Eden Central

Les Brigittines

11, 12, 14/05 – 20:30
13/05 – 22:00
15/05 – 18:00
EN > FR / NL
1h 15min

Van Binche tot in Aalst onderzocht de Brusselse theatermaakster Manah Depauw religieuze gebruiken, volksoptochten en rituelen. De dagelijkse en sociale orde wordt er tijdelijk omgegooid, de grens tussen goed en kwaad vervaagt. Kosmologische verhalen hebben het eveneens over een verloren paradijs waar geen moraal heerst. Heidense rituelen of voodoo-trances representeren oeroude, universele angsten van de mensheid en proberen de religieuze en politieke structuren te herdenken. Waarom willen samenlevingen op gezette tijden hun angsten ensceneren? Van waar komt de fascinatie voor dat voorwereldse bestaan? De voortdurend wisselende balans tussen bezetenheid, waanzin en spel fascineren Depauw, net als de donkere wetenschap dat gemeenschappen die frustraties enkel opvoeren om ze uit te drijven. Voor haar queeste naar een onschuldig eden gebruikt ze elementen uit mythologie, carnaval en Europese folklore. Voor de maskers, kostuums en beeldentaal waren rituele gebruiken wereldwijd een onuitputtelijke bron. Eden Central is een zwarte jungle, een science-fiction-universum waar mensen zich proberen te ontwikkelen van wilden tot geciviliseerde, humane wezens.

Concept & regie
Manah Depauw

Assistent
Hans Bryssinck

Met
Soetkin Demey, François De Jonge, Nicolas Delalieux, Jessica Batut, Blaise Ludik

Lichtontwerp & decorontwerp
Raphael Rubbens

Geluidsontwerp
Maxime Bodson

Concept & realisatie kostuums
Manah Depauw, Cathy Weyders, Ada Rajszys, Cathy Peraux

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Les Brigittines

Productie
Margarita Production for The Other vzw

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, WEB 3.5, Buda Kunstencentrum (Kortrijk), Kunstencentrum Vooruit (Gent), wp Zimmer (Antwerpen), Le Vivat (Armentieres), Frascati Productions (Amsterdam), BIT Teatergarasjen (Bergen), Black Box Teater (Oslo)

In samenwerking met
Les Brigittines (Brussel), STUK Kunstencentrum (Leuven), Teaterhuset Avant Garden (Trondheim), Centre Pompidou (Metz)

Met de steun van
Vlaamse Overheid, Vlaamse Gemeenschapscommissie

Back to top

EDEN CENTRAL: EEN PERFORMANCE ZONDER VEINZERIJ

Een ontmoeting en gesprek met Manah Depauw over haar nieuwe voorstelling is een beetje zoals ‘s nachts achteraan in je tuin zitten. Je wordt eraan herinnerd dat haar werk daar ontstaat waar het licht van het huis niet komt, daar waar het bos en de mysteries beginnen, daar waar de beschaafde wereld ophoudt.

Bij Manah Depauw staat het Bos of de Natuur voor alles wat buiten het kader van de rede kruipt, sluipt en haar bedreigt. Zoals in Johnson & Jonhson, haar vorige voorstelling, komen de personages eruit met opgestroopte jurk, met aarde en dode bladeren tussen de tanden. Ze zijn ternauwernood kunnen ontsnappen aan de grijpende takken die hen insloten en langs alle gaten naar binnen wouden dringen. Ze hebben de jager verschalkt en zich kunnen loswrikken uit de handen van perverse jonge meisjes. Ze konden bijna een hut binnenvluchten maar die was op slot… het Bos had hen net niet verzwolgen.

In de schaduw van de stukken van Manah Depauw groeit een magische en beangstigende wereld. Daar bevindt zich het vochtigste deel van onze fantasma’s, het taaiste onderwerp van onze terugkerende angsten. Angst voor het donker, het onbekende, de dood, het grote gat dat alles opslokt.

