The Monk from Tang Dynasty

Cinéma Marivaux

3, 4, 6, 7/05 – 20:30
Mandarin > NL / FR
± 1h 30min

In 2013 nam Tsai Ming-liang in Venetië de Grote Prijs van de Jury in ontvangst voor zijn recentste film, Stray Dogs. Enigszins verrassend kondigde hij daar ook zijn afscheid als filmmaker aan. Op het Kunstenfestivaldesarts maakt Tsai Ming-liang voor het eerst sinds lang opnieuw een theatervoorstelling, een creatie die het orgelpunt moet worden van zijn aanwezigheid in Brussel. The Monk from Tang Dynasty is een langzaam, zwijgzaam stuk rond de figuur van Xuanzang, een zevende-eeuwse boeddhistische monnik uit China. We volgen Xuanzang op een zeventien jaar durende pelgrimstocht langs de Zijderoute. De hoofdrol is echter voor de ruimte waar alles zich afspeelt: de Cinéma Marivaux. Tsai Ming-liang en acteur Lee Kang-sheng roepen de illustere geesten van deze voormalige cinema op in een dromerig stuk met een oosters tempo. The Monk from Tang Dynasty wordt een van de blikvangers van het openingsweekend. Het is een ode aan de stilte, een rustpunt in het hier en nu.

Regie
Tsai Ming-liang

Met
Lee Kang-sheng

Schilder
Kao Jun-Honn

Kostuums
Wang Chia-Hui

Choreografie
Cheng Tsung-Lung

Administratie
Wang Yun-Lin

Technische leiding
Yeh Sheng-Yi

Tourmanager
Chang Chih-Yu

Technicus
Chen Sheng-Hao

Regieassistent
Chang Jhong-Yuan

Repetitieassistent
Hung Yi-Chun, Ho Mu-Yun, Gwan Sin

Grafische vormgeving
Winder Chen

Fotografie
Lin Meng-Shan

Documentatie
Chang Jhong-Yuan

Vertaling
Ong Chao-Hong

Technische coördinatie
Cheerly Co., Ltd.

Sponsoring
Solar Plus Co., Ltd.

Met dank aan
Lin Jing-Ru, Liou Tz-Jiun, GALERIES Cinema, Hotel Marivaux

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts

Productie
Homegreen Films

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, Wiener Festwochen, Taipei Arts Festival, Asian Culture Complex-Asian Arts Theatre (Gwangju)

Met de vrijgevige steun van
Ministry of Culture of Taiwan, Centre Culturel de Taiwan a Paris

Voorstelling in Brussel met de steun van
Taipei Representative Office in the EU and Belgium

Back to top

De monnik van de Tang-dynastie

Toen ik jong was heb ik een mooie fout begaan. Me niet bewust van het verschil tussen theater en film heb ik me aan de universiteit ingeschreven voor een cursus Westers drama en theater waar ik toneelschrijvers als Shakespeare, Ibsen en Brecht heb leren kennen. Vervolgens ging ik de wereld van het theater in, terwijl ik nog steeds een passie voor cinema koesterde. In de jaren na mijn studies heb ik vaak tussen deze twee werelden gereisd, en pas toen ik filmregisseur werd heb ik de wereld van het theater verlaten.

In 2011 nodigde het Nationale Theater van Taiwan me uit om een reeks solotheaterstukken te creëren. Voor mij voelde dat als thuiskomen, maar ik was niet van plan om in het theater te blijven. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik in de eerste plaats een maker van bewegende beelden ben. Natuurlijk voel ik iets voor de charme van het theater, maar ik huiver tegelijk voor zijn voorbijgaande aard. Ik was niet van plan om hier te blijven, voor een deel ook door mijn passieve persoonlijkheid. Als de festivals in Wenen en Brussel mij niet hadden uitgenodigd, zou ik ervanuit gegaan zijn dat de voorstellingen in Taiwan mijn laatste stukken waren. Maar nu zou dit het laatste kunnen zijn.

