Heureux Séjour

Filmmuseum / Musée du Cinéma

11. 12/05 > 18:30
13/05 > 11:00 & 15:30 > Debate

FR - Subtitles: FR & EN - 52’ -

“If I hadn’t had my camera, I wouldn’t have dared look at them so closely. There was a kind of uneasiness, discomfort, fear… Then behind the eyepiece – less cowardly, as if protected – I wanted to see and hear the silences and the stories, outside time. See and hear my grandmother and her ‘neighbours’ in the rest home prepare themselves to depart from life and head for death”.

Regie & beeld: Marta Bergman

Regie-assistente: Paola Stevenne

Met: Mina (mijn grootmoeder) Léa, Bella, Madame Toledo, Madame Hayatt, Madame Szafran, Madame Galante, Madame Berlinska, Madame Rappel, André Reinitz, Myriam Fucks, Aldo, Ida, Maud, Jean-Claude, Diane, Madame Etienne, Emilia, Kathy, de ‘kapsters’, het voltallige personeel en de bejaarden van l'Heureux Séjour.

Geluid: Frédéric Meert

Beeldmontage: Anne De Jaer

Montage geluid: Frédéric Meert

Mixage: Jacques Clisse

Beeldassistent: Sébastien Koeppel

Format: Amaury de L’Escaille

Autocue: Magdalena Serna (Imagique)

Ondertiteling: Rachel Russo

Ijking: Michael Faber

Studio montage: RTBF, Luna Blue Film (avid), Aléa Jacta Postproduction

Verzekeringen: Olivier Héger

Productie: Luna Blue Film

Afgevaardigd producent: Serge Kestemont

Coproductie: RTBF Bruxelles, CBA (Centre de l'Audiovisuel à Bruxelles)

Mede-producenten: Hugues Le Paige (RTBF Bruxelles), Kathleen de Béthune (CBA)

Afgevaardigd producer RTBF: Roch Bosquée

Productieassistenten: Audrey Fraeys, Christine Thonnet, André Collinet

Met de medewerking van: Willy Perelsztejn

Met de steun van: Centre du Cinéma et de l’Audiovisuel de la Communauté française de Belgique, la bourse "Brouillon d'un rêve" de la S.C.A.M., KunstenFESTIVALdesArts

Met dank aan: Monsieur Marcel Johakimowicz, de voltallige ploeg van het tehuis Heureux Séjour, Carine Bratzlavsky, Claire Colart, Frédéric Fichefet, Ronnie Ramirez

Presentatie: Filmmuseum/Musée du Cinéma, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

“Ik weet nooit hoe ik moet reageren als mijn grootmoeder het over haar eigen dood heeft. Ik doe alsof ik het niet hoor, of ik verander van onderwerp om haar af te leiden en vooral om er zelf aan te ontsnappen. Ik voel me niet in staat het erover te hebben, net zoals ik het alsmaar moeilijker heb om bij haar op bezoek te gaan sinds ze achteruit gaat.”

“Ze heeft veel van haar levendigheid verloren. Ze komt niet meer buiten, leest niet meer, kijkt geen TV meer. Door dat uitsluitend bezig zijn met zichzelf, en die gehoorzaamheid tegenover het ‘rust’-oord, word ik bijna vijandig tegenover haar. Alsof ik het haar kwalijk neem dat ze zo oud en zo fragiel geworden is, en onze saamhorigheid van vroeger blijkbaar vergeten is. Ze is me aan het verlaten en ik kan niets doen om haar tegen te houden. Daarom wil ik haar ontlopen, als een lafbek.”

Marta Bergman:

“Ik wilde een film maken over mijn grootmoeder, die in een rustoord in Sint-Gillis woont. Die plek heeft voor mij iets dreigends en tegelijk iets fascinerends, door de mensen die ik er ontmoet heb, denk ik. Ik wilde naast mijn grootmoeder ook andere mensen filmen. Dat is heel toevallig gegroeid: ik volgde gewoon mijn gevoel om een bepaald iemand te leren kennen. Misschien dat de ervaring voor mij belangrijker was dan de film. Voor ik begon te filmen, had ik het heel moeilijk om de mensen daar aan te kijken, ik had schrik van die extreme ouderdom. Achter de camera durfde ik echt kijken, ik had meer moed. Maar sindsdien ga ik niet vaak meer terug: de camera is weg en ik ben terug mijn laffe zelf.”

“De opnames waren moeilijk, maar heel interessant. Ik liet me meenemen door de herinneringen van de mensen, degene die voor hen het belangrijkst waren. Dat zijn niet noodzakelijk die waaraan je je verwacht. Er zijn er die oorlogen meegemaakt hebben, deportaties, het verzet. Op het einde van hun leven blijven ze zitten met bizarre obsessies die hen blijkbaar meer bezig houden dan dat tumultueuze en moeilijke leven dat ze achter de rug hebben. Dat intrigeerde me. Welke dingen hen dan bezig hielden? Oh, een vakantieherinnering, een reis, hun armoede, een nieuwtje. Maar die herinneringen aan de grote geschiedenis, dat interesseerde me niet: levensverhalen reconstrueren zou de film alleen in het verleden gesitueerd hebben. En ik wilde juist het verleden vermengen met het heden en de toekomst, in hun geval de dood. Het fascineerde me die extreme ouderdom te observeren. Ik wilde de nadruk leggen op hun isolement: hun obsessies tonen en hun afzondering van de buitenwereld. Dat is wat me zoveel schrik aanjaagt.”

Back to top