Transatlantic or the Foreign Correspondent

Verschillende locaties in de stad

It’s May, it must be Brussels

1. Unpacking

3/05 > 20:00 → CentreduFESTIVALcentrum

5/05 > 16:00 → CentreduFESTIVALcentrum

2. Misguided tour

11/05 > 15:00 → Godfried van Bouillon, Koningsplein

12/05 > 15:00 → Godefroid de Bouillon, Place Royale

3. Quarrels…?!

17/05 > 18:45 William Kentridge → Kaaitheater

18/05 > 18:30 Forced Entertainment → de bottelarij

4. Packing

24/05 > time t.b.c. → CentreduFESTIVALcentrum

25/05 > time t.b.c. → CentreduFESTIVALcentrum

Hier is hij: uw gids voor de zevende editie van het KunstenFESTIVALdesArts. Een duiveltje, een engel, een Argentijn met veel liefde voor de Duitse literatuur, een clown en een filosoof, een leugenaar en uw beste vriend. Alejandro Tantanian was al op het festival te gast in 1998, toen met het gezelschap El Periférico de Objetos. Nu komt deze Argentijn als envoyé spécial naar Brussel om zijn indrukken over het festival en de stad met ons te delen. Hij zal een dagboek bijhouden, interventies op poten zetten en zijn weirde verbeelding laten werken. U verrassen met zijn verlichte geest of u overvallen met zijn donkere humor. Eén ding is zeker: artiesten noch publiek zullen ontsnappen aan zijn alziend oog...

Een project over Brussel (een geleid bezoek?) en het KunstenFESTIVALdesArts (een geleid spel?) door Alejandro Tantanian

Met:

Alejandro Tantanian,

Edgardo Rudnitzky (Unpacking)

Maria Marta Colusi (Unpacking)

Assistent:

Hendrik De Smedt

Met dank aan:

Solitude (Stuttgart),

Paleis van Keizer Karel vzw/Palais de Charles Quint asbl, Fonds Bellevue

Trevor Wells

Productie & presentatie:

KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Transatlantic of de correspondent uit het buitenland

(Een Doppelgangertekst 1 )

Laat me, voor ik begin uit te wijden over wat ik in de maand mei bij jullie zal doen, vertellen wie ik ben (voor de donkere kant wakker wordt): Ik ben Alejandro Tantanian 2 en ik heb altijd zanger willen worden.

Die bezigheid zou mij onverbiddelijk naar de hoogste toppen van populariteit en succes hebben gevoerd.

Maar de wereld, mijn leraars, mijn omgeving en de hele samenleving weerkaatsen, vervelend genoeg, andere beelden in de spiegel: dat van een schrijver vernederd door zijn woorden en zijn spoken, en dat van een regisseur die met gestrekte linkerarm wijst naar die onmogelijke scène in een sepiakleurig en rigoureus kader.

Aangezien ik dus niet aan mijn lot ontsnap (niets is nuttelozer dan dat te willen ontvluchten) wordt Alejandro Tantanian, dat wil zeggen ik, gedefinieerd als schrijver, regisseur en zanger (ik geef het niet op, ik weiger me er bij neer te leggen).

Onder het gesternte van mijn lotaanvaarding heb ik verschillende onderscheidingen gekregen voor de stukken die ik schreef, is mij een beurs toegekend door de Akademie Schloss Solitude van Stuttgart en maakte ik deel uit van de groep El Periférico de Objetos (die al tweemaal in jullie stad en op jullie festival te zien waren.)

En nu naar de kern van de zaak: het voorstel kwam er aan een cafétafel. Het was in de loop van september 2001. De stad ademde een lucht die niet dezelfde is als nu: gecorrumpeerd door pijn en hoop. In die dagen was de derde editie van het Internationale Festival van Buenos Aires aan de gang. En daar zaten we, in een café aan de Avenida de Mayo (een beroemde verkeersader in deze getormenteerde en prachtige stad), Celesta en ik.

WIE BEN JIJ?

