To The Dogs

Beursschouwburg

Circuit in 1000 Brussels > 29/04 – 22/05 > in the daytime

Performance Beursschouwburg > 29/04 – 22/05 > For hours see below

ENG

29/04 > 00:00
30/04 > 23:55
01/05 > 23:50
02/05 > 23:45
03/05 > 23:40
04/05 > 23:35
05/05 > 23:30
06/05 > 23:25
07/05 > 23:20
08/05 > 23:15
09/05 > 23:10
10/05 > 23:05
11/05 > 23:00
12/05 > 22:55
13/05 > 22:50
14/05 > 22:45
15/05 > 22:40
16/05 > 22:35
17/05 > 22:30
18/05 > 22:25
19/05 > 22:20
20/05 > 22:15
21/05 > 22:10
22/05 > 22:05

In mei laten fietsende Foreign Correspondents Gregg Whelan en Gary Winters hun boze oog vallen op het historische hart van Brussel. Hou ze goed in de gaten! To The Dogs heet het. Inspiratie vond Lone Twin in de hondenkarretjes die het Brussel van Baudelaire bevoorraadden. Tussen noen en nacht doorkruisen zij de stad en overladen hun rijwielen met een proviand van gevonden voorwerpen. Deze fysieke uitdaging levert de peddelende minnezangers een schat aan verhalen op. Om middernacht precies zullen zij in het festivalcentrum verslag uitbrengen over hun zwerftochten. Elke dag zwelt hun relaas met vijf minuten aan...

Door/Par/By: Gary Winters & Gregg Whelan

Productie/Production: KunstenFESTIVALdesArts

Met de steun van/Avec le soutien de/Supported by: The British Council, Brompton, Velodroom, Art Council England

Presentatie/Présentation/Presentation: Beursschouwburg, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Lone Twin, onpraktisch optimistisch

De performancevoorstellingen van Lone Twin zijn in essentie wereldvreemd. Ze hebben te maken met grote reizen en speels heroïsch doorzettingsvermogen. De performances zijn gesitueerd op verschillende plaatsen en creëren kaarten van sociaal en ruimtelijk engagement. Ze suggereren ingebeelde territoria die het publiek fysiek zou kunnen bewonen of doorkruisen.

Hun eerste stuk, On Everest (1997), was het begin van een lange reeks. Tijdens die performance probeert Gary Winters de hoogste berg ter wereld op schaal te verbeelden, door heen en weer te stappen en te lopen langs een rechte lijn van 30 meter lang, horizontaal getrokken door de ruimte van de performance. Door 300 keer over de lijn te stappen – een moeilijke taak om te vervullen in amper één uur tijd – legt hij een afstand af, die overeenkomt met de hoogte van de berg. Tijdens zijn trip wordt Gary Winters vergezeld door Gregg Whelan, die een tekst leest waarin de berg beschreven wordt als een fysieke realiteit en een ingebeelde plaats. Het einde van de performance geeft het begin van de afdaling tot zeeniveau weer. Het publiek wordt gevraagd over drie dagen aan mekaar te denken, wanneer ze de terugreis naar beneden, naar huis, beëindigen.

Het werk van Lone Twin blijft draaien rond thema’s als plaats, reizen en doorzettingsvermogen. Belangrijk daarbij is hun open, speelse humor. In Totem (1998) proberen ze een gevallen telegraafpaal langs een rechte lijn doorheen het stadscentrum van Colchester te dragen, doorheen winkels en huizen. In de paal krassen de artiesten de namen van al zij die meehelpen om het avontuur tot een goed einde te brengen. In TwentyFour Four (1998) wandelen ze 96 uur lang, tijdens de nacht, doorheen het centrum van Nottingham. Ze geven openbare voordrachten waarbij zijzelf en het eveneens gemobiliseerde publiek delen van de stad en de dromen van de inwoners ‘de nacht insturen’. In de nog steeds aan de gang zijnde serie Ghost Dance (1998-) verkleden ze zich in cowboys (een vaak terugkerend, bijna heroïsch beeld in hun werk) en beginnen ze geblinddoekt aan een 12 uur durende dansmarathon. Tijdens het stuk begint het publiek spontaan mee te doen en blijft het vaak tot het einde met de uitgeputte cowboys meedansen.

In hun werk brengen ze sociale evenementen op gang op basis van persoonlijke processen. Ze creëren en definiëren de plaats aan de hand van fysieke activiteit, en betrekken het publiek bij de mogelijk gezamenlijke uitvoering van de taak. Ze verbinden zich ertoe de dingen uit te voeren, een einde te vinden aan de trip, die van beiden een even groot engagement vergt, en de gemeenschap weer energie geeft voor de strijd tegen vaak moeilijke tegenslagen.

