CARLOS W. SÁENZ (1956 - )

Koninklijke Vlaamse Schouwburg / De Bottelarij
0.13.14/05 > 20:00
11/05 > 15:00
Duration: 60’
Eng, Fr, Nl

‘Hebben wij Argentijnen nog een identiteit? Zoja, waarop is die dan gebaseerd? Op verblinding en heel veel geheugenverlies...’

Alejandro Tantanian, vroeger lid van het theatercollectief El Periférico de Objetos, woont en werkt in Buenos Aires. De nieuwe productie van deze auteur, acteur, regisseur en zanger onderzoekt en vertelt het leven van de Argentijn Carlos W. Saenz (1956 - ). Een onbekende in de schaduw van de Geschiedenis. Vrienden reconstrueren zijn bestaan aan de hand van herinneringen, maar hun versies lopen uiteen. Wat creëren ze – realiteit of hun eigen mythologie?

Carlos W. Saenz heeft e-mail adres: stuur hem eens een mailtje. Hij is spoorloos, maar antwoordt wel...

cwsaenz@yahoo.com

Concept:

Alejandro Tantanian, Jorge Macchi & Edgardo Rudnitzky

Met:

Ernesto Berardino, Hendrik De Smedt, Alejandro Tantanian.

Tekst & Regie:

Alejandro Tantanian

Vertaling:

(Esp > En & D): Silvia Fehrman

Geluidsontwerp & Componist op de scène:

Edgardo Rudnitzky

Ontwerp ruimte, objecten, foto's en video's:

Jorge Macchi

Opgenomen stemmen:

Maria Marta Colusi, Luciano Suardi, Galin Stoev

Licht:

Alejandro Le Roux

Acknowledgements:

KunstenFESTIVALdesArts - Hebbel-Theater team - Mousonturm team - Akademie Schloss Solitude team - Tiziano Manca - Maria Marta Colusi - Silvia Hilario - Ernesto Donegana - Eduardo Gazzotti - Miguel Rothschild - Luciano Suardi - Haiku - Estomba Apartments - Rosetti Apartments - Maza Apartments and Ateliers - Judith Augustinovic - Martina Pickhardt - Christine Meisner - La Nely at Martinez's port - María Elena Portantiero - Klaus Fehling

Coproductie:

Hebbel Theater (Berlin), Künstlerhaus Mousonturm (Frankfurt/Main), KunstenFESTIVALdesArts

Met de vriendelijke steun van:

Akademie Schloss Solitude (Stuttgart)

Presentatie:

KVS/de bottelarij, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Carlos W. Sáenz werd geboren in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires op 29 mei 1956.

De hoeveelheid werk die hij sinds de jaren zeventig geproduceerd heeft, is indrukwekkend. Het gaat om voorbereidend werk dat moet leiden tot zijn ‘obra magna’ dat blijkbaar nog niet af is: het Teatro de la Melancolía (Theater van de Weemoed), een enorm gebouw in Buenos Aires. Ter voorbereiding van deze onderneming heeft Sáenz zich in verschillende disciplines verdiept: muziek (hij heeft een opera geschreven, een aantal liederen en een omvangrijk instrumentaal oeuvre), literatuur (hij schreef de tekst voor zijn eigen liederen, het libretto voor zijn opera, een aantal verhandelingen over wetenschappelijk onderzoek, enz.) en audiovisuele kunst (o.a. verscheidene audiowerken, enkele video’s, meer dan 300 tekeningen, enz.)

Het is niet duidelijk waar Sáenz momenteel verblijft of waar hij mee bezig is. Hij verdween uit Buenos Aires en sindsdien zijn er verschillende theorieën omtrent zijn meesterwerk, het Theater van de Weemoed: 1) Het theater zou nooit gebouwd zijn; 2) Het theater zou uiteindelijk gebouwd zijn ergens in Buenos Aires; 3) Het theater zou de stad zelf zijn, en de pilaren van het gebouw zouden verborgen liggen op zeven verschillende plaatsen in het centrum van Buenos Aires.

Het departement Dramaturgie van het KunstenFESTIVALdesArts stelde Sáenz een reeks vragen per e-mail. De kunstenaar beantwoordde deze, eveneens per e-mail, op 31 maart. Hij liet ons tegelijkertijd weten dat hij trots is dat zijn werk eindelijk getoond zal worden aan het publiek, en verontschuldigde zich ervoor dat hij niet naar Brussel kan komen. Hij vertelde evenwel niet waar hij zich momenteel bevindt. Zijn lot blijft een mysterie...

Macchi, Rudnitzky & Tantanian

Wat hebt u precies meegemaakt, gelezen of gezien dat u geïnspireerd heeft?

Droefheid. Dat is wat erachter zit. Dit was altijd al het centrale probleem van mijn project – een probleem dat trouwens niet nieuw is voor de mens. Het lijkt alsof alles aangetast is door droefheid. We zijn gedoemd om in het koninkrijk der droefheid te leven. De droefheid is mijn eerste en enige bondgenoot. Ik heb er altijd voor en tegen gewerkt, vroeger en nu, en zal het blijven doen.

Is het project letterlijk of metaforisch te beschouwen in de context van de maatschappij waar u in leeft?

Letterlijk. Een metafoor is eigen aan lafaards.

Indien ja, in welke zin?

Ik wil hierop antwoorden met een vraag (en mijn excuses voor mijn slechte humeur). Bent u gelukkig? Is uw antwoord JA, dan behoort u niet tot deze wereld. Is het NEEN, dan zult u perfect begrijpen in welke zin mijn project te beschouwen is in de context van onze maatschappij.

