ÜBUNG

Lunatheater

5, 7, 8/05 > 20:30
6/05 > 15:00
Lunatheater
Language: NL
Subtitles: FR
Duration : 1.20

In een luxueuze villa viert een groep vrienden feest. Er wordt gedronken, maar teveel; er wordt gepraat, maar teveel. Het feest loopt uit de hand. Dit alles is een zwart-wit film zonder geluid. Op de scène zijn zes kinderen aanwezig, gekleed als de volwassenen op het scherm, maar nu in kleur. De kinderen spreken de stemmen in en zorgen voor klank en geluidsdecor. ÜBUNG betekent zoveel als oefening. Oefenen de kinderen nu reeds de woorden die ze later als volwassenen elkaar in het gezicht zullen slingeren? Of is het een ironisch na-apen van de grote mensen wereld? ÜBUNG is een nieuwe tekst van Josse De Pauw en wordt door hemzelf geënsceneerd.

Concept et idée/Concept en idee/Concept and idea: Josse De Pauw & Koen Gisen

Texte et Mise en scène/Tekst en Regie/Text and Direction: Josse De Pauw

Acteurs dans le film/Acteurs in de film/Actors in the movie: Josse De Pauw (Robert), Carly Wijs (Rolanda), Dirk Roofthooft (Ivo), Lies Pauwels (Ria), Bernard Van Eeghem (Olivier), George van Dam (György).

Acteurs sur scène/Acteurs op de scène/Actors on stage: Jasper Sturtewagen (Robert), Louise Carpentier (Rolanda), Basiel Bogaerts (Ivo), Romy Bollion (Ria), Dimitri Dauwens (Olivier), Stefaan De Rijcke (György)

Assistant à la mise en scène/Regie-assistent/Assistant to the Director: Koen Gisen (film/movie), Katrin Verlende (scène/stage)

Caméra et éclairages/Camera en belichting/Camera and light: Ruben Impens (film/movie)

Son/Klank/Sound: Robbie Boi (film/movie), Eddie Latine (scène/stage)

Eclairages/Belichting/Light: Philippe Digneffe (scène/stage)

Techno: Piet Depoortere (film/movie), Kurt Verleure (film/movie)

Décor et costumes/Decor en kostuums/Set and costumes: PYNOO (film & scène/movie & stage)

Scriptboy: Jan De Coster (film/movie)

Montage/Montage/Editing: Geert Bové (film/movie)

Catering et Administration tournées enfants/Catering en Tournees kinderen/Catering & Tour Management children: Hilde Gythiel (scène/stage)

Directeur de production/Productieleiding/Production manager: Pat De Wit (film & scène/movie & stage)

Composition du thème et direction musicale/Compositie van het thema en muzikale begeleiding/Theme Composition & Musical Coaching: George van Dam

Paysage sonore/Klankdecor/Soundscaping: George van Dam & Kurt Verleure (scène/stage)

Remerciements à/Met dank aan/Special thanks to: Marc, Celine, Marie & Alice Van den Broeke & Monique Blyau, Els Pynoo (Julie dans le film/in de film/in the movie), Hotel Brasserie Wijnendael (Linda De Troyer), Sportdienst Stad Gent, Ilke Christiaens (stagiaire photographie/ stagaire fotografie /photography trainee), An Graré (artiste maquilleuse/make-up kunstenares/make-up artist), Herman De Roover (construction décor/decorbouw/set construction), Michel Malin (technicien répétition/repetitie technicus/rehearsal technician), Sergio Rogier & Kaat Decock (professeurs de violon/vioolleraars/violin teachers).

Production/Productie/Production: Victoria (Gent)

Coproduction/Coproductie/Coproduction: Het Net (Brugge)

Tournées/Tournees/Touring: De Verenigde Werkhuizen THASSOS

Présentation/Presentatie/Presentation: Kaaitheater, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

In hun luxueuze villa ontvangen Rolanda en Robert hun vrienden Ivo en Ria. Andere aanwezigen zijn de zondagsdichter Olivier en de Russische violist Georgy die zich voorbereidt op de Koningin Elizabethwedstrijd. Er wordt gelachen, maar de lach moet te veel verbergen. Er wordt gedronken, maar te veel; er wordt gepraat, maar te veel. Het feest loopt uit de hand: verwijten, frustraties, afrekeningen, onvervulde verlangens. Na de nacht keert de rust terug, samen met de schaamte, de onmacht en de verdrongen pijn. Ria: "Ieder zijn verdrietje, dat zeg ik. Wij kroppen in de loop van 't leven allemaal van alles op, zei ons moeder, en als een mens wat ouder wordt, zijn dat vele kleine verdrietjes. En op zo'n avond met wat sterke drank en zo, komen die verdrietjes bovendrijven..."