Christopher Hewitt

Head of Interdisciplinary Studies

Turku Art Academy

Finland

Maar laten we het Gregg zelf vragen...

Nu gaan we met Gregg praten. Gregg leeft op de oever van een rivier in South Devon. Hij houdt van allerlei activiteiten op de rivier. Zijn favorieten zijn vissen, de vis koken en opeten. Soms drinkt hij rivierwater, omdat hij denkt dat het goed voor hem is. Hij woont langs de rivier, met hogerop zijn directe familie en aan de andere kant zijn minder directe familie. ‘Dat is goed’, zegt Gregg, ‘want we zijn erg aan mekaar gehecht en houden heel veel van mekaar.’ De rivier geeft Gregg veel voldoening. Zijn schat is begraven op de oever, zijn geliefde komt hem bezoeken per zeilboot en ‘s nachts, bij heldere hemel, kijkt hij graag naar de weerkaatsing van de maan op het water.

Nu gaan we even met Gary praten. Gary, hoe gaat het?

Ik voel me lekker, ik voel me goed, ik voel me nuttig, ik voel dat ik hier iets goeds kan doen, dat ik kan helpen, dat ik een deel kan zijn van de dingen, ik voel dingen waarvan ik tot nu toe dacht dat ze onmogelijk waren, ik voel dat het misschien even kan duren maar ik voel dat ik uiteindelijk alles zal oplossen, ik voel me fantastisch, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als nu.

Nog iets, Gary?

Ja, ik voel me anders, ik voel dat ik iets compleet nieuws word.

Ik word een nieuw veld, een nieuw bos en een nieuwe stad

Ik word een manier om met veranderingen om te gaan

Ik word een oude grap

Ik word een oud idee

Ik word een gemeenschap

Ik word deze plaats

Ik word mijn favoriete Bruce Springsteen

Ik word tektonisch

Ik word hard werk

Ik word blij en droevig

Ik word de weg naar huis

Ik word een deel van zaterdagavond

Ik word een plaatselijke inwoner

Ik word hem

Ik word Francis Lambert op 25-jarige leeftijd

Ik word Snowflake, de albino gorilla

Ik word Vertrek

Ik word Aankomst

Laten we het nu even hebben over je reis naar Brussel.

24 dagen lang zullen we op twee opvouwbare fietsen door 1000 Brussel rondrijden. Elke dag, op het einde van onze rit door de stad (ongeacht het weer) zullen we een vijf minuten durend verslag uitbrengen aan het KunstenFESTIVALdesArts. Het zijn nachtelijke berichten, kleine informatieve performances die terugblikken op de gebeurtenissen van de voorbije dag tijdens onze rit door de stad. Die verslagen zullen zich accumuleren en herhalen, avond na avond, door de weken heen, vijf minuten, tien minuten, vijftien minuten, enz. Naarmate het festival vordert, zullen ze een geheel gaan vormen van urenlange verhalen, liederen en dansen als resultaat van 24 lange dagen in 1000 Brussel.

Waarom hebben jullie deze reis To The Dogs (Op/Naar de Honden) genoemd?

To The Dogs klinkt in de eerste plaats als een toast op de honden. Iemand toonde ons dat er in Brussel openbare fonteintjes zijn in kleinere versie, lager dan ‘menselijke hoogte’, waar de honden van dronken die pakjes droegen van de schepen, de stad in. We vonden dat de fietsen die ons zullen dragen net onze honden zijn. Toen we in Brussel aankwamen, hebben we een hele reeks biersoorten geproefd. En bij elke biersoort hoorde een toast. Vandaar dat To The Dogs een geschikte titel leek. Maar de titel houdt ook een ruimtelijke suggestie in, van een reis, en hij zal andere reizen suggereren – naar de rivier, naar de heuvels, naar de Koning van Spanje, naar het centrum, naar de rand, naar het bos, naar de honden! Later lazen we het fragment van Baudelaire dat hij schreef nadat hij de honden in Brussel had zien zwoegen als paarden deden in andere havens in die tijd, met vrachten en goederen op de rug, door de nauwe straatjes heen – straatjes die misschien te smal waren voor paarden:

Waar de honden heen gaan, vraagt u, onaandachtige man? Ze zorgen voor onze zaken: zakelijke ontmoetingen, amoureuze afspraakjes. Door de mist, door de sneeuw, door het vuil, in de zomer, bij hondenweer, onder de druipende regen, ze komen en ze gaan, ze rennen, ze lopen onder de karren, opgejaagd door de vlooien, de passie, de behoefte of de plicht. Net als ons, staan ze vroeg op en proberen ze voedsel te bekomen of jagen ze hun geneugten na. [...]Kent u de luie Belgische herdershond? Heeft u, net als ik, ook al die sterke honden bewonderd, vastgemaakt aan de kar van de slager, de melkboerin of de bakker en die met triomfantelijk en trots geblaf hun plezier laten weten wanneer ze hun rivalen, de paarden, inhalen?

