The Room

La Bellone

30/04 > 22:00 & 23:00
1/05 > 23:00
20’

Het huwelijk is de officiële bevestiging van een verbintenis: het moment waarop een privé engagement een maatschappelijk gebeuren wordt. Het is een keerpunt in het bestaan van een vrouw. Het begin van een nieuw leven, zo wordt gezegd, maar achter het ritueel gaat de ontbinding van een identiteit in de vergetelheid schuil. In aangrijpende beelden deconstrueert Amal El Kenawy (Caïro, 1974), schilder en performer, dit opgelegde juk. Alleen op het toneel, borduurt ze in hartvlees de ornamenten van deze metamorfose. De muren van haar kamer worden door beelden bespookt, de zwijgzame metaforen van een onderwerping.

Auteur, acteur, regie, directeur fotografie, montage/Auteur, actrice, mise en scène, directeur de la photographie, montage/Author, actor, director, photo director, editor : Amal El Kenawy

Live muziek door / Musique live par /live music by: Thomas Jeker & Amal El Kenawy

Elektronische contrabas/Contrebasse électronique/Electronic double bass: Thomas Jeker
Productie/Production : young arab theater fund

Producent/Producteur/Producer : Tark Abo El Fuoh

Opgedragen aan/Dédié à/Dedicated to : my mother

Met dank aan/Remerciements à/Special thanks to : Abdel Ghany El Kenawy, Nahla El Kenawy, Yassen & Shady El Noshokaty

Presentatie/Présentation/Presentation : Les Brigittines, Maison du Spectacle – La Bellone, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Cairo, maart 2004

Ik kan onmogelijk over mijn werk of over mezelf praten, zonder ook mijn broer, partner en mentor te vermelden, Abdel Ghani El Kenawy. Sinds 1996 hebben we samengewerkt in negen grote projecten, waaronder beeldhouwwerk, installaties en video-installaties. The Room is mijn eerste solowerk, hoewel Abdel Ghani me ook deze keer weer geholpen heeft. Al van kindsaf heeft hij me altijd geïnspireerd en een grote invloed op me gehad. Ik heb van hem meer geleerd dan tijdens mijn formele vorming.

Het werk dat Abdel Ghani en ik samen realiseerden, was in de eerste plaats gericht op de algemene natuurwetten, de fysische wetten die alle dingen één maken. Daarbij gingen we op zoek naar wat achter de vorm ligt, de essentie, de perfectie die gevat is in de harmonie van vorm en functie.

Daarna stopte ik anderhalf jaar met werken om voor mijn zoon, Yasin, te zorgen. Het hiaat was een keerpunt. Ik nam een pauze en stelde mezelf de vraag: ‘Waarom doe ik dit werk? Wat betekent kunst voor mij?’ Ik had de luxe op zoek te kunnen gaan naar mijn ziel. Daarvóór verwees mijn werk naar het bestaan en de oneindigheid, naar transformaties, naar de fusie met de algemene totaliteit van de dingen. Plots gingen mijn ogen open voor wat ik binnen in me heb, en ik kwam tot de conclusie dat begrip onmogelijk is zonder zelfkennis.

Het zou geen zin hebben het werk dat ik al verwezenlijkt heb, in categorieën in te delen. Het concept leidde me tot het uitdrukkingsmiddel. De voorbereidingen voor The Room bestonden uit het bijhouden van bijna dagelijkse aantekeningen, vergezeld van een aantal illustraties. Ik probeerde de verbinding uit te tekenen tussen het fysiek-klinische bestaan van de mens en zijn private wereld, op exploratie te gaan in een wereld waar de werkelijkheid één wordt met de droom, verbeelding met geheugen. Mijn doel was het spoor te volgen van de instinctieve dialoog tussen de oppervlakte en wat daaronder ligt. Het was zo dat ik het bestaan gewaarwerd van een metaforische kamer die achter het fysieke lichaam verborgen ligt; een kamer die een veel grotere kamer weerspiegelt die buiten ligt, die de maatschappij met haar gewoonten en conditionering voorstelt.

Tegen dat ik het eigenlijke werk voor The Room begon, had alles al een veel concretere vorm aangenomen. De muziek was niet langer wazig als mist, maar krachtig als lichtstralen die parallel vooruitstoten, vooraleer te versmelten in een lichtbundel. Het licht glimt, vormt een structuur, en gaat dan weer uit om langzaam te vervagen in de ruimte.

Ik beschouw hetgeen ik doe niet langer als werk, maar als een manier om het leven te voelen en de zin ervan te verkennen, zonder gekunsteldheid of angst. The Room is geen technisch project, maar een persoonlijke manier om adem te halen.

Amal El Kenawy

Back to top