Intervalo

Beursschouwburg

6.7.8/05 > 23:00
17’
Portuguese > Subtitles : NL & FR

In zijn solo Intervalo maakt danser en choreograaf Frederico Paredes gebruik van verschillende bronnen, zoals geluidsopnames van de zang van Braziliaanse vogels, stadsanekdotes uit Rio de Janeiro, en commentaar op de mondialisering van de hedendaagse dans. In het interval tussen die vele verhaallijnen verweeft hij de thema's van dominantie en kolonisatie, cultuur en diversiteit. Op een intelligente en grappige manier spoort Paredes het publiek aan om een keuze te maken: ben je enkel toeschouwer, of lever je kritiek en engageer je jezelf emotioneel?

Choreografie, tekst & performance/Chorégraphie, texte & performance/Choreography, Text & Performance: Frederico Paredes

Muziek/Musique/Music: Cantos das Aves do Brasil van/de/by Johan Dalgas Frisch

Lichtontwerp/Conception lumières/Lighting Design: José Geraldo Furtado

Toneelmeester/Régisseur plateau/Stage Manager: Thereza Rocha

Met dank aan/Remerciements/Acknowledgements: Regina Miranda & Laban Center of Rio de Janeiro, Paulo Caldas & Staccato Dança Contemporânea, Carmen Luz & José Bonif·cio Cultural Center, Lia Rodrigues & Panorama RioArte de Dança 2003 staff, Francisco Arruda, Thomas Lehmen, Gustavo Ciríaco, Luciana Fróes, Maria Alice Poppe.

Presentatie/Présentation/Presentation: Beursschouwburg, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Rio de Janeiro, maart 2004

Net als overal ter wereld leven mussen in Rio samen met hun inheemse soortgenoten. In de steden van Brazilië laten ze met hun agressief karakter nog weinig plaats voor de – ook al internationaal bekende – Tico Tico, die dag na dag terrein verliest. Dat mag dan wel een natuurlijk proces lijken, de geschiedenis leert ons het tegendeel: de burgemeester van Rio de Janeiro voerde de eerste mussen in uit Parijs in 1903, in een ernstige poging om de prachtige stad in een moderner kleedje te stoppen.

Op een gelijkaardige manier is het mogelijk het verleden op te sporen van de krachten die de enorme verschillen in de Braziliaanse maatschappij voortbewegen, hoewel het weinig aanwijzingen geeft over wat vandaag moet gedaan worden. Het typische alternatief is de naïeve of cynische onwetendheid. Dat is in dit geval echter waardeloos. Door de breuk in de sociale banden en het dagelijkse schouwspel van openlijk geweld, is het voor de burger erg moeilijk om de natuurlijke vriendelijkheid van de carioca’s op te roepen of zijn of haar aandeel in de situatie te vermommen. In een stad waar bergen en zee elkaar omarmen, is de afstand tussen de sloppenwijken en de rijke buurten te klein om de strijd om economische en sociale dominantie te verbergen.

Wanneer het doek valt, is de strijd niet langer beperkt tot de verschrikkelijke oorlogszone. Dat is ze ook nooit geweest. Misschien wordt het proces hier en nu herhaald. Voor het solowerk Intervalo maak ik heel eigenzinnige keuzes van bewegingen en thema’s die doorheen onzichtbare invasievelden een pad leggen naar het publiek toe. De dansbewegingen zijn verweven met woorden en gebaren, en nemen vaak elkaars plaats en functie in. Het is een uitnodiging aan het publiek om mijn dramaturgische bronnen te onderzoeken.

Ik benader de toeschouwer op verschillende manieren op deze korte reis op onbekend terrein, en nodig hem er ook toe uit om uit zijn rol te stappen en zijn eigen positie te bepalen ten opzichte van de onderwerpen en situaties die getoond worden. Het publiek is vrij: vrij om al dan niet te ontdekken dat het zich vertrouwd voelt met de beschrijvingen van Braziliaanse vogels en landschappen, vrij om al dan niet voor zichzelf uit te maken dat anekdotes over de urbanisatie van Rio de Janeiro hem niet zo vreemd zijn en vrij om uit mijn uitleg over de creatie en structuur van een dansvoorstelling al dan niet op te maken dat dans niet altijd is wat het lijkt, dat een voorstelling soms een stille daad van culturele dominantie kan zijn, in plaats van een staaltje van onschuldige, eigentijdse dansmode.

Intervalo is een poging om de voorwaarden voor dominantie bloot te leggen, of die zich nu afspelen in een stad, in een lichaam of op een podium.

Frederico Paredes

Back to top