About Kazuo Ohno

Reliving the Butoh Diva's Masterpieces

Palais de la Dynastie / Dynastiepaleis
  • 15/05 | 17:00
  • 15/05 | 22:00
  • 16/05 | 20:30
  • 17/05 | 20:30
  • 18/05 | 20:30
  • 19/05 | 20:30

€ 16 / € 13
1h 50min

Ontmoet de kunstenaar na de voorstelling van 16/05
Niet toegankelijk voor personen met een beperkte mobiliteit

Takao Kawaguchi is een danser, mediakunstenaar en voormalig lid van het Japanse collectief Dumb Type. Hij leerde nooit de butoh dansen. Hij zag zelfs nooit een voorstelling van Kazuo Ohno, de legendarische grondlegger van deze oer-Japanse ‘dans van de duisternis’. En toch is dat precies wat hij wil: Kazuo Ohno worden. In About Kazuo Ohno wil Kawaguchi zo nauwgezet mogelijk de dans van de grootmeester kopiëren, enkel en alleen op basis van wat bewaard is gebleven op oude videobanden. Kawaguchi ondervraagt het geheugen, de oprechtheid en de oorspronkelijkheid van de kopie. Het is tegelijk een eerbetoon aan en een ontkenning van de essentie van butoh. Kawaguchi bekijkt de dans als een buitenstaander: hij werpt zich op de uiterlijke gebaren en gelaatsuitdrukkingen van Ohno, maar diens innerlijke wereld blijft voor hem gesloten. Toch smelten het lichaam van de danser en de geest van de overleden grootmeester geleidelijk samen tot één fascinerende gedaante. Hoe dichter de kopie bij het origineel komt, hoe dieper de kloof tussen de twee wordt. Een krachttoer.

Choreografie
Kazuo Ohno & Tatsumi Hijikata


Dans
Takao Kawaguchi


Dramaturgie & video
Naoto Iina

Kostuums
Noriko Kitamura

Acteur in video
Yoshito Ohno

Belichting
Nami Nakayama

Klank
Noriaki Coda

Management
Koichiro Takagi (HiWood)


Fotografie
Teijiro Kamiyama


Archiefmateriaal
Kazuo Ohno Dance Studio & Canta, Ltd

In samenwerking met
The Saison Foundation, Tokyo Zokei University CS-Lab

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts


Productie
Takao Kawaguchi

Voorstellingen in Brussel met de steun van
Arts Council Tokyo (Tokyo Metropolitan Foundation for History and Culture)

Back to top

Als het gieten van heet ijzer in een gietvorm

‘Ik heb Kazuo Ohno nooit in het echt zien dansen toen hij nog leefde, enkel op foto’s en video’s. Ik vond het heel mooi, en ik kan het niet goed uitleggen, maar ik voel een zekere affiniteit met de wentelingen en golvingen van zijn bewegingen. Het voelt sensueel aan. Misschien heb ik iets van zijn kwaliteiten in mij? Ik dacht dat ik dat evengoed zou kunnen verkennen.’
Takao Kawaguchi

Kazuo Ohno (1906-2010) was een ster in de moderne dansscène van het naoorlogse Japan die zijn dans op een volkomen unieke wijze bracht. De chemische reactie die ontstond bij zijn ontmoeting met Tatsumi Hijikata betekende de geboorte van de Butoh-dans. Ohno trok zich daarna bijna tien jaar terug uit de dansscène, een periode waarin hij The Portrait of Mr O en twee andere films draaide met de regisseur Chiaki Nagano. In 1977, op 71-jarige leeftijd, maakte hij een spectaculaire comeback op de scène met Admiring La Argentina. Vanaf dat moment reisde Kazuo Ohno de wereld rond om de Butoh te spelen en te laten ontdekken. Hij bleef dansen tot hij in 2010, op de leeftijd van 103, overleed. Hijikata beschreef Kazuo Ohno als ‘een danser als dodelijk gif, in staat om met slechts een lepelvol toe te slaan’, terwijl anderen zijn dans beschreven als ‘de dans van de ziel’.

In de controversiële voorstelling About Kazuo Ohno waagt Takao Kawaguchi zich letterlijk aan het ‘kopiëren’ van de dans van de Butoh-grootmeester aan de hand van video-opnames van de eerste uitvoeringen van Ohno’s vroege meesterwerken, waaronder Admiring La Argentina (1977), My Mother (1981) en The Dead Sea, Viennese Waltz, Ghost (1985).

Ohno’s dans, die naar eigen zeggen grotendeels geïmproviseerd is, is niet alleen uniek omwille van de leeftijd van de danser, maar ook omwille van de onderscheidende kenmerken van zijn lichaam en de bewegingen die essentieel zijn voor zijn dans. Een poging om zijn dans te kopiëren zoals hij is – niet meer, maar ook niet minder – betekent niets anders dan dat de kopiërende danser zijn eigen interpretatie en overtuigingen overboord moet gooien en zich zo exact mogelijk moet richten op de vormen en figuren van de oude danser. Hoe meer de nabootsing op het origineel gaat lijken, hoe duidelijker de verschillen worden – minimaal maar onvermijdelijk. De paradox is dat het verschil in uitvoering net wijst op de specifieke kenmerken van de kopiërende danser. De kopie wordt origineel.

De toeschouwer projecteert de herinnering aan Kazuo Ohno – of zij die Ohno’s dans niet kennen, hun verbeelding ervan – op het lichaam van Kawaguchi. De meervoudige beelden van Ohno en Kawaguchi vermengen zich, komen beurtelings aan de oppervlakte om dan weer te verdwijnen. About Kazuo Ohno is, in zekere zin, een duet van Kawaguchi en het illusoire beeld van Kazuo Ohno.

Back to top

Takao Kawaguchi (1962) is een Japanse danser en performer. Na te zijn ingewijd in de wereld van de podiumkunsten via een Spaanse theatergroep in Tokyo vervoegde Kawaguchi in 1985 het mime-theatergezelschap Théâtre de la Mandragore Tokyo. Samen met een vleugje post-Hijikataanse butoh ving Kawaguchi ook een glimp op van performancekunst en postmoderne en hedendaagse dans alvorens naar Barcelona te trekken, waar hij werd ondergedompeld in de nieuwe golven van de Europese theater- en dansscène. Na zijn terugkeer naar Japan in 1990 studeerde hij verder als autodidact en richtte ATA Dance op. Van 1996 tot 2008 werkte hij samen met het collectief Dumb Type. De start van de 21ste eeuw inspireerde Kawaguchi om solo te gaan en samen te werken met punkmuzikanten en kunstenaars zoals Atsuhiro Itoh, Fuyuki Yamakawa en Daito Manabe. Meer recent, en ondanks het feit dat hij Tatsumi Hijikata of Kazuo Ohno nooit in het echt heeft zien dansen, dook Kawaguchi voor About Kazuo Ohno (2013) in de archieven. Hij maakte ook Touch of the Other, een voorstelling gebaseerd op een sociologisch onderzoek naar homoseksuele seks in openbare toiletten in de jaren 60 door de Amerikaanse socioloog Laud Humphreys, dat in januari 2016 in Tokio in première ging. Daarnaast was Kawaguchi artistiek leider van het Tokyo International Lesbian and Gay Film Festival van 1996 tot 1999. Hij vertaalde Derek Jarman’s Chroma naar het Japans in 2002.

Back to top