In dat café werden de afspraken gemaakt die me nu voor de delicate opdracht plaatsen om in woorden te vatten wat me naar jullie deel van de wereld zal brengen. Deze tekst bestaat uit contradicties. Mijn twee kanten bouwen samen deze tekst. HIER BEN IK. IK BEN WAKKER. Het is januari 2002. Het jaar is nauwelijks begonnen en het land waarin ik woon gaat door één van de pijnlijkste momenten van zijn geschiedenis. En ik zit hier (DE DONKERE en de heldere samen) voor mijn PC, in de okerkleurige eenzaamheid van mijn huis, en probeer een tekst te maken over mijn aanwezigheid ginder, in Brussel, in mei 2002. En de tekst komt langzaam tot stand vanuit de onzekerheid over wat ik wil zeggen, vanuit de onwetendheid over wat ik wil maken.

Ik moet uitleggen wat ik bedoel met mijn twee kanten DOE HET, SMEERLAP: twee fundamenteel antagonistische wezens wonen samen in mij (en ik leg dit uit omdat ze vroeg of laat allebei deze tekst zullen schrijven, DAT HEBBEN WE AL GEDAAN, LUL, allebei zullen ze deze woorden dicteren op deze nacht in januari). De ene probeert de valstrikken van de ernst te ontmantelen, hij is degene die zingt, die probeert deze tekst tot iets lichtvoetigs en lichtgevends te maken (en hij komt tussen via voetnoten); de andere is degene die van Duits houdt, de 'Wagneriaan', de bewoner van de schaduwen (hij is IK BEN DE HEER VAN DE TEKST, hij schrijft de tekst die volgt, hij zegt mij om hier weg te gaan, HOU OP MET DEZE ONNOZELE INLEIDING, en ik moet hem gehoorzamen, ik moet gaan, ik laat hem het wo

Afdalen in de Hel, zeggen zij die kunnen getuigen, is geen gewone activiteit.

Er zijn, en dat moet gezegd worden, theorieën die deze expedities afdoen als het werk van koortsige geesten.

Eender welke theorie je aanhangt, het punt is dat alle getuigenissen van de reizigers die de grenzen van de levenden konden overschrijden, ons toelaten te herinneren wat vergeten is.

3

Hij die afdaalt zo staat er te lezen 4 , verlaat wie hij was om iemand anders te worden, en verdwaalt in de diepten van het donkere koninkrijk om een andere huid, een ander bewustzijn te krijgen. Eens het landschap van de dood is doorkruist, is niemand nog identiek aan het beeld dat in het licht werd achtergelaten - datgene dat de spiegels verslonden -

De Dood, met haar instrument, verandert alles, transformeert alles 5.

De dichter daalt af in de Hel om het woord te vinden. In de Hel zijn er geen spiegels. Een barst in een rots is de deur. Een barst is de ruimte die de rots maakt voor de stilte van de rots. Een woord is een punt van spanning tussen twee stiltes 6.

7

In de Onderwereld wordt het landschap gedomineerd door het bestaan van objecten die we hier, aan deze kant van het licht, gewoonlijk kooien noemen 8.

1. Daar staat ook een man te staren naar de hemel,
krachtig wringt hij zijn handen in pijn.
Ik ril wanneer ik zijn gelaat zie,
De maan toont me mijn eigen vorm

Heinrich Heine

2. Groene mei van 1966/ Geboren op de ochtend van de 23ste dag, om precies te zijn: om 10u05 in het Duitse Hospitaal van de stad Buenos Aires (in mijn lot speelt 'de Duitse kwestie' een meer dan buitengewone rol, niet alleen omdat ik geboren ben in een omgeving die deze taal sprak, maar ook omdat mijn voorliefde voor literatuur en theater mij geschonken is uit de handen van een aantal 'beroemde Duitsers'. En wil mij excuseren, maar ik zal hun namen hier niet noemen

3. Ik beslis om vlekken te maken op de tekst. We verliezen, onder mijn vlek, verschillende paragrafen. Maar allemaal geschreven door de 'Hyde' kant van mijn persoonlijkheid: donkere beschrijvingen van het landschap van de Hel, specifieke anatomie van bewoners van de onderwereld, vol morbide details. Dit is geen goede duiding; dit is geen goede manier om mezelf te introduceren. Mijn bezoek ginder, mijn verblijf in Brussel heeft niets van doen met hellen en anatomie. Ik ga er ervaringen uitwisselen; ik zal de correspondent uit het buitenland zijn?

