Imagem

La Bellone

13.14.15/05 > 23:00
20'

En de blik schiep de vrouw. Haar schoonheid wordt geboren in de ogen van de toeschouwer. Maar niet alleen haar schoonheid, ook haar sociale positie. In Brazilië is de vrouw ofwel moeder ofwel object van begeerte, aldus danseres en choreografe Marcela Levi, ze heeft geleerd zichzelf te versluieren, te verhullen, te verbergen. Samen met fotografe Claudia Garcia creëert Levi een solo vanuit de afstand tussen haarzelf, object van een blik, en de toeschouwer die naar haar kijkt. Maar deze keer is zij het die - als een fotografische lens - het oog van de toeschouwer met de bewegingen van haar naakte lichaam stuurt, verwart, kadert en decoupeert.

Concept/Conception/Concept : Marcela Levi & Claudia Garcia

Creatie & interpretatie/Création & interprétation/Creation and interpretation : Marcela Levi

Fotografie/Photographie/Photographs : Claudia Garcia

Muziek/Musique/Music : Brother's gonna work it out - The Chemical Brothers.

Lichtontwerp/Conception lumières/Lighting designer : José Geraldo Furtado

Grafisch ontwerper/Graphisme/Graphic designer: Paula Delecave

Presentatie/Présentation/Presentation : Maison du spectacle - La Bellone, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Rio de Janeiro, december 2003

Een voorstelling en een fotostudie vinden plaats op een ander moment en op een andere plek. Tussen de voorstelling en de foto’s is een verplaatsing nodig.

Kunst is niet wat je ziet, maar de bres. (Duchamp)

Sommige vormen vloeien weg, andere worden langzaam zichtbaar; geslachten en identiteiten vervagen, andere worden fijner uitgetekend – en het reliëf van het aanzicht verandert.

Wat zie ik?

Ik zie dingen die hij die me ziet niet kan zien.

Wanneer ik ga liggen, voel ik mijn rug, ik zie het plafond en een deel van mijn lichaam. Ik voel mijn knobbels. We zijn met veel. Haar, huid, navels en geslachtsdeel, sectie, snede, scheiding, lege ruimte, interval.

Nieuwe contouren, verstrengeld in mijn herinneringen.

Stil! Ik ben aan het fantaseren.

Over de samenwerking

Ik leef binnen een culturele en sociale context waarin mijn bestaan is verstrengeld. Mijn keuzes zijn bepaald door de veelzijdigheid en fragmentering van het individu dat met iemand leeft, dat deelt, dat (zichzelf) verdeelt, dat samenwerkt, dat zich richt.

Toen ik Claudia Garcia vroeg of ze wou meewerken, was ik op zoek naar de bres in de communicatie tussen twee of meer mensen. We beslisten dat we tijdens het hele onderzoeksproces twee zienswijzen zouden zijn.

Ik word gezien door hij die zichzelf niet ziet.

Ogen met een kader, met een scheiding, ogen die zien, ogen die ‘aangekleed’ zijn met een fototoestel.

Zien met andere ogen.

Andere ‘mezelven’.

Waar plaats ik mezelf in het Braziliaanse kunstenlandschap?

Een vrouw, een lezeres.

Ik koester de gedachte dat ik met kunst bezig ben in Rio de Janeiro en dat ik een vrouw ben tussen veel andere vrouwen.

Een vreemde, misplaatste positie, dat vrouwzijn, het andere geslacht, het verschil, het vrouwelijke: deze verschrikkelijke plaats, zowel voor mannen als voor vrouwen, waar de leegte heerst, de stilte klinkt en het gat omlijnd is.

Als kunstenaars en toeschouwers is onze positie als vrouw niet dezelfde als die van de mannen: hun respect voor elkaar groeit uit de norm, want het zijn de man en ‘het mannelijke’ die de referenties bepalen.

In Brazilië (het ingebeeld androcentrische Brazilië), baart de vrouw, is ze moeder, lustobject en leert ze haar gaten te bedekken. Het wordt allemaal behoorlijk objectief. Ai! Ik word er niet goed van. Het doet pijn! Ik mag de tijd niet vergeten die achter me ligt. De ruimtes, de gaten, de herinneringen. Tijd om na te denken, ik moet iets doen, iets dat me overvalt, dat me aangrijpt, dat me meesleept. Situatie van uitvinding, actieterrein.

Een nieuwe wereld bedenken, hem creëren en op een andere manier beleven.

Marcela Levi


Back to top