De monnik

Hij is een vooraanstaande monnik uit de Tang-dynastie, genaamd Xuanzang. Meer dan duizend jaar geleden reisde hij te voet voorbij de grenzen van China, legde duizenden kilometers af naar het onbekende land India, op zoek naar boeddhistische geschriften. Hij was niet alleen een gelovige en een vertaler, maar ook een van de eerste avonturiers en een heilige idealist. Zijn vertaling van de Hart Soetra is de mooiste tekst in de boeddhistische wereld. Zijn legendarische reis naar India werd ook vertaald in de fantastische klassieke Chinese roman Journey to the West. Het is echter Xuanzangs eenzame reis door de woestijn die mij het meest raakt. Elk van zijn voetafdrukken is een teken van tijd en eenzaamheid. Als ik zie hoe snel onze hedendaagse wereld voorbijraast, dan zie ik geen vooruitgang maar instorting en verval, en word ik vaak herinnerd aan deze opmerkelijke monnik met zijn niet aflatende inzet en al de jaren die hij simpelweg al wandelend heeft doorbracht.

Tijd

Als je naar dit stuk komt kijken, zal je zien hoe ik de tijd zie. Ons leven is beperkt en iedereen klaagt dat er niet genoeg tijd is. Daarom zijn wij voortdurend bezig, alsof we in een race tegen de tijd zitten. Maar niemand van ons kan voorbij de tijd gaan. Toen ik zo oud werd als ik nu ben, besefte ik plots dat het niet is wat je doet dat je meer tijd geeft. Misschien is het wel wat je niet doet dat je een besef van tijd geeft.

Terwijl ik bezig was aan dit stuk, verhuisde ik naar een huis in de bergen. Ik werd ’s morgens wakker met de natuur en keek naar de bergen vanuit mijn raam: de langzaam voorbijdrijvende wolken, het samenspel van licht en schaduw, de heen en weer deinende bomen in de wind, en af en toe een mistige regen verspreid over de bergketen. Ik keek naar het landschap en was lang verzonken in gedachten. Later benaderde ik Kao Jun-Honn, een jonge Taiwanese kunstenaar die gespecialiseerd is in het maken van houtskooltekeningen op verlaten plaatsen. Ik legde een gigantisch blanco vel papier op de grond en zei hem: “Hier is het podium. Laten we er de tijd op tekenen. Dan laten we Lee Kang-sheng langzaam op de tijd bewegen.”

Buitenstaanders

Wanneer we praten over buitenstaanders, verwijzen we meestal naar degenen die niets hebben qua rijkdom, reputatie, status, identiteit of zelfs sociale relaties. De hele wereld is gericht op zij die hebben. Dit heeft geleid tot een reeks waarden die absoluut zijn. Iedereen is bang van het niet-hebben. Ik ben geïnteresseerd in het leven van daklozen die op straat slapen. Soms ervaar ik een gevoel van afgunst tegenover hen. Ik kan het niet uitleggen, maar ze zetten me vaak aan het denken: wat is zijn en wat is niet-zijn?

Tsai Ming-liang

Back to top

De in 1957 in Malesië geboren Tsai Ming-liang is één van de meest prominente filmregisseurs van de nieuwe cinemastroming in Taiwan. In 1994 werd zijn film Vive L’amour met de Gouden Leeuw bekroond op het Filmfestival van Venetië. Sindsdien is hij een vaste waarde in de internationale cinema. In 2009 werd Face, de eerste film van de Louvre-collectie ‘Le Louvre s’offre aux cinéastes’, een referentie op het vlak van films die de wereld van galerijen en musea verkennen. De afgelopen jaren begaf Tsai Ming-Liang zich ook op het terrein van de installatiekunst. Zijn recente werken zijn getoond in Venetië, Shanghai en Nagoya en werden gunstig onthaald. Eén van de werken, It is a Dream , wordt sinds 2010 permanent vertoond in het Taipei Fine Arts Museum. Op uitnodiging van het National Chiang Kai-Shek Cultural Center, keerde Tsai in 2011 terug naar theaterperformances met drie monodrama’s, genaamd Only You, na 27 jaar afwezigheid. Sinds 2012 werkt hij aan een lang project waarbij hij Lee Kang-shengs trage stappen filmt, in samenwerking met verscheidene steden en organisaties. Tot hier toe maakte hij zes korte werken. Zijn laatste langspeelfilm Stray Dogs won de Grote Juryprijs op het 70ste Filmfestival van Venetië.

Back to top