Present Absence

Kaaistudio's

21, 22, 23, 24, 25/05 > 20:30
Language: EN

In performances gebeurt zowat alles met het lichaam van de performer: het is middel en doel, techniek en resultaat, object en subject, materiaal en idee. In Present Absence stelt de Newyorkse avant-garde artieste en beeldend kunstenares Claude Wampler zich een radicalere vraag: wat is een performance zonder de fysieke aanwezigheid van de performer? Zij wil de afwezigheid van het lichaam even voelbaar en even dwingend maken als zijn aanwezigheid. Met verwijzingen naar film (Sunset Boulevard, Xanadu van Warhol), naar de sculpturen van Rube Goldberg, naar modeshows en naar Broadwayshows als Minelli on Minelli onderzoekt Wampler speels de grenzen tussen kunstobject en live art, tussen leven en dood, tussen roem en het verlies daarvan.

Par/Door/By: Claude Wampler

Dramaturgie/Dramaturgie/Dramaturge: Bruce Hainley

Eclairages/Lichtontwerp/Lighting design: Yves Godin

Compositeur/Componist/Composer: Christof Migone

Accessoires/Rekwisieten/Properties Construction: Harry Binns

Production et présentation/Productie en presentatie/Production and presentation: Kaaitheater, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

In de performancekunst is zowat alles gebeurd met het lichaam van de performer: het is middel en doel, techniek en resultaat, object en subject, materiaal en idee. Het lichaam is tot de grenzen van pijn en bewustzijn gebracht. En toch is het lichaam op een bepaalde manier steeds als een evidentie gedacht. Dat is in elk geval het uitgangspunt van de voorstellingPresent Absence van de Newyorkse performanceartieste Claude Wampler.

Zij stelde zich de vraag: kan een soloperformance even krachtig en indringend zijn als de performer fysiek niet aanwezig is? En zo ja, hoe? Claude Wampler wil de afwezigheid van het lichaam even voelbaar en even dwingend maken als zijn aanwezigheid.

Naast performanceartieste is Claude Wampler ook beeldend kunstenaar. In die disciplines brengt ze haar veelzijdige kennis en ervaringen als actrice, operazangeres, butoh-danseres en theaterwetenschapper samen. Performance bevindt zich ergens tussen theater en beeldende kunst. En het is in dat tussengebied dat Claude Wampler zich bij voorkeur beweegt. Zij werkte in het verleden o.a. samen met Meg Stuart en met Richard Foreman in Permanent Brain Damage van het Hysterical-Ontological Theatre. Zij liep twee jaar stage in Tokyo bij de Hokutobo Butoh Company. Sinds 1994 concentreert ze zich bijna uitsluitend op haar solocarrière als performanceartieste en als beeldend kunstenaar. Het kunstmagazine Artforum omschreef haar werk als 'een melange van ironie en melodrama, noem het post-drama'. Een van haar vaste medewerkers is Cake Fur, haar schoothondje, dat in meerdere voorstellingen figureerde. Wampler is gefascineerd door grenzen en vooral door het overschrijden of het vervagen ervan. Zij verdiepte zich in de ‘gender’-theorie die in Amerika, veel meer dan in Europa, de intellectuele en artistieke discussie meebepaalt. Zich inspirerend op het onderzoek en de praktijk van de transseksualiteit, maakte zij een videodocumentaire over een doorgedreven, fictieve 'transitie': het 'transspeciesisme', het overgaan naar een andere soort. Voor Wampler was die andere soort... een hond: "De reden waarom mensen transseksueel worden, is vaak dat ze geloven dat ze dan beter met andere mensen kunnen omgaan. Aangezien Cake Fur het wezen is waarmee ik de beste relatie wil hebben, moest ik zelf een hond worden om dat doel zo goed mogelijk te bereiken." Maar uiteindelijk gaat de video over de teleurstelling die met dergelijke verlangens gepaard gaat.

Voor Blanket, the surface of her vroeg zij acht collega-kunstenaars van divers pluimage om haar een opdracht te geven: "Ik wilde zien wat er zou gebeuren als ik iemand de volledige vrijheid zou geven om mij te zeggen wat ik moest doen. Ik had verwacht dat ze het leuk zouden vinden dat er plots iemand belde en zei: I'm yours and I do anything you tell me to do. Toch waren de meeste kunstenaars geïntimideerd omdat ze zoveel macht niet wilden hebben." In Bucket, the working title haalt ze alle onderdelen van de opera uit elkaar: het decor is weggehaald, het verhaal wordt met videobeelden verteld, de muziek werd op band opgenomen, het libretto is op schermen aan de zijkant geplaatst, de kostuums staan als sculpturen op het podium... Het is aan de toeschouwer om van de losstaande stukjes een voorstelling te maken. De voorstelling is een expliciet appèl aan de creativiteit van het publiek: "Ik wil altijd dat het publiek op die manier kijkt, maar in Bucket treedt dat aspect nog duidelijker op de voorgrond".

Terwijl ze in Blanket haar eigen artistieke wil afwezig maakte, in Bucket het 'Gesamtkunstwerk' opera deed verdwijnen, moet in Present Absence het lichaam zelf eraan geloven. De afwezigheid van het lichaam wordt de centrale categorie van de voorstelling. Met verwijzingen naar film (The Invisible Man, Sunset Boulevard, Xanadu van Warhol), naar de sculpturen van Rube Goldberg, naar modeshows en naar Broadwayshows als Minelli on Minelli, onderzoekt Wampler speels de grenzen tussen kunstobject en live art, tussen leven en dood, tussen roem en het verlies daarvan.

Misschien is de afwezigheid van het lichaam in Present Absence een van de vele 'transities' waaraan Claude Wampler zich in iedere voorstelling opnieuw onderwerpt? Wamplers artistieke ‘persona’ is vloeibaar, veelzijdig en afwezig. De keuze van het medium is daarbij van bijkomstig belang: "Het maken van een installatie of van een performance is voor mij net hetzelfde. Dat komt omdat ik tegelijk de regisseur en de performer ben in wat ik doe. Beide vormen hebben voor mij hetzelfde gevoel: ik ben op een afstand en er toch binnenin."

Back to top