Kaspar Konzert

Halles de Schaerbeek

10, 11 Mei/Mai/May 20:30
12 Mei/Mai/May 19:00
Duur/Durée/Duration: 1:00
Belgische première/Première belge/Belgian première

Aan welke regels moet een individu zich aanpassen om aan de verwachtingen van de samenleving te voldoen? Hoeveel vrijheid krijgt hij? Hoe anders mag hij zijn? Het is het verhaal van Kaspar Hauser, de vondeling die als een wild dier werd aangetroffen, daarna hardhandig opgevoed en tenslotte vermoord. Met zijn Kaspar Konzert maakt choreograaf François Verret een poëtische en mysterieuze voorstelling die het midden houdt tussen theater, dans en circus, waarin acrobatie het kwetsbare teken van anderszijn is.

Naar/D'après/Based on: Anselm von Feuerbach (Voorzitter van het Beierse Hof van Beroep in 1832/Président de la Cour d'Appel bavaroise en 1832/ President of the Bavarian Court of Appeals in 1832), Kaspar Hauser. Beispiel eines Verbrechens am Seelenleben des Menschen

Concept: François Verret
Muziek/Musique/Music: Jean-Pierre Drouet
Met/Avec/With: Mathurin Bolze, Jean Pierre Drouet, François Verret
Scenografie/Scénographie/Scenography: Claudine Brahem
Licht ontwerp/Création lumières/Light design: Christian Dubet
Lichttechnieker/Ingénieur lumières/Light engineer: Antoine Seigneur
Klankdecor/Environnement sonore/Sound environment: Etienne Bultingaire
Productieleider/Directeur de production/Production Manager: Jean-Noël Launay
Inspiciënt/Régisseur général/Stage manager: Olivier Philippo
Administratie/Administration: Stéphanie Meissonnier
Tournee/Diffusion/Touring: Julie George & Damien Valette

Productie/Production: Les Laboratoires d'Aubervilliers, Le Quartz de Brest, Le Théâtre de la Ville (Paris), Le Théâtre National de Bretagne (Rennes)

Met de steun van/Avec le soutien de/Supported by: Caisse des Dépôts et Consignations, Conseil Général de Seine St Denis, DRAC Ile-de-France, Ministère de la Culture et de la Communication

Presentatie/Présentation/Presentation: KunstenFESTIVALdesArts
Met de steun van/Avec le soutien de/Supported by: L'Ambassade de France en Belgique et l'Association Française d'Action Artistique - AFAA (Paris)
In samenwerking met/En collaboration avec/In collaboration with: Bruxelles/Brussel 2000

Back to top

In 1832 duikt in het Duitse plaatsje Nürnberg een jongeman op die geen enkele menselijke opvoeding gekregen heeft en zich als een wild dier gedraagt. Hij krijgt als naam Kaspar Hauser. Zijn voogd ketent hem vast in een kelder en probeert hem op te voeden en te disciplineren. Enkele maanden later wordt de jongen door onbekenden vermoord. Het mysterie van zijn afkomst en van zijn moord, dat Europa in het midden van de vorig eeuw in zijn ban hield, is tot op de dag van vandaag niet opgehelderd. François Verret maakt van deze moderne mythe het thema van zijn choreografie Kaspar Konzert. Het vertrekpunt van de voorstelling is een document van Anselm von Feuerbach, de voorzitter van het Beierse Hof van Beroep dat moest oordelen over de moordzaak: "Kaspar Hauser als voorbeeld van een misdaad tegen het zieleleven van de mens."

In Kaspar Konzert wordt de vraag naar de morele verhouding tussen Kaspar en de mensenwereld in al zijn dubbelzinnigheid en complexiteit gesteld: "toen het tribunaal moest oordelen over het leed dat Kaspar werd aangedaan (hij werd als kind achtergelaten, opgesloten en tenslotte vermoord) zag een nieuwe juridische notie het daglicht: die van misdaad tegen de ziel. Maar was de poging van hen die Kaspar wilden opvoeden en socialiseren niet even gewelddadig?" Aan welke regels en codes moet een individu zich aanpassen om aan de verwachtingen van de groep te voldoen? Aan welke eisen moet hij tegemoetkomen om toegang te krijgen tot wat we cultuur noemen? In welke mate heeft hij het recht zichzelf te zijn? Hoe anders mag zijn anderszijn zijn? Vragen die op een andere manier even pregnant waren in Rotjoch van Guy Cassiers dat te zien was tijdens het KunstenFESTIVALdesArts '98.
Verret laat in de tragische geschiedenis van Kaspar de morele verwarring van de moderne samenleving doorklinken, waarin individu en gemeenschap, vrijheid en verplichting, natuur en cultuur, gewelddadig en onverzoenlijk tegenover elkaar staan.

De voorstelling zelf lijkt het tegendeel te zijn van een op macht en dwang gebaseerde communicatie. Scenografie, geluid, licht en acteurs komen in dit 'concert' tot een indringend en poëtisch samenspel. Op de scène staat een open metalen constructie die tegelijkertijd een gevangenis is. Een theaterruimte die ook een circusruimte is. Ontwerpster Claudine Brahem noemt het een 'scenografische machine'. Het is de wereld van drie personages: acrobaat Mathurin Bolze, danser François Verret en percussionist Jean-Pierre Drouet. Drouet is prominent aanwezig, transformeert soms van muzikant tot acteur en ritmeert de voorstellingen. Het lenige lichaam van Bolze weigert zich te plooien naar de mechanische ritmes van Verret: acrobatie als teken van anderszijn, van anders willen zijn. Het metalen klimrek dat ook een trampoline is, wordt het beeld van een verlangen naar boven, naar het licht, weg van de zwaartekracht. In zijn vlucht naar boven staat Bolze tegelijk symbool voor de onschuld van de engel en die van het kind. Veel meer dan een aanklacht tegen intolerantie is Kaspar Konzert een gedicht over iets onuitspreeksbaars, iets mysterieus dat aangeraakt wordt in de live-muziek van Jean-Pierre Drouet, bevreemdend en niet te duiden.

Het is dat onvatbare dat voor François Verret het vertrekpunt is van de dialoog met de ander: "Wanneer je een circusartiest ontmoet die een ontwerper van sonore ruimtes ontmoet die een muzikant ontmoet..., betekent dat zoveel als binnengaan in het onbekende van eenieder, met de woorden van eenieder, met de bedoeling tot een wederzijdse afstemming te komen, zoals alle orkesten dat doen." De ontmoeting met andere kunstvormen, andere kunstenaars en andere soorten publiek ligt ook aan de basis van de Laboratoires d'Aubervilliers (Seine Saint-Denis), 600 m2 fabrieksruimte door de stad ter beschikking gesteld en waarvan Verret de artistieke leiding heeft. De Laboratoires willen een artistieke werf zijn en een alternatief voor productiedwang en marktstrategieën in de danswereld. Met generatiegenoten als Mathilde Monnier, Maguy Marin, François Tanguy (Festival 2000, Orphéon), Stanislas Nordey (Festival 1994, Pylade) en in België, Pierre Droulers
(Festival 1998, Multum In Parvo), probeert François Verret in de eigen werkomgeving een dynamiek te installeren die de generositeit, de ontmoeting en de poëzie van het efemere herwaardeert. Deze houding vormde ook de werkmethode bij zijn Kaspar Konzert.

Back to top