Ceremony

Koninklijke Vlaamse Schouwburg / De Bottelarij

17.20.21/05 > 20:00
18/05 > 15:00
Chinese > Subtitles: Fr & Nl

'Hij die onrechtmatig een titel opeist, zal nooit zijn woord houden.'

(Chinees spreekwoord)

Ceremony vertelt het verhaal van de eerste minister Ts’ao Ts’ao, die zichzelf tijdens de Han dynastie tot keizer kroonde. Over deze episode uit de Chinese geschiedenis bestaan maar liefst drie versies. Wang Jianwei onderzoekt hoe de Geschiedenis dfeze onwrikbare waarheden in het collectieve geheugen beitelt en wat dit vandaag voor ons betekent… Deze kunstenaar uit Peking maakt sinds 1989 ook installaties en documentaires en zette in 2000 op het KunstenFESTIVALdesArts met Ping Feng de stap naar het theater: voor hem dé manier om hete hangijzers aan te pakken.

Regie:

Wang Jianwei

Acteurs:

Zhang Ce, Leong You Lian, Fang Jun Ju, Shao Ze Hui, Yeong Chin Chin, Lin Yeow Haw

Tekst:

Wang Jian Wei, Meng Xiao Guaug

Muziek:

Chen Di Li

Licht:

Wang Qi

Multimedia:

Fu Yu

Coproductie:

Festival Temps d'Images, Arte, Ferme du Buisson, Les Spectacles vivants Centre Pompidou, Festival d'Automne à Paris, KunstenFESTIVALdesArts

Presentatie:

KVS/de bottelarij, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Het verhaal is eenvoudig: Een verteller-drumspeler aan het hof van de tirannieke keizer Cao Cao roept het publiek bijeen en beledigt zijn keizer openlijk. Cao Cao is woedend en wil de man dood. Hij is echter te laf om zelf het heft in handen te nemen en stuurt de troubadour naar één van zijn ondergeschikten, een erg opvliegende man. Met het gewenste effect: wanneer de trommelslager ook hem bekritiseert, wordt hij vermoord…

Wang Jian Wei’ s nieuwe creatie Ceremony baseert zich op Trommelslagen als kritiek op Cao. Maar niet zomaar.

Wat is voor u essentieel in een creatie, wat is uw drijfveer?

Ik hou ervan om hiaten in onze kennis te onderzoeken: dingen die tussen de plooien vallen, de kleine enigma’s van de geschiedenis. Het heeft vooral te maken met de manier waarop alles geïnterpreteerd wordt… Ik vind vooral de ‘tussenzones’ interessant. Hoe de verschillende interpretaties, percepties en vormen van kennis zich tot elkaar verhouden, hoe ze elkaar kruisen en hoe in die overlappende zones nieuwe mogelijkheden ontstaan.

U baseert zich daarvoor op bestaande teksten?

Ik werk met stukken en fragmenten uit de literatuur. Zowel Ping Feng (n.v.d.r.: creatie KunstenFESTIVALdesArts 2000) als Ceremony zijn ontstaan uit elementen van interessante Chinese traditionele teksten. Zoals bij Ping Feng bijvoorbeeld: aan de basis ligt een 1000 jaar oud schilderij en zijn maker, een belangrijke Chinese schilder Gu Hong Zhong. De enige reden waarom de geschiedenis dit schilderij vermeldt, is omdat de schilder door de keizer werd gevraagd om een ander te bespioneren en verslag uit te brengen. Dat deed hij ook en wel aan de hand van zijn schilderijen. Ceremony is dan weer ontstaan vanuit de beroemde openbare aanklacht Trommelslagen als kritiek op Cao. Het interesseert me niet om de geschiedenis opnieuw te vertellen of om een nieuwe esthetische ervaring op scène te zetten; ik wil de geschiedenis ‘lezen’, en begrijpen op welke manier en in welke details de verschillende interpretaties ervan onze levenservaringen en onze houding tegenover het leven beïnvloeden.

Wie was Cao precies?

Cao Cao (Ts’ao Ts’ao, 155-220 n.C.) is een bijzonder opvallende figuur uit de Chinese geschiedenis. Tijdens de Handynastie, één van de meest turbulente periodes in de geschiedenis van China, toen verschillende edelen in hun strijd om de macht het land verdeeld hadden, slaagde Cao Cao erin het noorden van China te domineren en te verenigen. Hierbij maakte hij misbruik van zijn positie als Eerste Minister. Tegelijkertijd veinsde hij respect voor de marionettenkeizer. Toen Cao Cao stierf, trad zijn zoon in zijn voetsporen en eigende zich de keizerstroon toe. Toen al bekritiseerde de Chinese traditie zijn karakter en manier van doen als een typisch voorbeeld van de zegswijze ‘Hij die onrechtmatig een titel opeist, zal nooit zijn woord houden.’

Trommelslagen als kritiek op Cao is een verhaal dat gebruik maakt van de figuur Cao Cao om een klassiek geval te portretteren van een hofmedewerker die verraad pleegt. Het is gebaseerd op drie verschillende literaire teksten over een zelfde gegeven die in een tijdsspanne van 1000 jaar geschreven werden: De Geschiedenis van Han, De Romance van de Drie Koninkrijken, en een traditioneel stuk, Kuang Gu Shi Yu Yang San Nong. De schrijvers en stijlen van deze bronnen verschillen onderling heel sterk: de eerste tekst omvat de kronieken van een geschiedkundige aan het hof, de tweede tekst is een verhaal dat mondeling onder het volk overgeleverd werd van generatie op generatie, en de derde tekst is een traditioneel toneelstuk. Drie interpretaties dus…

Vanwaar de titel Ceremony?