De verkenning van de ambivalente relatie met onze primitieve angsten zette de jonge regisseur ertoe aan zich onder te dompelen in allerlei inversierituelen. In alle gebieden en culturen organiseert de mens sacrale momenten waar de Onderwereld de bovenhand neemt. De ongecontroleerde, uitbundige natuur komt met alle impulsen die de samenleving tracht te onderdrukken naar boven.

Tijdens deze gewijde inversiemomenten worden alle conventies en codes ondermijnd. Niets houdt de ongecontroleerde driften nog tegen. Noch geld, noch macht, noch kerk. Het zijn de ‘heilige’ tijden van de terugkeer naar de periode van voor de schuldgevoelens.

Het is in deze normenvrije tijd, in het gouden tijdperk van voor de schuld dat Manah Depauw haar verhaal van Eden Central laat beginnen, net na de oerknal, toen de mens nog niet veroordeeld kon worden voor zijn daden omdat hij zijn onschuld nog niet verloren had. Het is onze dubbelzinnige relatie met deze toestand van voor de rede die Manah onderzoekt in Eden Central. De altijd aanwezige spanning tussen onze fascinatie, ons verlangen om ons opnieuw in het ‘on-bewuste’ onder te dompelen en onze vrees om zo het enige wat ons van het dier onderscheidt te verliezen.

Zoals bij alle ontstaansmythes is het doel hier niet zozeer het beschrijven van een verloren paradijs maar een verklaring geven voor de hedendaagse werkelijkheid. In Eden Central manifesteert het einde van de gouden tijd zich door het ontstaan van territoriale conflicten en machtsconflicten die leiden tot het instellen van een nieuwe gecontroleerde en geregelde orde. Maar de mens kan niet van de rede alleen leven en daarom duiken opnieuw inversies en vervoering op, de momenten waar alles weer in chaos uiteenvalt. Waar de goden opnieuw op aarde terugkeren als reuzen met rode, van woede vlammende ogen.

In vele van haar vorige stukken gebruikte Manah Depauw de sprookjesvorm om de toeschouwer mee te nemen naar het Bos en met behulp van een zaklamp in zijn kinderlijke angsten te snijden.

Voor Eden Central gebruikt ze ontstaansverhalen en kosmogonie. Maar daar vind je geen letterlijke sporen van terug. Het is alsof de jonge theatermaakster het syncretische merg uit de mythes heeft gezogen. Ze spuwt enkel dat deel uit dat vandaag nog weerklank heeft. Je kan er zeker bepaalde narratieve motieven in herkennen maar de assemblage is wel degelijk vreemd en dus verontrustend. De wezens die ze op het podium brengt zijn evenzeer de eerste mensen als ook de nieuwe verlorenen.

Om haar te citeren: “Wat me interesseert is hoe een maatschappij die ziek is van zichzelf zich verzorgt.” En hoe de moderne mens zonder rites, trances en dansen andere veruitwendigingen kan vinden voor zijn existentiële malaise dan zijn arme extatische zoektocht naar het ware, authentieke, het echte van het echte.

Agnes Quackels
Een lange versie van deze tekst is verschenen in Scènes 32

Back to top

Kunstenares en theatermaakster Manah Depauw (°1979) studeerde af aan het conservatorium van Luik. In 2002 richtte ze haar eigen gezelschap op, samen met Marijs Boulogne: Buelens Paulina cie. Hun bizarre fabel Endless Medication werd opgepikt door enkele belangrijke festivals in Europa. Samen maakten ze ook de locatieperformance Hotel Zero Control (2003) en op uitnodiging van het Kunstenfestivaldesarts Good Habits (2004). Later ging Manah Depauw solo aan het werk, onder meer voor de installatie Box enDressing Room (2004-2005). In samenwerking met Bernard Van Eeghem creëerde Manah Depauw de stukken All Along The Watchtower (2006-2007) en het opmerkelijke How do you like my landscape (2007-2008). Eén van haar laatste voorstellingen, Johnson & Johnson, werd geselecteerd voor het Theaterfestival 2009. Sinds 2007 geeft Manah Depauw ook workshops aan de opleiding drama van het Rits.

Back to top