4. Niks kan gelezen worden. Hou op met deze tekst, jij onnozele hals! Hier ben ik: bij de voetnoten verklaar ik je de oorlog. Altijd. En het zal mijn strijd zijn. Tenminste deze keer. Ik kan je dictatuur niet meer verdragen. Hier moet een einde aan komen. Wat zijn je plannen? Mij 'idee-loos' laten voor het KunstenFESTIVALdesArts? Probeer je mijn plaats in te nemen? Is het misschien je bedoeling om mij te ruïneren? Je zal mij niet overwinnen. Wees daar maar zeker van.

5. Ik hoop dat de dood snel komt. En jou meesleurt.

6. De dichter daalt af in de Hel om het woord te vinden. (...) Een woord is een punt van spanning tussen twee stiltes. Deze 'zinnen' zijn uitreksels uit het papyrus achtergelaten in de West Canton, naast de grot van Pindaro, waar, naar men zegt, de Orphische Mysterieën decennialang werden gecelebreerd. Naar men zegt (betrouwbare bewijzen bestaan niet) was Isengolheim XIII één van de weinige geïnitieerden die achterbleven in de Hoge Stad na de bloedige invasie geleid door het zwaard van Magharth de Bruine, heerser van het Olixedricum Rijk, die definitief alle 'ketterse' godsdiensten uitroeide.
Wat doe jij hier godverdomme in de voetnoten? Maak dat je wegkomt. Dit is mijn territorium.

7. De voetnoten zijn van mij, jij ellendige smeerlap!

8. Nog een vlek hier. En het is een bloedvlek. En ik zal niet zeggen wie aan het bloeden is Kooien?: de juiste plaats om de wilde gevangen te houden of om vast te houden wat glibberig is en wil ontglippen. Dus: dat is jouw plaats. Een kooi. Jij bent de wilde kant, de glibberige kant. Ziezo. Gedaan. Nu moet ík spreken. Het is mijn beurt. Hou op met deze woordenstrijd en laten we uitleggen wat ik in Brussel wil maken IN EEN KOOI ZITTEND. Jij hebt geen toelating om hier te spreken. Jij zit opgesloten in een kooi. EN DAN? IK ZIT IN EEN KOOI. MAAR IK BEN NIET MONDDOOD JIJ ZAL IN BRUSSEL ALLES DOEN WAT IK WIL. JE ZAL RONDGELEID WORDEN OP EEN BEZOEK AAN DE ONDERWERELD. Ga weg uit mijn woorden. VRIJHEID IS EEN VAN DE CONCEPTEN DIE DE KOOI CONCREET MAAKT, EN TEGELIJK ONTKENT. MEER NOG: DE KOOI DIE DE VOGEL GEVANGEN HOUDT IS NIET DEZELFDE ALS DE KOOI DIE DE WILDE VAST HOUDT. Wat betekent dat? Nonsens. Ik zal er andere kunstenaars ontmoeten, een dagboek bijhouden van het festival en de stad. Mijn ervaringen uitwisselen. Jij blijft opgesloten in je kooi. Ik zal er alleen zijn. De deur van de kooi zal niet geopend worden. ELKE DEUR LEIDT ERGENS NAARTOE. DOOR EEN DEUR STAPPEN BIEDT DE WANDELAAR, GESLUIERD OF NIET, STEEDS EEN KRUISPUNT. EN DE WANDELAAR BESLIST OVER DE DINGEN DIE GAAN KOMEN. HIJ IS HET DIE BESLIST OM HET ENIGMA ONDER OGEN TE ZIEN DAT AAN DE ANDERE KANT LIGT. Ik zei: 'hou op'. Ik zal in Brussel zijn EN DE HEL DOORKRUISEN OF ONBEKENDE LANDSCHAPPEN BEZOEKEN. KOM MET MIJ MEE. WIJ kunnen KOOIEN bezoeken, AFDALEN IN VERBODEN LANDSCHAPPEN OF opstijgen het verre voorgeborchte. De trip ZO IS VOORZIEN zal door de stad Brussel leiden. Overeengekomen datum: MEI 2002. WIJ zullen ER zijn.

Back to top