Autóctonos

Théâtre Les Tanneurs
  • 23/05 | 20:30
  • 24/05 | 20:30
  • 26/05 | 18:00
  • 27/05 | 20:30

€ 16 / € 13
1h

Ontmoet de artiesten na de voorstelling op 24/05

We zijn allemaal inheems … en toch allemaal vreemdelingen. De van oorsprong Argentijnse Ayelen Parolin woont al vele jaren in Brussel en werkt er aan onalledaagse, universele danscreaties over vrouwelijkheid, spiritualiteit en etnologie. Met Autóctonos maakt de choreografe een statement tegen de prestatiedrang en de overmaat aan positiviteit in onze maatschappij. Parolin betreedt het choreografische niemandsland tussen de innerlijke wereld van de mens en de koele rationaliteit van de kapitalistische economie. Ze brengt op scène wat vaak onder de oppervlakte wordt gehouden. Ze wijkt af van het discours van vervlakking en omarmt de tegenstellingen in plaats van ze weg te moffelen. Ze wil poëzie en actie, anarchie en orde, rauwheid en fijnzinnigheid. Parolin wil een geëmancipeerde menselijke gemeenschap creëren, mondig en vrij. Niet door blind geloof in het positieve, maar net door de aanvaarding van het negatieve leren we onszelf kennen. Autóctonos is een zinderend dansstuk voor vier danseressen en een pianiste, een fabelachtig ritueel voor gedeelde ervaringen.

Concept
Ayelen Parolin

Concept & choreografie
Ayelen Parolin, in samenwerking met de performers

Met
Varinia Canto Vila, Ondine Cloez, Aymará Parola, Sophia Rodríguez

Compositie & piano
Lea Petra

Dramaturgie
Olivier Hespel

Lichtontwerp
Laurence Halloy

Kostuums
Marie Artamonoff & Coline Firket

Productie kostuums
les ateliers costumes du Théâtre de Liège

Raadgever folklore
Milan Herich

Tourmanager
Karin Vermeire

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Théâtre Les Tanneurs

Productie
Ruda asbl

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, Théâtre Les Tanneurs (Brussel), Théâtre de Liège, Montpellier Danse 2017, Centre Chorégraphique National de Tours/Thomas Lebrun, Le Gymnase CDC Roubaix-Hauts de France, Le CCN Ballet National de Marseille, CDC Atelier de Paris & Theater Freiburg (DE)

Met de steun van
Fédération Wallonie-Bruxelles – Service de la Danse, WBI, WBT/D, SABAM & SACD

Studio
La Raffinerie / Charleroi Danses, Théâtre Les Tanneurs, Les Brigittines, Grand Studio, Studio Cie Thor, Studio Ultima Vez, ZSenne Art Lab, Centre Chorégraphique National de Tours & Le Gymnase CDC

Ayelen Parolin is in 2016 en 2017 in residentie bij Théâtre de Liège (creatie) en Théâtre Les Tanneurs (administratie) en wordt ondersteund door Grand Studio

In het kader van de voorstelling leidt Ayelen Parolin workshops voor verenigingen (in samenwerking met Article 27. Voor meer informatie kan je contact opnemen met Patricia Balletti.

Back to top

Over het project

‘Oorspronkelijk in een bepaald gebied thuishorend’, zo luidt de definitie van autochtoon volgens Van Dale. Naast een adjectief en een substantief, is het woord bovenal een concept dat men in de jaren na de Tweede Wereldoorlog trachtte weg te werken, net zoals de rassentheorie die men tot dan toe voor een onderdeel van de exacte wetenschap had gehouden… Toch blijkt het een taaie opvatting, die de laatste jaren bovendien aan strijdvaardigheid heeft gewonnen: onze verhouding tot ons geboorteland wordt steeds meer opgeblazen en de roep van onze wortels klinkt luider dan ooit. Of men nu begrippen hanteert als regionalisme, nationalisme of populisme… Het zijn allemaal knuppels – of zelfs kanonskogels – in het hoenderhok van de democratie, waar niemand nog zijn plek lijkt te vinden. Het concept volstaat in elk geval om het kwijnende ‘wij’ verder de keel dicht te knijpen en het narcistische en op zichzelf teruggeplooide ‘ik’ nog wat vetter te mesten.

