Endless medication

PLATEAU (nadine)

7.8.9/05 > 20:30
10/05 > 22:00
Duration: 55’ – Fr

Rosa huilt nooit, draagt bloemenkronen met nagels, plukt plastic bloemen op kerkhoven en breit dekens van insecten. Rosa wil een fakir zijn. Op een dag krijgt ze bezoek van God, die haar vertelt dat de nieuwe messias groeit in haar dikke darm…

Mini-variététheater gekleurd met nostalgische accordeonmuziek, een wereld die vastberaden wankelt tussen delirium en realiteit, tussen blasfemie en extase. Het gekke universum en de hallucinaties van twee vrouwen, Marijs Boulogne en Manah Depauw, op zoek naar hun eigen taal en werkelijkheid.

Van & door:

Marijs Boulogne, Manah Depauw

Techniek:

Tom De Roy

Communicatie:

Bart Capelle

Productie:

Rits, Buelens Paulina vzw

Gesteund door:

KunstenFESTIVALdesArts

Presentatie:

NADINE, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Mystiek, life-art en een andere stem

Endless Medication is een verhaal over vrouwen, verteld en gespeeld door twee vrouwen op zoek naar hun eigen taal, hun eigen waanzin en hun eigen waarheid in een patriarchale maatschappij. Marijs Boulogne en Manah Depauw zoeken in deze voorstelling naar hun eigen stem: een andere manier om het over vrouwen te hebben, een artistieke invalshoek die de eindeloze discussie over ‘female’ en ‘feminine’ overstijgt. Zij tasten de mogelijkheden af van een kunst die gehoor geeft aan de luide geboorte van die andere stem. Een stem die vaak onderdrukt is geweest en die haar eigen taal en verleden wil verkennen. Een artistiek geluid dat fundamenteel anders is dan dat van de heersende normen. Een kunst die regelrecht ingaat tegen alles wat logisch is en tegen alle dogma’s die over de ‘zogezegde’ werkelijkheid bestaan. Een stem die vertrekt vanuit een intuïtief-intellectueel onderzoek naar ‘wat is echt?’, ‘wat is waar?’ volgens ‘mijn’ beleving, met als basis een chaotisch werkelijkheidsbeeld, een niet-begrijpen, een niet-weten.

Voor Endless Medication gingen Marijs en Manah op zoek naar andere manifestaties van die nieuwe stem, en kwamen terecht bij de lichaamsmystiek van de begijnen en de hedendaagse vrouwelijke performance art. Deze twee vormen van „vrouwenkunst“ zijn, elk op hun eigen manier, pogingen om het onzegbare tot uitdrukking te brengen, om dat onzegbare te onderzoeken en uit te lokken door het lichaam in een extreme fysieke toestand te brengen. Life-art of performance tracht het onzegbare, de chaos van de werkelijkheid, te belichamen in een ultieme confrontatie van idee en lichaam, een bewegingsloosheid. De middeleeuwse lichaamsmystiek zoekt het ultieme onzegbare, God als het grote niets, via de fysieke ontbering van zelfkastijding en ascese. Aan beide ligt de psychologische dynamiek van de onschuldfantasie ten grondslag, een allesbeheersende zucht naar harmonie, vergezeld door fantasmatisch geënsceneerde praktijken van boetedoening, ondernomen om nauwelijks bewuste gevoelens van schuld, onbehagen of tweestrijd te ondervangen.

Het verhaal van Endless Medication is geïnspireerd op het leven van een van deze mystieke vrouwen, de heilige Rosa van Lima (1586-1617). Deze non die soms extatische visioenen had en ongevoelig was voor hevige pijnen, leidde een boetvaardig leven in gebed en vasten in een kluis in de tuin van haar ouders, beschimpt door haar omgeving en overgeleverd aan een lange en pijnlijke ziekte. Met deze figuur in het achterhoofd gingen Marijs en Manah aan het schrijven en improviseren, en zo kwam het verhaal van Rosa (eerst nog een performanceartieste, later een fakir) tot stand, ondergedompeld in onze Belgische visbokaal met haar katholieke geschiedenis, en gevoed met kinderlijke gruwelijk-erotische fantasieën en melancholische accordeonmuziek.

Endless Medication

In de sfeer van een oud mini-variététheater vertelt Endless Medication het verhaal van Rosa, een vreemd meisje met een ‘onschuldfantasie’. Nooit heeft iemand Rosa zien wenen, noch haar moeder, noch haar grootmoeder. Vanaf jonge leeftijd ontwikkelt Rosa vreemde bezigheden: ze maakt bijvoorbeeld bloemenkronen waarin zij een ijzeren band met nageltjes vlecht, nageltjes die in haar vlees snijden. Rosa wil een fakir zijn. Ze plukt lelijke bloemen van plastic op kerkhoven, in de supermarkt laat ze waspoeder over zich heen lopen en springt dan in het water, en ze breit dekens van insecten aan draadjes, waaronder ze probeert te slapen. Op een dag komt God met haar praten, en hij vertelt haar dat ze naar de hemel mag komen, maar eerst moet ze de nieuwe messias ter wereld brengen, die aan het groeien is in haar dikke darm. Omdat een kind van God niet in de stront mag geboren worden, moet ze stoppen met eten en mag ze alleen nog maar lucht zuigen, met een machine speciaal door God gezonden. Rosa zuigt iedere dag enthousiast haar portie lucht en aanvankelijk gaat dat goed. Maar dan begint de honger meer en meer te knagen en ze voelt dat ze snel zal sterven als de nieuwe Jezus nog lang zal moeten groeien. Ze roept God aan om haar te helpen, maar hij hoort haar niet. Rosa beslist het kind dan maar eigenhandig uit haar lichaam te halen. Dit loopt natuurlijk mis, en Rosa moet er een dokter bij roepen, die haar ervan tracht te overtuigen dat God niet bestaat en dat het leven lelijk is. Na haar doktersbezoek spreekt God weer tot haar, boos omdat ze gefaald heeft. Ze vraagt hem of ze geen ei mag uitbroeden, en dat krijgt ze dan ook die nacht, in een droom. Maar ook met het ei loopt het slecht af. Rosa ontwaakt uit haar droom met een enorme plas bloed tussen haar benen en heeft opnieuw de hulp van de dokter nodig, die denkt dat ze zichzelf verminkt heeft. Nadat de dokter de wonde dichtgenaaid heeft begint die echter te ontsteken. Ze zwelt tot de draadjes springen en er komt een klein voetje uit: de nieuwe Jezus wordt geboren. Het is een plastieken, dus onsterfelijke messias, die net als zijn moeder nooit weent. En het jezuskind begint te orakelen, en wetten uit te vaardigen. Dan grijpt de dokter in: Rosa wordt door een tribunaal in de psychiatrie geplaatst en het jezuskind wordt door het raam gegooid. Ze wordt veroordeeld

tot eindeloze medicatie – een tijdelijke gevangenis, of een eeuwige verlossing.


Endless Medication werd gemaakt voor het RITS in Brussel. Na een eerste reeks voorstellingen in de Stokerij (KVS), stond de voorstelling onder meer op het theaterfestival Voix Gras in STUK en op Theater aan Zee in Oostende, waar ze werd bekroond met de Stad Oostende/Stuk-prijs, op het BRONKSfestival in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, in het Nieuwpoorttheater in Gent en op het festival Porn Around The World van KC nona in Mechelen.

Back to top