Blood Links

Lunatheater

10, 11, 13/05 > 20:30
12/05 > 18:00
Lunatheater
Language: EN
Subtitles: FR & NL
Duration: 1:30

Bijna vier decennia lang ontkende William Young/Yang zijn Chinese ‘roots’ achter een volmaakt geïntegreerde Australische identiteit. Als fotograaf van het sociale en mondaine leven in Sydney verwierf hij internationale erkenning. De confrontatie met zijn Chinese afkomst, met zijn familie in de diaspora, met zijn homoseksualiteit, met aids en met de dood van vele vrienden maakt zijn werk veel persoonlijker. Hij vindt een nieuwe artistieke expressie in de dia-performance. Blood Links (1999) is een unieke mix van persoonlijke verhalen, sociale geschiedenis, filosofische overpeinzingen en documentaire fotografie.

Performance et Photographie/Performance en Fotografie/Performance and Photography: William Yang

Musique/Muziek/Music: Stephen Rae

Régisseur de scène/Toneelmeester/Stage manager: Scott McAlister

Avec le soutien de/Met de steun van/Supported by: The Australian Embassy

Présentation/Presentatie/Presentation: Kaaitheater, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

"Velen onder ons leven op grote afstand van hun verleden, maar desondanks leven we op een plaats die de geografie ver overstijgt, namelijk in het bloed en in andere banden." Met die gedachte eindigt William Yang, Australiër van Chinese afkomst, zijn soloperformance Blood Links. Aan de hand van honderden dia's vertelt Yang hoe hij na de dood van zijn moeder in 1992 ontdekte dat hij nauwelijks relaties met zijn familie onderhouden had en hoe hij de wereld is beginnen rondreizen om zijn bloedverwanten te ontmoeten. Pas in het midden van de jaren tachtig wijzigde William Young zijn naam in William Yang. Geboren in 1943 en kleinzoon van Chinezen die op het einde van de negentiende eeuw naar het noorden van Australië emigreerden, assimileerde hij volledig 'the Australian way of life'. Van 1969 tot 1974 werkte hij als theaterauteur. Daarna begon hij als freelance fotograaf te werken. Hij werd een van de bekendste fotografen van het sociale en mondaine leven in Sydney.

Zijn eerste solotentoonstelling, Sydneyphiles (1977), was niet minder dan een sensatie omwille van de openhartige foto's van de Sydney party scene. Yang, toen nog Young, observeerde de beroemdheden, de jetset, de homo's en zijn vrienden op een onbevangen manier. Deze foto's werden later een onderdeel van een grotere tentoonstelling, Sydney Diary, die in 1984 ook als fotoboek verscheen. Als fotograaf werd hij meerdere malen bekroond en heeft hij een internationale reputatie verworven. Hij heeft de capaciteit om onzichtbaar te worden, merkte een criticus ooit op. Misschien is dat te wijten aan de zwarte kleding van Yang, zoals ook een Kabuki-speler die draagt om minder op te vallen. Zelf heeft Yang er nog een andere verklaring voor: "Ik zie eruit als een Chinees en daarom letten de mensen niet op mij. Het is vaak alsof ik er niet ben." Het is een opvallende uitspraak van een man die jarenlang zijn Chinese herkomst ontkende: ook voor zichzelf bleef Yang als Chinees onzichtbaar. "De overzeese Aziaten weten niets van dit verinnerlijkte racisme, het is wezenlijk een koloniale ervaring. Het racisme dat zij ervaren is iets externs dat tegen hen gericht is, maar zij weten niet wat het betekent de afkeer van je eigen ras te hebben verinnerlijkt." Het ging voor Yang zover dat hij in de sauna Aziatische mannen de rug toekeerde.

Pas in de jaren tachtig overwon Yang die zelfhaat en integreerde hij zijn Chinese afkomst en achtergrond in zijn leven en werk. Zijn werk wordt daarna veel persoonlijker: meer dan op het sociale leven in Sydney, concentreert hij zich op zijn persoonlijk verleden. Stapsgewijs ontwikkelde hij de dia-performance als een medium om over zichzelf en de Chinezen in Australië te spreken. Hij combineert zo zijn kwaliteiten als fotograaf en zijn ambities om te schrijven. Een beslissende impact hadden de monologen van Spalding Gray, een van de coryfeeën van de Amerikaanse theateravant-garde: "Zoiets had ik nog nooit gezien, iemand die het publiek over zijn eigen leven zat te vertellen. Als ik hem niet bezig had gezien, dan had ik waarschijnlijk niet de stap naar de performance gezet. Het was alsof hij mij de innerlijke toestemming gaf." De diaperformance geeft Yang de mogelijkheid om twee aspecten van zijn artistieke persoonlijkheid, het documentaire en het fictieve element, te verzoenen: "Ik kom niet gemakkelijk tot fictie, het is te modieus, maar ik hou van de manier waarop de feitelijke aspecten van fotografie voor mij een springplank zijn naar de wereld van de verbeelding." Op die manier ontstijgen de performances de anekdotiek en de banaliteit, die een permanente dreiging zijn bij een artistiek engagement dat op het privé-leven is geënt.

Zijn monologen getuigen van een grote eenvoud, zonder veel retorische omhaal, gebracht in een sobere enscenering. Genereus en openhartig vertelt Yang over zijn eigen leven, zijn relaties, zijn vrienden, zijn familie: "Ik beschouw mezelf als een fotografische getuige van deze tijd. Ik voel me verplicht om deze dia-performances als sociale rituelen te brengen, om mezelf te ontlasten van wat ik gezien heb." Zijn diaperformance Sadness (1992) is een verhaal van rouw om de dood van vele vrienden die aan aids stierven. Maar het is tegelijk een lofzang op het leven, op de vriendschap en niet in de laatste plaats op de geschiedenis van zijn familie. InSadness vloeien vrienden en familieleden, levenden en doden haast onmerkbaar in elkaar over. Het is een samenhang die Yang vanuit zijn taoïstische levensingesteldheid duidt. In zijn performance The North (1996) keert hij terug naar North Queensland, waar hij als kind opgroeide. In Friends of Dorothy (1998) spreekt Yang over zijn homo zijn in de homogemeenschap in Sydney.

Wat betekent het om homo te zijn, om Chinees te zijn, om Australiër te zijn, om vrienden en familie te hebben? Wat bindt ons aan anderen? Het zijn die vragen die Yangs persoonlijke universum genereren en de motor zijn van zijn voorstellingen. Het zijn die vragen die hij ook probeert te beantwoorden in zijn laatste voorstelling Blood Links (1999), een intrigerende mix van verhalen, filosofie, sociale geschiedenis en documentaire fotografie, verteld met humor en ironie. Yang bezoekt zijn familie, die door huwelijken en verhuizingen over de hele wereld is uitgewaaierd: "Ik verwijs naar de geschiedenis, maar het gaat in hoofdzaak over een hedendaagse familie die over de aardbol verspreid woont en per e-mail communiceert. Oorspronkelijk heette de voorstelling The Chinese Diaspora. Dat is uiteindelijk de structuur geworden: een wereld van fragmenten." De reis naar familieleden wordt een reis rond de wereld, een reis doorheen verschillende culturen.

In Australië en in het buitenland heeft Yang een publiek weten te ontroeren met een genre waarvan hij misschien wel de uitvinder mag genoemd worden: "Yang is uniek in wat hij doet. Hij is de enige persoon in Australië, misschien in de wereld die gebruik maakt van deze combinatie van foto's, dia's, muziek en woorden", schreef The Australian.

Back to top