Une famille à Bruxelles

PLATEAU (nadine)

6 Mei/Mai/May 15:00
7, 27 Mei/Mai/May 11:00
26 Mei/Mai/May 20:00
Duur/Durée/Duration: 1:30
Belgische première/Première belge/Belgian première

In Akermans eerste roman Une famille à Bruxelles weerspiegelen twee werelden elkaar: de stemmen van moeder en dochter vloeien in elkaar over. De dochter spreekt in naam van de moeder die over zovele dingen liever zwijgt. Deze aangrijpende hommage van Akerman aan haar moeder, zonder opsmuk, zonder effect, ondraaglijk licht en diep ontroerend in zijn eenvoud, zal voorgelezen worden door de schrijfster zelf samen met actrice Aurore Clement. Eric De Kuyper zorgt voor de mise-en-scène.

Enscenering/Mise en espace/Set up: Eric de Kuyper
Met/Avec/With: Chantal Akerman, Aurore Clément, Chantal Akerman, Aurore Clément,
Chantal Akerman, Aurore Clément...
Productie/Production: KunstenFESTIVALdesArts
Presentatie/Présentation/Presentation: vzw NADINE asbl (Brussel/Bruxelles), KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Terwijl Chantal Akerman in de maand mei in Cannes en Berlijn haar nieuwste film La Prisonnière, geïnspireerd door A la recherche du temps perdu van Marcel Proust, presenteert, toont het KunstenFESTIVALdesArts een ander aspect van haar veelzijdig kunstenaarschap. Naast haar filmwerk schrijft ze ook voor het theater en maakt ze installaties. In 1998 verscheen haar eerste roman Une famille à Bruxelles.

Tezamen met de actrice Aurore Clement leest Chantal Akerman haar roman. Une famille à Bruxelles is een aangrijpende vertelling van een joodse weduwe die in Brussel woont, van haar twee dochters, haar gestorven man, van de verschrikkingen van de oorlog en de kampen waarover ze niet wil spreken. Haar woorden zijn de woorden van gewone mensen die over gewone dingen praten: de taal van de ademhaling, zonder opsmuk, zonder effect, ondraaglijk licht en diep ontroerend in zijn eenvoud.

Het is een indrukwekkende hommage die Chantal Akerman aan haar moeder geschreven heeft. De woorden van de dochter en de woorden van de moeder vloeien in elkaar over: 'ik' wordt 'zij' en omgekeerd, in dit proza dat een dagelijks gevecht is tegen de last van de afwezigheid. De afwezigheid van de dochter die in Parijs is, of in New York, de afwezigheid van de vader die overleden is, de afwezigheid van zo velen, dat ze niet eens benoemd kan worden...

"Ik schraap de dingen af tot hun banaalste kern, ik ontdoe ze van alles wat verhindert hen te zien zoals ze zijn. Wat ik zeg, wat ik film, zou eigenlijk geen cinema mogen zijn, zou alleen maar mogen zijn wat er op straat of in de keuken gezegd wordt. Alles wat de anderen achterwege laten, interesseert mij nu net. De subcultuur is niet het tegenovergestelde van het mooie: het verschijnt wanneer je wat domineert afschraapt, wegzuivert. Ik maak films die de mensen met zichzelf confronteren. In de stad is er de blik van iemand die voorbijkomt en die iemand anders niet durft groeten. Ik toon die mensen, hun blikken, maar niet met een camera die tegen hen aangedrukt is, die hun lichaam en hun leven steelt... Ik druk me niet gemakkelijk uit. Vaak vind ik niet de juiste woorden of de juiste gevoelens. Maar ik schrijf mijn scenario's en ik schrijf ze graag. Ik slaag er soms in mijn gevoelens met woorden opnieuw te vinden, maar zelden mijn gedachten. Dat is de utopie van de schriftuur."

Over haar moeder zegt Chantal Akerman: "Sinds Jeanne Dielman is mijn moeder mijn grootste inspiratiebron: omwille van haar manier om de pijn te ontwijken, omwille van haar inspanningen om het dagelijkse leven te verzachten en de stilte te verbergen. Zij kan onmogelijk spreken over vrienden en familieleden die nooit zijn teruggekomen. Ik spreek in haar plaats om een stem te geven aan de spoken van de stilte."

Back to top