Sait-on jamais ?

De Kriekelaar

9.12.13/05 > 20:00
10.11/05 > 18:00

En dan, op een dag, deed het gerucht de ronde dat er ergens een plek bestaat waar niemand binnen mag. Kan iemand ooit weten welke verlangens kunnen ontstaan...

(Vrij naar Stalker van Andreï Tarkovski)

In het spanningsveld tussen dans en technologie zijn oneindig veel interacties denkbaar. Choreografe en danseres Michèle Noiret werkt al jaren aan het verfijnen van die mogelijkheden. Technologie is daarbij geen doel op zich, maar een middel om de zwarte doos van het theater te doen kantelen en nieuwe dieptes te creëren. Net als de twee vorige etappes in de reeks Prospectives is Sait-on jamais? van een haast tastbare intimiteit...

Choreografie:

Michèle Noiret

Gecreëerd & uitgevoerd door:

Michèle Noiret & Sarah Piccinelli

Artistieke medewerker, beelden & videoArtistieke medewerker, beelden & video:

Fred Vaillant

Klank, interacties & geluidsregie:

Todor Todoroff

Licht:

Xavier Lauwers

Decor:

Wim Vermeylen

Kostuumss:

Azniv Afsar

Technische coördinatie & lichtregie:

Philippe Warrand

Foto's:

Sergine Laloux, Fred Vaillant

Promotie:

Alexandra de Laminne

Administratie:

Cathy Zanté

Productie:

Cie Michèle Noiret/Tandem asbl

Coproductie :

Théâtre Les Tanneurs (Bruxelles/Brussel), La Ferme du Buisson - Scène Nationale de Marne-la-Vallée, Théâtre d'Angoulême-Scène Nationale, KunstenFESTIVALdesArts

Met de steun van:

Ministère de la Communauté française de Belgique-Service de la Danse

Michèle Noiret is in residentie bij het

Théâtre Les Tanneurs

Presentatie:

Théâtre Les Tanneurs, De Kriekelaar, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

En dan, op een dag, deed het gerucht de ronde dat er ergens een plek bestaat waar niemand binnen mag. Kan iemand ooit weten welke verlangens kunnen ontstaan...

(Vrij naar 'Stalker' van Andreï Tarkovski)

Dans en technologie kunnen op verschillende manieren samengaan. De laatste jaren gaat Noiret steeds meer op zoek naar mogelijke interacties. De technologie is hierbij niet het doel op zich maar wel het middel: om de zwarte doos van het theater te doen kantelen en nieuwe dimensies te creëren. Sait-on jamais ? is de derde etappe in haar reeks Prospectives. Een nauwe samenwerking met haar twee co-producers voor klank en beeld. Van haast tastbare intimiteit...

Sait-on jamais? (Prospective III) wordt gevoed door het werk van Andreï Tarkovski. Het researchproject, waarbij twee performers betrokken zijn, werd eind 2002 op stapel gezet en bestond uit korte residenties in La Ferme du Buisson (Marne-la-Vallée) en het Theater van Angoulême. Het eindresultaat wordt op 9 tot 13 mei 2003 voorgesteld in het kader van het KunstenFESTIVALdesArts, in coproductie met het Théâtre Les Tanneurs, vaste stek van de compagnie.

Hoe zou ik kunnen weten of zelfs benoemen wat ik verlang? Of hoe kan ik zeker zijn dat ik iets niet verlang? Het zijn ongrijpbare zaken, en het volstaat om ze bij naam te noemen om hun betekenis te doen vervagen, vervliegen, verbrokkelen. Zoals een kwal in de zon... Maar wat wil ik dan echt? Ik?!

(Uit het scenario van 'Stalker' van Andreï Tarkovski)

Volgens Andreï Tarkovski is het doel van kunst 'een licht werpen op de zin van het leven, voor zichzelf en voor de anderen'. Een creatie is als een ontdekkingstocht van het leven waarmee wordt getracht de subtiele band en de diepste betekenis in al hun complexheid en echtheid over te brengen. We eigenen ons de poëtische organisatie in het dagelijkse leven toe om de lineaire logica te overschrijden en de verbeelding op te roepen. De voorstelling wordt een metafoor van deze wereld waarmee men wil verrassen, verbazen en vooral ontroeren. Wat we zien is een spiegel, maar herkennen we onszelf wel? Wat is nu zo moeilijk aan dingen zeggen en begrijpen? We beleven de broosheid van het moment en vragen ons af hoe en waarom onze gevoelens zo makkelijk, in een fractie van een seconde, kunnen omslaan: van intens geluk naar een al even intens gevoel van ontreddering, pijn of verdriet.

Achter de schermen zien we verschillende choreografische scènes zich afspelen, zich ontdubbelen, zich breken, een pakkend fictief schouwspel omfloerst met een bovennatuurlijke sfeer.

Mouvement.net (interdisciplinaire website van levende kunsten), Gérard MAYEN, 7 februari 2003.

De PROSPECTIVE(S) kregen stelselmatig vorm, een soort van work in progress: een zoektocht en een opeenvolging van experimenten die op verschillende plaatsen en door verschillende partners in België en in het buitenland werden voorgesteld in de loop van 2001-2002 en 2002-2003.

In PROSPECTIVE(S) wordt verder gewerkt aan de ontbinding van de ruimte en aan de integratie van de nieuwe interactieve klank- en beeldtechnologieën, iets waar de choreografe al verschillende jaren mee bezig is. Michèle Noiret kiest nu resoluut voor 'de tijd': de nieuwe technologieën maken het creëren namelijk complexer, ze wijzigen de rol en de functie van de uitvoerder en elk onderdeel van het werkproces vraagt bijgevolg een ander tempo en kent een heel eigen tijdsduur. De PROSPECTIVE(S) brengen, al naar gelang het gekozen onderdeel, telkens weer nieuwe artistieke voorstellen voort, dit in functie van de plaats en van de resultaten van het onderzoek dat eraan vooraf gegaan is. Alle onderzoek met betrekking tot de interactie tussen de beweging en een specifiek medium (beeld, klank, tekstfragmenten, muziek, decor,...) dient als reflectiebasis voor alle huidige en toekomstige choreografische projecten.

Back to top