Hoe zit het met de wereld van de podiumkunsten in uw land?

Ik heb geen land..

Wat is uw plaats binnen die wereld?

Ik sta overal buiten..

Vroeger was dat een probleem voor mij, nu speelt het in mijn voordeel.

Indien uw project gebaseerd is op een geschreven tekst was: waardoor liet u zich leiden bij uw keuze voor die schrijver?

Mijn bronnen zijn die, die leven in het geheugen van de mensheid. Ik stel mezelf nooit vragen omtrent de motieven die mijn keuzes bepalen.

Ik heb geen verklaring voor mijn handelingen. We leggen onszelf de wet van de zwaartekracht niet uit, we hebben er enkel een naam voor. En mijn naam is Carlos W. Sáenz. Ik heb geen verklaring voor wat achter die naam zit.

En als ik nog een andere uitspraak mag aanhalen: ‘Wat blijft er over van een oude, verdwenen roos? Enkel haar naam.’ En dat is het enige wat we hebben: een naam, niets meer dan een naam.

Wanneer u werkt met een stuk tekst dat oorspronkelijk niet voor theater geschreven was, hoe bewerkt u die tekst dan voor theater?

Dat is net het probleem van theatermakers. Ik ben een naam, niets meer dan een naam. Voor die naam bestaat geen enkel beeld. Het is bijgevolg moeilijk om gebaren te vinden die uit een naam voortkomen. Ik ben die woorden, niets meer.

Wat is het meest courante thema doorheen uw theaterwerk?

De weemoed is het bloed dat door onze aders loopt. Geweld, ook. En droefheid. Ik hoop dat de aanpassing voor toneel (als er van zoiets sprake kan zijn) deze verschillende soorten bloed respecteert. Meer zelfs: ik hoop dat er geen ‘aanpassing voor toneel’ komt. Ik zou heel graag hebben dat ik word voorgesteld zoals ik ben. Nu vraagt u mij natuurlijk: ‘en hoe bent u dan?’ Helaas moet ik u het antwoord op die vraag schuldig blijven.

Wat denkt u dat er moet gedaan worden om de inhoud van uw project zo goed mogelijk over te brengen bij het publiek? M.a.w., wat denkt u dat er moet onderzocht worden in de theatrale vorm die uw project hier aanneemt?

Voor zover ik weet, wordt het project hier voorgesteld onder de vorm van een conferentie. Die Argentijnse “kunstenaars” zullen spreken over mij en mijn werk. Ik hoop dat het publiek zich in mijn werk kan inleven en deze eeuwige misnoegdheid met mij kan delen. De inhoud ben ik zelf. En mijn werk spreekt op heel welluidende manier over mij, wat tegenwoordig niet vaak gezegd kan worden. Ik kan niet van mijn werk gescheiden worden.

Welke middelen gebruikt u hiervoor?

De middelen worden bepaald door de ‘kunstenaars’. Ik ben het onderwerp van hun werk. Ik kan niets beslissen, ik ben een spoor van mezelf. Mijn enige middel is mijn manier van zijn: onzichtbaarheid.

Waar hebt u een hekel aan op het podium?

Aan leugens. Mensen die mij ervan proberen te overtuigen dat ze iemand anders zijn. Het loopt vol van dat soort.

Wat voor zin heeft het nu ergens naartoe te gaan en te betalen voor iets dat we al tot vervelens toe zien in het dagelijkse leven?

Wat vindt u adembenemend, wat spreekt u het meest aan op het podium?

De bereidheid van het publiek om te doen alsof het gelooft in illusies.

Hoe zou u willen dat de relatie met het publiek is?

Ik wil dat ze samen met mij de laatste fase van het Theater bouwen.

Welke is volgens u de ideale rol die het theater zou moeten spelen in de hedendaagse samenleving?

Ideaal... komt van het woord ‘idee’. Hiermee heb ik deze vraag beantwoord.

Waarom hebt u juist theater gekozen als middel om u uit te drukken?

Ik ben het die gekozen werd voor theater. Het zijn die Argentijnen die beslist hebben mijn werk voor te stellen in het kader van een theaterfestival. Vraag het aan hen... Ik durf wedden dat ze ook niet weten waarom.

Welke zijn volgens u de meest waardevolle eigenschappen die een mens kan bezitten?

Machiavelli heeft mij geleerd dat de prins half leeuw, half vos moet zijn: de leeuw geeft de prins kracht, maar niet de wijsheid. De vos geeft de prins de wijsheid om de kracht te gebruiken die hij van de leeuw gekregen heeft.

Waar hebt u de grootste hekel aan?

Aan het leven omzeilen.

Wat beschouwt u de ergste graad van ontbering?

De smaak niet proeven van de bittere tranen die de weemoed bij hun zonen veroorzaakt. Door het leven wandelen met een eeuwige glimlach zonder te weten waarom je lacht.

Geen droefheid kennen.

Wat doet u het liefst?

Mezelf dag na dag opnieuw uitvinden.

Hoe kijkt u tegen onze wereld aan?

Door as en kleine stukjes glas.

Carlos W. Sáenz kan niet naar Brussel komen, maar liet ons weten dat hij heel blij zou zijn commentaar of berichten te ontvangen, en dat hij het als een eer zou beschouwen die te kunnen beantwoorden. Zijn email adres is: cwsaenz@yahoo.com

Back to top