Or Press Escape

Kaaistudio's

5.6.8/05 > 20:30
9/05 > 22:00
Duration: 75'
En, Fr, Nl

‘Ik ben het personage, een pijltje op een computerscherm. De tijd is reëel, de ruimte virtueel. Mijn leven is in files geordend. Ik open ze, sluit ze, gooi ze weg. Grote schoonmaak. Ik heb een computer die mij digitaal bewaart. Press escape en ik ben mezelf kwijt.’

Edit Kaldor schrijft. Alleen op de scène, met de rug naar het publiek, voor het uitvergrote scherm van haar computer. Achter elke getypte letter schuilt een gedachte, achter elke gedelete ook. Meer dan eens wordt ze onderbroken door berichten van buitenaf. Haar handelingen onthullen haar intenties en vertellen een verhaal.

Concept, tekst, spel:

Edit Kaldor

Gemaakt in samenwerking met:

Nicola Unger, Zsolt Mesterhazy, Catherine Henegan

Software:

Marc Boon

Productie:

Theater Gasthuis (Amsterdam)

Coproductie:

Künstlerhaus Mousonturm (Frankfurt)

Samenwerking met:

wp Zimmer (Antwerpen)

Met dank aan

Tim Etchells voor zijn medewerking tijdens het repetitieproces

Presentatie:

Kaaitheater, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

‘Toen de eerste groep imbecielen dichterbij begon te komen, ritmisch, van op de zijlijn, klikte ik op ‘Retry’. Ze marcheerden verder. ‘Cancel’ werkte ook niet. Als laatste redmiddel was er nog ‘OK’. Ik aarzelde.’

Alles selecteren. Cut.

Volgens Mc Luhan verandert elke technologische nieuwigheid niet enkel de wereld maar ook ons lichaam. Tim Etchells (Forced Entertainment, Sheffield) zei hierover : Het theater moet rekening houden met de manieren waarop de technologie (van telefoon tot walkman, van tv tot mouse) het gedrag, de houding, de geestelijke reflexen, de manier van denken van de mens beïnvloedt, onze bevatting verandert, ons begrip van plaatsen en gebeurtenissen, onze band met de cultuur, onze perceptie van de ‘aanwezigheid’. In deze hybride tijden voelen we ons soms dichter bij iemand die zich eigenlijk veraf bevindt, dan wanneer we die persoon in levende lijve voor ons staan hebben. Dat zou theatermakers toch moeten opvallen...

‘Beste Claire, hierbij in attachment het artikel waarover ik sprak – het gaat over verschillende aspecten van de tijd waarmee iemand die alleen aan zijn computer zit, mee geconfronteerd wordt. Zoals ik je vertelde, las ik dit artikel toen ik Or Press Escape aan het voorbereiden was. Ik heb de conclusies ervan nog niet proberen toe te passen. Maar de bedenkingen die ik daar gelezen heb, hebben vast en zeker enige invloed gehad op mijn creatie. Het is nogal lang. In ieder geval: het zou van pas kunnen komen voor je tekst, of misschien is het gewoon interessante lectuur. Take care. Edit.’

In cybertime vervaagt het onderscheid tussen verleden, heden en toekomst, en onze perceptie van de voorbijgaande tijd wordt vervormd. Enkele seconden wachten lijkt een eeuwigheid te duren, terwijl de tijd voorbijvliegt wanneer we bezig zijn op de computer. Ondergedompeld in deze micro-werelden, lijkt tijd trager te gaan, in vergelijking met de wereld erbuiten.(…) De zin van de tijdsdislocatie is één van de kenmerken van hoe we de ‘cybertime’ ervaren die we doorbrengen voor de computer. Je kan het vergelijken met religieuze visioenen, de roes na het nemen van drugs, of de droomtoestand. ‘Cybertime’ is op een bepaalde manier een vorm van ‘heilige tijd’, ‘mythische tijd’, een ‘droomtijd’. (Kirk, 1974) Maar terwijl nu algemeen aanvaard wordt dat audiovisuele media vergelijkbaar zijn met ‘dromen’, moet meteen ook gezegd worden dat geen enkel ander middel zo’n gevoel van actieve persoonlijke aanwezigheid creëert, dat geen enkel ander middel toelaat andere vertalingen van onszelf te vinden of te bewerken: een gedroomd ‘ik’ (…).

(Lance Strate: Experiencing Cybertime: Computing as Activity and Event)

Edit Kaldor staat alleen op het podium, in het halfduister, voor een gigantisch, lichtgevend computerscherm. Ze zit met haar rug naar het publiek gericht, en tokkelt luid en snel op het klavier. Terwijl ze typt, toont het scherm haar emoties en bedenkingen, haar aarzelingen ook. Het verraadt haar eenzame gedachten die plots plaats moeten maken voor boodschappen van buiten uit. Ze is een handige cursor op het scherm. Reactief in real-time. In een virtuele ruimte. Haar leven is geordend in verschillende bestanden. Ze creëert ze naar eigen goeddunken of kan ze downloaden vanuit een collectieve opslagplaats. Ze opent ze en sluit ze weer. Ze wist ze uit. Grote schoonmaak.

‘Ik had zin om een werk te maken over het ‘eenzaam zijn’, maar dit zonder het publiek direct te moeten aanspreken. Voor een computer zitten leek me een goede manier om dit te doen. Het is een erg persoonlijke situatie, een heel specifieke ‘state of mind’ die voor veel toeschouwers erg herkenbaar is. De codes die de dag van vandaag tot het dagelijks gebruik van de computer behoren, zijn complex genoeg om ermee te kunnen spelen, te communiceren. Natuurlijk was ik ook benieuwd of de afwijkende perceptie van tijd die je beleeft wanneer je alleen voor een computer zit ook in deze gemeenschappelijke setting naar boven zou komen. De manier waarop dit medium met tijd omgaat, vind ik over het algemeen een van de meest theatrale aspecten ervan. Bovendien wou ik ook graag op een bijzondere manier gebruik maken van tekst, door het proces van ‘het formuleren’ naar voor te schuiven als de belangrijkste actie in de voorstelling.’

Back to top