Source / Orientations / Foyer

    14/05  | 20:30
    15/05  | 20:30

€ 14 / € 11 (-25/65+)
€ 14 / € 11 (-25/65+)
Arabic > EN (14/05) / FR (15/05)

Ontmoet de artiest na de vertoning op 15/05

Als Orientations een portret is van Tunis, gereflecteerd in een glas met inkt, dan lijkt Foyer een projectie zonder film te zijn, waar het enige zichtbare een wit scherm is. Stemmen bewonen deze (bijna) lege beelden. Er klinken vragen van mensen die de kunstenaar tijdens het filmen benaderen. De camera fungeert als een magneet voor impressies van de stad na de revolutie; als een middelpunt waarrond men zich verzamelt, praat en luistert. In de films van Ismaïl Bahri onthult de ervaring van on(door)zichtbaarheid meer dan het zien van beelden. Je bent onrechtstreeks getuige van microgebeurtenissen die het kijken zelf in vraag stellen. Voor het festival componeert Bahri – voor het eerst in Brussel – een programma van drie recente films die een hypothetische lijn trekken tussen de onstabiele rust van Tunis voor en na de revolutie. Een duik in de taal van de cinema.

Source (2016, 8 min) 
Door
Ismaïl Bahri  

Camera
Ismaïl Bahri   

Kleurcorrectie
Pierre-Yves Faye   

Productie
G.R.E.C met de steun van CNC. Collection La première image, 2016   

In opdracht van
Centre National des Arts Plastiques – Ministère de la Culture et de la Communication    


Orientations (2010, 20 min) 
Door
Ismaïl Bahri   

Camera
Ismaïl Bahri   

Geluidsopname
Ismaïl Bahri     


Foyer (2016, 32 min) 
Door
Ismaïl Bahri   

Camera
Ismaïl Bahri   

Geluidsopname
Ismaïl Bahri   

Montage
Ismaïl Bahri   

Kleurcorrectie
Pierre-Yves Faye   

Productie
Spectre in coproductie met La Fabrique Phantom   

Producent 
Olivier Marboeuf   

Uitvoerend producent
Cédric Walter     


Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, BOZAR   

Productie
Spectre Productions & La Fabrique Phantom   

Producent
Olivier Marboeuf   

Uitvoerend producent
Cédric Walter

Back to top

Vergankelijkheid is de kern van het werk van de Frans-Tunesische kunstenaar Ismaïl Bahri. Een waaiend blad papier voor zijn lens plaatsen, vallende waterdruppels vertragen door ze langs een draad te laten glijden, de weerkaatsing van een stad zien in een glas met inkt dat hij in zijn hand houdt: Ismaïl Bahri verricht elementaire en empirische handelingen en besteedt aandacht aan “wat er gebeurt” en wat voor effect dat alles op hem heeft. De kunstenaar plaatst zich in de positie van waarnemer: hij zoekt overal in het rond en wordt “kortzichtig” voor zijn werk. Dan installeert hij een soort opnameapparaat dat zijn handelingen registreert, meestal met video maar ook met fotografie of geluid. Het is vaak buiten het frame van het beeld dat echte betekenis ontstaat, in de tastbare realiteit van een omgeving die plots onthuld wordt.
François Piron

Source […] toont het volledige proces van een oppervlak dat door een vlam verdwijnt – een simpel blad papier dat wordt opgeslokt door een gat dat zich vanuit het midden uitbreidt. Er is geen materiële of technische trucage aan het werk: alles draait eenvoudigweg om het fenomeen van de verbranding, dat we kunnen observeren zoals we het vermoedelijk ook als kinderen ooit gedaan hebben. Eerst is het witte blad papier nog helemaal intact; dan verschijnt er een klein bruin oog, dat al snel uitgroeit tot een perfecte cirkel die uiteindelijk het hele blad verovert. Als we het blad papier als een soort gezichtsveld zien, is het in zekere zin het veld zelf dat verdwijnt. De al dan niet sentimentele emoties die door deze onverbiddelijke vernietiging worden opgeroepen, zijn een allegorie voor alles wat sterft, alles wat leeft. En het moet ook opgemerkt worden dat in dit geval niet enkel het blad papier (het gezichtsveld) verdwijnt, maar ook het kleine roodomrande gat is uiteindelijk ten dode opgeschreven naarmate het zichzelf meer en meer opvreet.
Jean-Christophe Bailly  

Orientations toont een glas met inkt dat door het stedelijke landschap van Tunis dwaalt, op armlengte gehouden, gezien van bovenaan. De filmmaker is zowel camera als projectiescherm, even bescheiden als zijn achtergrond. Hij speelt met verwijzingen naar teksten (de inkt), thee en koffie (voedsel), de rivier (natuur en tijd) en de onvastheid van het beeld.

Op het eerste gezicht lijkt Foyer een projectie zonder film, met een trillend wit scherm als enige getuige. Enkel stemmen begeleiden de witte leegte. Ze zijn van mensen die de werkende cameraman benaderen en hem vragen wat hij doet. De filmmaker wordt aangesproken door een amateurfotograaf, een nieuwsgierige voorbijganger, een politieagent en een groep jonge mannen. De discussies die zich ontspinnen, doen nadenken over de principes van de filmervaring en meer in het bijzonder van déze film. Film intrigeert ons: door vragen te stellen en uiteindelijk de camera in een foyer (bijna in de zin van een haardvuur) te veranderen, waar mensen samenkomen, praten, discussiëren en luisteren. Eerst draait het vooral om de camera, maar geleidelijk aan komen nieuwe standpunten naar voren uit de gesprekken, die een specifiek sociaal en politiek landschap vormen. Ze tonen een glimp van de context waarin een werk tot stand komt, terwijl het zich een weg probeert te banen door een chaotische wereld.

Back to top

Het werk van Ismaïl Bahri werd op verschillende plaatsen getoond, zoals Le Jeu de Paume (Parijs), Les Églises (Chelles), de Staatliche Kunsthalle (Karlsruhe), Kunst Im Tunnel (Düsseldorf), het British Film Institute (Londen) of de Calouste Gulbenkian Foundation (Lissabon). Zijn films zijn geselecteerd op festivals als TIFF (Toronto), NYFF (New York), IFFR (Rotterdam) en FID (Marseille). Ismaïl Bahri bereidt momenteel een tentoonstelling voor die zal plaatsvinden in La Verrière (Brussel) in september 2018.

Back to top