Terres de Confusion

Filmmuseum / Musée du Cinéma

11/05 > 20:30
12/05 > 20:00
13/05 > 10:30 & 14:00
13/05 > 15:30 > Debate

FR - 60’

In Almeria kijkt Khadiri naar de hemel , en terwijl hij praat, brengt hij zijn hand ter hoogte van zijn ogen: “De zon is iets gigantisch, hé. Mensen baden er zelfs voor vroeger. Maar met mijn hand kan ik haar verbergen. Vandaag is de macht van de intelligentie gigantisch en ze is in staat om heel wat dingen te verbergen. Als je een principe tegenover een ander principe plaatst, kan je dat verdrukken, verstikken en de waarheid doen verdwijnen.”

Een film met naast en op het scherm: Soufian, Issan, Elena, Ernesto, Ale, Adam, Khadiri, Bob, Noémi, Pilou, Janeth, Juanco, Titou, Ibrahim … en iedereen van wie de naam niet gedrukt mag worden

Regisseur: Paola Stevenne

Montage: Anne De Jaer

Chefs camera: Rémon Fromont alias le soleil, Ichame le Libanais alias Alaouié

Geluid: Fredo Merto alias Fredouille

Regie-assistent: Simon le fou alias Backès

Opnameleider & ‘medeplichtige’: Serge Thiry

Vertaler & ‘medeplichtige’: Fab’ alias Fabrice George

Productie-assistent: Maude Roupsard

Administrator: Maggy Souris

Producente: Isabelle Truc

Productie: Iota production (Brussel/Bruxelles)

Coproductie: RTBF, ARTE, Communauté française de Belgique, Wallonie Image Production (W.I.P.), Luna Blue Films, KunstenFESTIVALdesArts

Presentatie: Filmmuseum/Musée du Cinéma, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

In Almeria kijkt Khadiri naar de hemel, en terwijl hij praat, brengt hij zijn hand ter hoogte van zijn ogen: “De zon is iets gigantisch, niet? Vroeger baden de mensen ervoor. Maar met mijn hand kan ik haar verbergen. Vandaag is de macht van de intelligentie gigantisch en ze is in staat om heel wat dingen te verbergen. Als je een principe tegenover een ander principe plaatst, kan je dat verdrukken, verstikken en de waarheid doen verdwijnen.”

Paola Stevenne:

“Ik was vijf toen ik voor het eerst de luchthaven van Zaventem zag. Ik kwam uit Chili; mijn moeder vluchtte voor de militaire dictatuur. Toen ik ouder was, ben ik in Zuid-Amerika gaan wonen. Maar na een jaar besliste ik dat ik toch mijn leven in België wou opbouwen. Ik ben teruggekomen, en op het vliegtuig leerde ik een paar mensen kennen. Bij de landing in Madrid kregen ze problemen met de immigratiepolitie. Het was de eerste keer dat ik besefte dat ik in de jaren ’70 veel geluk had gehad, en dat er toen van gesloten centra nog geen sprake was. Ik ben hier teruggekomen in juli. Vier dagen later was er de uitbraak uit het gesloten centrum in Steenokkerzeel. Ik had zin om te gaan kijken. Ik heb er mensen leren kennen, ik kreeg brieven van degenen die er opgesloten zaten. Een paar maand later was er de moord op Semira Adamu bij haar uitzetting uit het land. Er gingen stemmen op om de dingen te veranderen. Een paar weken later en je hoorde er niets meer over. Ik wilde dat dit voor een keer niet vergeten zou worden. Als ik al iets over België wilde vertellen, dan was dat het verhaal van Schengen.”

“De overeenkomst van Schengen werd ondertekend rond ’89, het jaar dat de Berlijnse muur is gevallen. Schengen heeft er een nieuwe opgericht, 10 meter hoog, in Ceuta, op de grens tussen Marokko en Spanje. Ik wilde door de Schengen-ruimte trekken, vanuit het Zuiden naar het Noorden. Misschien omdat ik de codes en de mensen uit het Zuiden beter begrijp. Ik wilde zien wat er veranderde. Met het besef, een alsmaar dieper besef, dat de wet fictie is. En dat de realiteit anders is. In vier maand en half ben ik van Ceuta, over Andalousië, Madrid, Marseille, Parijs, Brussel, Berlijn tot aan de Poolse grens getrokken. Ik heb geluisterd naar de ‘vreemdelingen’ in Europa, hun levensverhalen, hun herinneringen, hun hoop, hun angsten en hun vooruitzichten. Wat ik erover te vertellen heb is niet objectief, het zijn indrukken, gevoelens, ontmoetingen.

Back to top