Dit verhaal ziet de toeschouwer als een zwart-wit film en zonder geluid geprojecteerd in de nieuwste voorstelling van Josse De Pauw: üBUNG. Op het toneel zijn zes kinderen aanwezig, evenveel als er volwassenen zijn in de film. Ze zijn twaalf, dertien jaar. Ze kijken naar de film en zorgen voor geluid en klankband. üBUNG betekent zoveel als oefening. Oefenen de kinderen nu reeds de woorden die ze later als volwassenen elkaar in het gezicht zullen slingeren? Of is het een ironisch na-apen van de grote mensen wereld? Josse De Pauw: "Het idee is geenszins dat ze zich zouden inleven in de emoties van de volwassenen. Integendeel. Ze moeten absoluut synchroon zijn met de lippen van de volwassenen en met hun acties. Dat is een hele machinerie die moet draaien. Al van bij de eerste repetities hebben ze er veel plezier in. Zij imiteren graag volwassenen. Voor mij is het belangrijk dat zij al hun bekwaamheden hanteren, dat ze in het juiste ritme zitten. Ik ensceneer hen niet, ik dirigeer een concert. Zij rappen en scanderen de monologen en dialogen. De koptelefoons en de monitors geven hen de kans zich vrij op het podium te bewegen. We hebben uiteraard niet de meest timide en discrete jongeren gekozen, maar dat zijn hun 'modellen' ook niet...". De ‘übung’ is ook het constante oefenen van de vioolspeler, in de film gespeeld door George Van Dam, en is misschien ook een uitspraak over de inzet en de overgave die kunst vraagt. De voorstelling geeft Josse De Pauw in elk geval de kans om een aantal van zijn veelzijdige kwaliteiten te combineren: regisseur, acteur en schrijver.

De vraag om een voorstelling te maken met jongeren kwam van het Gentse Victoria, waar Josse De Pauw sinds 1999 'artiest in residentie' is. De Pauw: "Ik voelde me niet in staat een tekst te schrijven afgestemd op jongeren. Maar het idee bleef hangen. Waarom niet proberen om de wereld van de volwassenen kort te sluiten met de blik van jongeren?" Dat is het vertrekpunt van de voorstelling. De volwassenen leven in een wereld van luxe en overvloed: dure wagens, mobilofoons, zwembad, sauna, champagne en kaviaar. Maar tegelijk ook een wereld van banale conversaties, seksuele frustraties en depressies. Ze lijken alles te hebben, behalve het essentiële: liefde, tederheid, affectie. Josse De Pauw: "Ik heb de rollen met opzet op een archetypische manier geschreven omdat ik wist dat de acteurs in de film (naast Josse De Pauw o.a. Dirk Roofthooft, Lies Pauwels en Carly Wijs) de types zouden durven invullen met hun eigen cv, hun eigen ervaringen, nuances en ontreddering: ze zijn ongelofelijk. Natuurlijk gedragen jongeren zich niet als volwassenen, maar het is precies die decalage die mooi en confronterend is. Wanneer Rolanda in elkaar stort en voor de slaapkamerdeur van 'haar' violist hem wenend smeekt haar in alle zachtheid een kind te maken, hoe klinkt dat uit de mond van een meisje van dertien?"

Het is niet de bedoeling om de jongeren een oordeel te laten vellen over de wereld van de volwassenen: "De jongeren staan niet op scène om het proces van de volwassenen te maken, noch van het 'spektakel' dat deze teweegbrengen. De 'spektakel'-kant van ons gedrag in menselijke relaties wordt vaak onderschat. Er wordt gezegd dat het vals is, dat het leugens zijn. Maar soms redt ons dat ook. Niemand is de dupe van dat spel. Natuurlijk heeft een kind schrik van de ruzies van volwassenen. Maar als je het zou kunnen uitleggen dat dit nu eenmaal gebeurt en dat het allemaal niet zo erg is, dat het een zaak is van zenuwen en vermoeidheid en niet van oorlog, dan weet het dat het niet gevaarlijk is. Ik geloof niet in het cocon van de onschuld dat we tegen de rauwheid van de wereld moeten beschermen. Dat creëert alleen maar sprookjesverhalen. Wanneer kinderen gewaarschuwd zijn, zijn ze perfect in staat om te gaan met datgene wat we meestal hardnekkig voor hen proberen te verbergen. Het behoud van de onschuld als belangrijke waarde laat me eigenlijk koud."

Wat de confrontatie tussen volwassen wereld en jongeren uiteindelijk gaat opleveren, is nog onduidelijk. "Het interesseert me ook niet om de emoties die losgemaakt worden te controleren. Ik hou er niet van om druk uit te oefenen op het eindresultaat. Voor mij zit de kern van het stuk mooi beschreven in het gedicht dat Olivier, die zich uit verdriet en frustratie in het toilet heeft teruggetrokken, voor zich uit murmelt: "Er ging iets moois voorbij,/Zo aan mijn hoofd voorbij,/Vlak langs mijn hart voorbij/Ik wist niet wat./(...)/Toen heb ik zacht geschreid,/Heb ik heel stil geschreid,/Heb ik zo lang geschreid - /Totdat ik sliep."

Back to top