizo de seksuele daad met een onzichtbare fallus. Het ziet er aanvankelijk allemaal erg herkenbaar uit, als een clichématige openingscène van een pornofilm. We kennen dit. Al vlug echter neemt Rizo ons mee naar een andere plek, doordrenkt van agressie en woede die zich uit in geweld tegenover de fallus. Haar boodschap? Ik behaag en vernietig je. En dat is wat deze voorstelling telkens opnieuw doet.

UNTITLED FEMINIST SHOW betwist en ondermijnt zonder scrupules de grenzen die zijn opgelegd door de traditionele, dominante (en altijd mannelijke) blik. Op heftige wijze exploreert en huldigt het stuk de complexe en dissonante realiteit van vrouwelijke en transgenderlichamen en ervaringen. Young Jean Lee heeft een gevarieerde collectie lichamen uitgekozen die ons confronteren met onze geconditioneerde - en dwangmatige - neiging om zogezegd wezenlijke man-vrouwkenmerken toe te dichten aan lichamen in de ruimte. Deze voorstelling stelt onze interpretatie van ‘de vrouw', ‘het vrouwelijke', ‘de vrouwelijkheid' in vraag en probeert vastgeroeste ideeën over wat een vrouw ‘is' en wat een vrouw ‘zou moeten zijn', te destabiliseren. Wat is een vrouwenlichaam? Hoe worden vrouwenlichamen geëxploiteerd? Hoe worden ze aangemoedigd? Waar ligt de lijn tussen uitnodiging en dwang? Deze lichamen volgen de regels en breken de regels. Deze lichamen kennen geen regels. Zo wordt het vrouwelijk lichaam een plaats van zowel onderdrukking als kritisch verzet. UNTITLED FEMINIST SHOW is een zeer energieke reflectie op deze dialectiek.

De ultieme vraag is dus: is dit een feministisch stuk? Het antwoord is ‘ja'. Deze show is bereid om de veelsoortige voorstellingen en mogelijkheden van gender en feminisme te onderzoeken. Young Jean Lee en co weerstaan aan de verleiding om slechts een monolithische, normatieve versie van het feminisme te tonen. Integendeel, de voorstelling is net een uitnodiging om onszelf te verlossen van de dwangmatige behoefte om te vertrouwen op een tweeledige genderindeling, om los te komen van het willen verheerlijken van één soort feminisme. Er zijn eindeloos veel vormen van gender, er bestaan ontelbare manieren om het feminisme in te vullen. Het lijkt wel alsof Young Jean Lee het woord ‘VROUW' over het toneel heeft geschreven om er dan een streep door te trekken: van feministische exploratie gesproken. En ja, dit grondige politieke onderzoek beantwoordt niet aan de patriachale eis om een ultieme verklaring of eenduidig begrip aan te reiken. Kun je dat aan?

Cassie Peterson
Vertaald door Steven Tallon & Joris Vermeir

Back to top

Young Jean Lee (artistiek directeur van Young Jean Lee’s Theater Company) is een toneelschrijfster en regisseur die een OBIE prijs won en door de New York Times omschreven werd als “de meest avontuurlijke downtown toneelschrijfster van haar generatie” en door Time Out New York als “een van de beste experimentele toneelschrijfsters in Amerika”. Ze schreef en regisseerde negen stukken in New York met Young Jean Lee's Theater Company en trok ermee naar 20 steden over de hele wereld. Haar stukken werden uitgegeven door de Theatre Communications Group ( Songs of the Dragons Flying to Heaven and Other Plays , The Shipment and Lear ) en door Samuel French ( Three Plays by Young Jean Lee ). Ze werkt momenteel in opdracht van Plan B/Paramount Pictures, Lincoln Center Theater, Playwrights Horizons, en het Oregon Shakespeare Festival. Ze is lid van New Dramatists en13P en heeft een MFA van het Mac Wellman's playwriting programma aan Brooklyn College. Ze ontving beursen van de Foundation for Contemporary Arts, Creative Capital, NYFA, NEA, NYSCA, de Jerome Foundation, de Greenwall Foundation, en de Rockefeller MAP Foundation. Ze kreeg twee OBIE onderscheidingen, de Festivalprijs van het Zuercher Theater Spektakel, de 2010 Literatuurprijs van de American Academy of Arts and Letters, en een 2011 Guggenheim Fellowship.

Back to top