In zijn boeken beschrijft de in Korea geboren Duitse filosoof Byung-Chul Han onze prestatiemaatschappij als een omgeving waar een overdreven positiviteit heerst, waar discipline en plicht (de grote waarden van de vorige eeuwen) hebben plaatsgemaakt voor macht en individuele wilskracht. In deze tijd van vrijheid en deregulering verbannen de belijders van het geloof in het positieve al wat negatief is naar andere oorden. Men spreekt niet langer over problemen die opgelost moeten worden maar over oplossingen die gevonden moeten worden, er zijn geen blinden meer maar wel slechtzienden, geen vluchtelingen maar migranten … De ordewoorden zijn niet langer gehoorzaamheid, wetten en plichten – die worden als te negatief ervaren – maar veeleer verantwoordelijkheidszin, motivatie en zin voor initiatief. Persoonlijke ontwikkeling en zelfverwezenlijking zijn de logische uitvloeisels van deze positieve ideologie, waar het werkwoord kunnen gebruikt wordt om je aan te sporen je eigen ondernemer te worden. Er zijn geen uitbuiters. Niemand wordt uitgebuit. Er zijn geen meesters of slaven meer. Wat overblijft, is een systeem van zelfuitbuiting dat in termen van productiviteit en groei veel efficiënter is dan uitbuiting door anderen, aangezien het samengaat met een gevoel van individuele vrijheid … Ook hier blijken de Ander en het Wij onverbiddelijk op te gaan in een narcistisch Ik dat steeds ontevredener wordt en geïsoleerd raakt in een systeem dat het alsmaar vooruit stuwt, totdat het zichzelf totaal vergeten of kwijt is. Depressie en burn-out, maar ook aandachtstekort en hyperactiviteitstoornis zouden de directe pathologische gevolgen zijn van een dergelijke bewuste zelfuitbuiting die zo ver gaat dat je niet langer in staat bent om neen te zeggen tegen de geboden van het presteren en de logica van het ‘alleskunnen’. Na de explosie van het Wij en de implosie van het Ik, is het heden niets anders dan een zwart gat.

Deze rijke bundeling van ideeën en beelden is de aanlegsteiger waarvan Autóctonos uitvaart. De scène is als een vlot, bemand met vijf ijzersterke maar uiterst diverse persoonlijkheden: de componiste en pianiste Lea Petra en de choreografen en performancekunstenaars Ondine Cloez, Varinia Canto Vila, Aymará Parola en Sophia Rodríguez. Met deze eclectische ploeg voert Ayelen Parolin een abstracte oorlog rond elementen als structuur en spontaniteit, essentie en bijzaak, dieren en politiek. Ze maakt de bewuste keuze om nauwgezet te onderzoeken hoe de positiviteit die ons omringt zorgt voor de afvlakking, uniformisering, polijsting en egalisering van de chaotische complexiteit die aan de basis ligt van alles. Haar antwoord is niet negatief – dat zou immers toegeven aan de hedendaagse eenduidigheid en uniformisering – neen, ze orkestreert een complex en veelzijdig ‘alles’ waar plaats is voor disharmonie, dissonantie, asymmetrie, tegenstelling, ongehoorzaamheid en instabiliteit.

Olivier Hespel, mei 2017

Back to top

Ayelen Parolin (1976) is een choreografe en danseres uit Buenos Aires die in Brussel woont en werkt. Ze volgde een opleiding aan het Instituto Nacional Superior de Danzas en het Teatro General San Martín in Buenos Aires. In Europa volgde ze de opleiding e.x.e.r.c.e. in Montpellier, waarna haar carrière van start ging. Ze danste voor choreografen als Mathilde Monnier, Jean-François Peyret, Mauro Paccagnella, Louise Vanneste, Alexandra Bachzetsis, Anne Lopez, Riina Saastamoinen en het gezelschap Mossoux-Bonté. Sinds 2004 is ze actief als choreografe. Eerst creëerde ze een autobiografisch geïnspireerde solo: 25.06.76. Vervolgens confronteerde ze zichzelf in Troupeau/Rebaño met het dier dat sluimert in elk van ons. In de voorstelling SMS and Love plaatste ze vraagtekens bij het statuut van de vrouw en haar plaats in de gemeenschap. In DAVID bestudeerde ze het mannelijk lichaam aan de hand van een zintuiglijke verkenning en deconstructie van een van de grootste clichés van het mannelijk schoonheidsideaal: de David van Michelangelo. Voor Hérétiques, een duo voor twee dansers en en de pianiste-componiste Lea Petra, tekende Parolin een strikte en precieze choreografische taal uit, berekend en koppig, waarbij ze sociale thema’s aankaartte aan de hand van een extreme abstractie van het menselijk lichaam. In 2015 ging Ayelen Parolin opnieuw op de vrouw(en) focussen. In opdracht van het Théâtre National en de SCAM creëerde ze het duo Exotic World, waarvoor ze samenwerkte met regisseur en voormalig stripteaseuse Sarah Moon Howe. Daarnaast creëerde ze met Lisi Estaràs de solo La Esclava. In juli 2016 ging in het Seoul Art Center de creatie Nativos in première, een stuk dat op het vlak van uithouding en kracht de moeilijkheidsgraad van Hérétiques kan evenaren en dat werd geschreven voor vier Koreaanse dansers, de componiste Lea Petra en een Koreaanse percussionist. Ayelen Parolin is een van de vier laureaten van de beurs van de Pina Bausch-stichting, die in 2016 voor het eerst werd uitgereikt. Haar werk was te zien in België, Frankrijk, Luxemburg, Italië, Spanje, Finland, Duitsland, Noorwegen, Estland, Zwitserland, Oostenrijk, Israël, New York, Nederland, Servië, Mexico, Ecuador, Argentinië en Zuid-Korea.

Back to top