Ceremony heeft een dubbele betekenis. Ten eerste verwijzen de literaire bronnen die ik gebruik alledrie naar een gemeenschappelijke ontmoetingsplaats: de drumceremonie. Deze ongebruikelijke plaats verraadt op voorhand dat we met een ongebruikelijk personage geconfronteerd zullen worden. Ten tweede heeft het verhaal een ceremonieel karakter. Het is gebaseerd op historische teksten die meer dan 1000 jaar geschiedenis vertellen. Tijdens deze periode had het voortdurend herhalen van het verhaal als gevolg dat een bepaald historisch beeld geconsolideerd werd: het werd een norm, een onwrikbare waarheid die in het collectieve geheugen werd gebeiteld. Twee vormen van ceremonie dus die samensmelten en een ‘onbetwistbare historische gebeurtenis’ beschrijven.

Waarom koos u voor het theater? Welke rol moet theater volgens u idealiter spelen in een hedendaagse maatschappij?

Theater laat mij toe om een statement te maken, om me direct en live te uiten. Theater moet dat volgens mij ook zijn: een manier om zich te uiten, de uitdrukking van bepaalde standpunten over en visies op hedendaagse algemene intellectuele achtergronden. Tegelijkertijd moet het theater zijn relatie met de hedendaagse maatschappij serieus nemen en stevig funderen.

Neemt Ceremony een positie in ten opzichte van de maatschappij waarin u leeft?

Dit stuk stelt net als Ping Feng vragen, dingen worden in twijfel getrokken. Het is geen eenvoudige reflectie van de realiteit, en ook geen symbolische of suggestieve hint naar iets in de werkelijkheid. Ceremony reflecteert mijn huidige manier van denken, met als vertrekpunt de onderliggende verhoudingen, de tussenzones waar ik het eerder al over had. Als we de geschiedenis bekijken vanuit het standpunt van ‘relatie’, dan is geschiedenis niet zomaar een manier om de onafhankelijke voorbije gebeurtenissen te registreren, maar wordt het een registratie van de verhoudingen tussen gebeurtenissen en reflecteert het een manier van interpreteren en begrijpen.

Ceremony is gebaseerd op drie literaire teksten en het historische proces van hun creatie. Het maakt gebruik van een persoonlijk verhaal om een historische gebeurtenis te analyseren. Iedereen maakt deel uit van de ceremonie, iedereen is zowel spreker als acteur. Het podium verandert in een plaats waar heden en verleden samenkomen. Met als gevolg dat ook het publiek een rol speelt: ook zij brengen de relatie tussen drama en geschiedenis tot stand.

Welke relatie wil u met het publiek?

Dat van de dialoog: elkaar vragen kunnen stellen.

Heeft een Westers publiek genoeg achtergrond om de inhoud van uw stukken te begrijpen?

Ik denk niet dat het publiek een speciale ervaring nodig heeft (Chinees of politiek) om het stuk te begrijpen, het heeft eerder te maken met je eigen manier van dingen lezen, met eigen interpretatie. Ik denk dat ik via de dialogen en het spel van vraag en antwoord op de scène aan het publiek de inhoud van het stuk kan overbrengen.
Beïnvloeden de omstandigheden in China uw werkproces?
Aan de ene kant zijn de technische kwaliteiten van de ruimtes waarin ik moet werken niet geschikt voor multimedia performances, anderzijds zijn er ook financiële moeilijkheden. Dus moet ik leren om op verschillende plekken te produceren en dan beetje per beetje alles samen te brengen. Voortdurend veranderen van plek en toch mijn ideeën overbrengen naar de acteurs toe, dat is niet altijd gemakkelijk. Nu bijvoorbeeld vinden mijn repetities in een meetingroom plaats, ongeveer 40 vierkante meter. Ik moet mezelf en de acteurs er voortdurend aan herinneren hoe de toekomstige plek er zal uitzien. Het is een interessante ervaring.

Wat wil u zeker niet zien op een podium?

Een vast stramien, een voorspelbare opbouw, gebrek aan vrijheid…

En waar wordt u door aangetrokken?

Niet door zwart of wit, maar door grijs. Ik wil tegelijkertijd begrip en onbegrip voelen, blijven hangen tussen twijfel en vastberadenheid, getrokken worden tussen twee uitersten…

Hoe ziet u de wereld?

In deze wereld lijken we onderhevig aan 2 krachten: de ene is moeilijk te voorspellen, het is een natuurlijke kracht; de andere kan ik het best omschrijven als een poging om door middel van controle verandering op te leggen aan deze wereld. Ik kan alleen maar fluctueren tussen deze twee. Aan de ene kant wil ik me niet passief plooien naar een soort algemeen plan; aan de andere kant sta ik machteloos tegenover krachten die ik weet niet waar vandaan komen en die me controleren. Ik kan de wereld alleen vanuit een micro standpunt begrijpen.

We moeten dus van bij het begin proberen om een visuele ervaring te creëren, om de ruimte waar we zijn en de fictieve ruimte waar we willen of zullen spelen, samen te brengen.

Welk menselijke kenmerk haat u het meest?

Macht en onverschilligheid.

Wat doet u het liefste?

Zoeken naar mogelijkheden…

Back to top