The Family Tree

Théâtre Varia

20.21.22.23/05 > 20:30
60'
Fr

De Milanese Claudia Triozzi was 23 toen ze in Parijs ging wonen. Ze werkte er als danseres, later als choreografe. Nu, zeventien jaar later, gaat haar aandacht vooral uit naar beeldende kunsten en performances.

Met Family Tree maakte ze een installatie-performance die het midden houdt tussen een rockconcert en een melancholisch ritueel, balancerend op de rand van humor en depressie. Haar zelfgeschreven nummers gaan, zoals de titel doet vermoeden, over haar familie, haar stamboom, haar verleden.

Met:

Claudia Triozzi, Xavier Boussiron

Concept & uitvoering:

Claudia Triozzi

Muziek & arrangementen:

Xavier Boussiron

Met de medewerking van:

Claudia Triozzi

Teksten:

Claudia Triozzi

Licht:

Cathy Olive

Met de medewerking van:

Véronique Bosi

Geluid:

Manu Coursin

Concept video:

Claudia Triozzi

Video-opname:

Isabelle Griot

Administratie:

Sophie Pulicani

Verspreiding:

Damien Valette

Met de medewerking van: klas CE2 & CM1 (Sylvie Müller) - Ecole Jules Simon de Montpellier, L'Inchoeurrigible, choeur d'enfants et d'adolescents du CNR d'Aubervilliers - La Courneuve (direction Marie Joubineaux), Elio di Tanna (piano)

Met dank aan: Chiara Gallerani, Alain Dalis, Grégoire Maisonneuve, Olivier Charlot, Babeth Martin

RToneelmeester:

Ollivier Philippo

Coproductie:

Le Quartz - Scène nationale de Brest, Rencontres Chorégraphiques Internationales de Seine-Saint-Denis, Laboratoires d'Aubervilliers

Met de steun van:

Ministère de la Culture et de la Communication, DRAC Ile-de-France, CCN Montpellier-Languedoc-Roussillon Programme ReRC, Association Française d'Action Artistique (AFAA) & l'Ambassade de France à Bruxelles

Presentatie:

KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

De Milanese Claudia Triozzi was 23 toen ze in Parijs ging wonen.

Ze werkte er als danseres, later als choreografe.

Nu, zeventien jaar later, gaat haar aandacht vooral uit naar beeldende kunsten en performances.

Met The Family Tree maakte ze een installatie-performance die het midden houdt tussen een rockconcert en een melancholisch ritueel, balancerend op de rand van humor en depressie.

Haar zelfgeschreven nummers gaan, zoals de titel doet vermoeden,

over haar familie, haar stamboom, haar verleden.

Welk(e) detail(s) beleefde, las of zag u die u inspireerde(n) voor deze creatie ?

Ik begin altijd met het schrijven van een ‘lied‘. Ik noem het een ‘lied’ want het gaat erom een melodie te vinden die ruimte schept voor wat spot en afstand.

Moet het project letterlijk of metaforisch worden opgevat in de context van de maatschappij waarin u leeft ?

Je suis lassée de toi, tu en as marre de moi mais ne me quitte pas, tu es ma qualité perdue. Uit het lied Dépression. Het gaat over een doodgewone depressie, met dat verschil dat het niet op mijn depressie slaat. En ik herhaal wat ik daarnet al zei: ‘liedteksten schrijven’ in een metaforische zin, waarin ik de betekenis en de bedoeling kan verplaatsen. Het lied laat toe om afstand te nemen dankzij de melodie. De melodie van de ander.

Wanneer uw project vertrekt van een bestaande tekst, hoe kiest u die dan?

Amateur autodidacte saute, je saute juste un poil après toi, ne te retourne pas ahhh…!

Uit het lied Saute. Bij het schrijven wordt er vaak vanuit gegaan dat je eerst over een goed concept of idee moet beschikken. Voor mij is dat niet zo. Ik houd van amateurisme, van autodidacten, van die mensen die zich extra inzetten. Het voordeel om nederig te kunnen zijn: ‘wat een opluchting!’, ‘Voor wie houden wij ons?’. De muzikale samenwerking met Xavier Boussiron, onze ontmoeting gebeurde op die basis van amateurisme en de nostalgische geluidsbanden van de Italiaanse film: ‘Ennio Morricone e altri’. Ach, wat een genoegen om zijn amateur te zijn.

Amateurisme ook in de gelegenheid die zich ons voordoet. Lied : Femme vieille et riche qui aime le jeune garçon. De barst in het moment dat ons is gegeven. Fragment: Elle s’est lassée de toi, Marie Madeleine est son nom…

Uiteindelijk kunnen we onszelf nog altijd naar waarde schatten, ons inschatten bij gebrek aan overschatting, laten we het een vorm van beleefdheid noemen ten opzichte van onze voorouders. Lied: It is my level.

I don’t speak english very well… but the name of my mother is Vera.

The name of my little sister is Giovanna.

The name of my big brother is Alberto.

The name of my father is Donato.

The name of my similar sister is Flavia.

E non ascoltare l’entourage qui dit c’est trop tard

It’s my level It’s my level, It’s my level

Level – level – level - my level !

Het interieur, de ruimte is onze eindigheid in de tijd, twee rotsen om op te zitten, gordijnen, tapijt; ons geliefkoosd hoekje … een soort van drang om een belofte te bekleden.

Fragment: On ne peut pas toujours reconstituer une boiserie authentique – dominer la décoration

Welke relatie wil u bereiken met uw publiek ?

De afstand tot de ander verkleinen. De toeschouwer-bezoeker schept verwarring. Zin hebben om te zeggen: blijf bij mij, gewoon mensen kunnen zien, ze kunnen ontdoen van hun rol van toeschouwer; het plezier om geconfronteerd te worden met de eigenschappen die de toeschouwer kan verbergen in het donker maar die op klaarlichte dag wel zichtbaar zijn, het waarderen van een grimas, de twijfel, het gelach, onverschilligheid …

Uw geliefkoosd tijdverdrijf?

Bakker zijn of op het toneel staan?…

Wat haat u het meest?

Haten? Dat is moeilijk te zeggen. Ik ben nogal vergevensgezind opgevoed.

Conclusie

De familie verwijdert zich laag na laag. Het is niet evident om een weerwoord tegen muziek te hebben. Zingen gebeurt niet systematisch uit liefde. Ook al scheppen herhalingen en de melodie een gevoel van ontbinding en van eigenliefde. Wat doet men wanneer men luistert?

Fine

Claudia Triozzi


Back to top