Willen jullie je het fysieke gedeelte van de reis aan de honden opdragen?

Natuurlijk!

...

Hoe gaan jullie je daarop voorbereiden?

We zullen ons voorbereiden, trainen en geleidelijk aan onze kracht opbouwen. Onze fitheid, zowel fysiek als mentaal, zal een prioriteit zijn. En zoals Eddy Merckx zei: Ik was nooit bang van een pintje of een sigaretje...

Hoe zullen jullie dat korte, vijf-minutenvorm aanpakken? Jullie performances duren meestal veel langer. Of zal het feit dat jullie al voor kortere Tv-projecten gewerkt hebben, helpen? Wat zijn de voordelen van korte formats en hoe zullen jullie daar gebruiken van maken?

We werken nu al een tijdje voor de televisie, waar we programma-ideeën schrijven en uitwerken voor twee- tot vijfjarige kleuters. Hier moet het publiek de gebeurtenissen snel en in een korte tijdsspanne ervaren. De vertellingen zullen twee à drie minuten duren. Dat te doen na uren, dagenlang performancewerk, is een grote uitdaging. Maar de doelstellingen van het werk blijven dezelfde: onderhouden, vermaken. Het gaat er dus om onze gebruikelijke tijdsindeling aan te passen en in kortere blokken te werken. Maar in narratieve termen komt het ongeveer op hetzelfde neer: beginnen bij het begin en eindigen bij het einde. To The Dogs is een combinatie van beide methodes: korte performances met kleine, misschien geïsoleerde momenten, groeien geleidelijk uit tot een langer, misschien ‘coherenter’ geheel. Het interessante is te zien hoe die kleine momenten van vijf minuten elk, na verloop van tijd, zullen evolueren naarmate ze gesitueerd kunnen worden in de toenemende, van elkaar verschillende contexten.

Wat betekent deze verplaatsing naar de stad voor u?

Als toeristen (we voelen ons vaak als toeristen in een heel alledaagse, westerse betekenis) voelen we ons vaak misplaatst. In het begin voelt ons werk ook zo aan, past het vreemd in de stad. Onze dagelijkse route/routine door 1000 Brussel mag aanvankelijk misschien gek lijken, ongemakkelijk. Maar we hopen dat ze na enkele dagen een vastere vorm krijgt, elke dag – voor ons en misschien ook voor de anderen. Er is verplaatsing in het hoe en het waarop de performances gebouwd zijn. In To The Dogs zullen we historische, ‘authentieke’ toeristische informatie gebruiken, maar ook zelf beleefde, meegemaakte en ingebeelde informatie. Het dagelijkse hervertellen, herinneren en vertolken van die momenten gaat de zin uitmaken van hoe we onze tijd in de stad ervaren. Naarmate de weken vorderen, zullen de herhaalde, korte performances terug in de tijd geduwd worden, naar de tijd van de straat, het theater. Hun verplaatsing heeft het voordeel dat ze op straat beleefd werden, zoals je eender wat op straat zou kunnen beleven – een ruzie, een vechtpartij, twee jonge mensen die elkaar kussen, twee blaffende honden.

Ik heb gehoord dat jullie een heel bijzondere fietsoutfit gekocht hebben voor Brussel...

We hebben een paar heel reflecterende en luchtige Goretex broeken gekocht...

Lone Twin

Lone Twin is actief sinds 1997 en gaf al voorstellingen in heel Europa, Noord-Amerika en Australië. Dit samenwerkingsproject van Gregg Whelan en Gary Winters werkt vooral rond de ideeën van tijd, reizen en oriëntatie. Ze zijn vaak te zien in openbare ruimtes en in theater- en studioproducties. Lone Twin staat voor de creatie van vermakelijk en toegankelijk werk.

Toonaangevend in de nieuwe generatie van Britse podiumartiesten’ (Turku Academy for The Arts)

Back to top