Perhaps all the dragons

[…in our lives are princesses who are only waiting to see us act, just once, with beauty and courage]

Les Brigittines

9/05 – 19:00 + 21:00
10/05 – 17:00 + 19:00 + 21:00
11/05 – 15:00 + 17:00 + 19:00 + 21:00
13/05 – 19:00 + 21:00
14/05 – 19:00 + 21:00
15/05 – 19:00 + 21:00
16/05 – 19:00 + 21:00
17/05 – 17:00 + 19:00 + 21:00
18/05 – 15:00 + 17:00 + 19:00 + 21:00
NL / FR
1h 10min

Het Antwerpse collectief Berlin stelt al jaren de grens tussen fictie en realiteit onscherp. Het samenleven van mensen loopt als een rode draad door hun oeuvre. Vijf jaar na hun laatste doortocht staat Berlin in 2014 weer op het Kunstenfestivaldesarts, met nieuw werk. Voor Perhaps all the dragons werden waargebeurde verhalen over momenten van levensbelangrijke keuzes zorgvuldig geselecteerd en vervolgens haarfijn gemonteerd en gesynchroniseerd in een intrigerend digitaal veelluik. Dertig vertellingen komen samen aan een ronde tafel met dertig schermen en evenveel toeschouwers. Een-op-eenverhalen die ook met elkaar communiceren en gaandeweg de contouren van een globaal portret onthullen. De thematiek is eclectisch, de boodschap universeel. Monoloog wordt dialoog, de tafel wordt een wereldbol. In Perhaps all the dragons legt Berlin mensenlevens onder de microscoop. Het is diepmenselijk multimediatheater.

Concept
Berlin (Bart Baele & Yves Degryse)

Met
Derek Blyth, Sergey Glushkov, Francois Pierron, Juan Albeiro Serrato Torres, Rinat Shaham, Shizuka Hariu, Shlomi Kirchely, Jonas Jonsson, Nirman Arora, Suneet Chhabra, Luci Comincioli, Roger Christmann, Regina Vilaça, Pat Butler, Walter Müller, Adela Efendieva, Andrew Mugisha, Ramesh Parekh, Nico Mäkel, Wim Mäkel, Tamas Sandor, Philippe Cappelle, Romik Rai, Brecht Ghijselinck, Vladimir Bondarev, Andrei Tarasov, Matsumoto Kazushi, Bob Turner, Geert-Jan Jansen, Kurt Lannoye, Robrecht Ghesquière, Laura Fierens, Patryk Wezowski, Hilde Verhelst, Christina Davidsen

Soundtrack & mixing
Peter Van Laerhoven

Tekst
Kirsten Roosendaal, Yves Degryse, Bart Baele

Camera
Geert De Vleesschauwer

Montage
Bart Baele, Geert De Vleesschauwer, Yves Degryse

Scenografie
Berlin, Manu Siebens

Technische leiding
Robrecht Ghesquière

Productie & communicatie
Laura Fierens

Onderzoek & dramaturgie
Natalie Schrauwen

Stagiair onderzoek
Heleen De Boever

Decorbouw
Manu Siebens, Robrecht Ghesquière, Bregt Janssens, Koen Ghesquière

Zakelijke leiding
Kurt Lannoye

Spreiding & tourplanning
Kathleen Treier

Website
Stijn Bonjean

Decors & rekwisieten
Jessica Ridderhof, Natalie Schrauwen

Catering
Charlotte Willems, Ophelia kookt!

Make-up
Sigrid Volders

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Les Brigittines

Productie
Berlin (Antwerp)

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, Deutsches Schauspielhaus Hamburg, le CENTQUATRE (Parijs), Dublin Theatre Festival, Centrale Fies (Dro), Noorderzon Performing Arts Festival (Groningen), La Bâtie-Festival de Geneve

Met de steun van
Vlaamse Overheid

Project gecoproduceerd door
ONDA-Office national de diffusion artistique

Project gecoproduceerd door
NXTSTP, met de steun van het Programma Cultuur van de Europese Unie

Berlin is artiste associé van
Le CENTQUATRE (Parijs)

Back to top

Perhaps all the dragons […in our lives are princesses who are only waiting to see us act, just once, with beauty and courage]

Ik wil je eerst iets vragen. Het is geen raadsel, het is een vraag voor jou, die dit leest. Je moet iemand kiezen. Eén persoon. Eén persoon van de 7 miljard bewoners van de wereld. Iemand, ergens, maakt niet uit waar. Je kent die persoon niet persoonlijk. Het kan een sjeik zijn in Saoedi- Arabië, een zeerobbenjager in Iqaluit, een gevangenisbewaker in Kotido of een Israëlische gevechtspiloot. Eender wie. Nu is de vraag: in hoeveel stappen denk je die persoon te kunnen bereiken? Hoeveel stappen, hoeveel mensen zijn er nodig opdat iemand contact opneemt met deze persoon – iemand die hem of haar persoonlijk kent en met ‘je’ aanspreekt, niet in de beleefdheidsvorm. Hoeveel, denk je?

Nu, je hoeft het niet te onthouden of op te schrijven. Je kent het antwoord al, dat vertelde een professor in de sociale psychologie je daarnet al aan tafel.

In 2014 werkt Berlin tien jaar op documentaire basis aan voorstellingen tussen theater en film in. We hebben het geluk gehad om deze voorstellingen op verschillende plaatsen in de wereld te kunnen maken en tonen. Onderweg kwamen we steeds nieuwe spannende verhalen en mensen tegen. Het verlangen groeide om voor onze nieuwe creatie, Perhaps all the Dragons, een collectie van deze gevonden vertellingen aan het publiek te tonen, ze met elkaar in dialoog te laten gaan. We begonnen met het oplijsten van bijzondere verhalen die ons zijn komen toewaaien, artikels die we hadden bijgehouden, items die we tijdens onze research waren tegengekomen en die onze aandacht hadden getrokken. Op basis van dit materiaal zochten we verder, met als enige richtlijn dat we de protagonist graag zouden willen interviewen. Zonder een op voorhand opgelegde dramaturgie of verhaallijn, maar gewoon omdat het interessante verhalen of mensen waren. Tijdens het researchproces kwamen ongewild toch bepaalde rode draden bovendrijven: herinnering en geheugen, concentratie en keuze, onderzoek, specialisatie.

We selecteerden dertig een-op-eenverhalen van eclectische aard: van een wetenschappelijk detail over een filosofisch voorstel tot faits divers en anekdotes. Dertig documentaire verhalen over eigenzinnige keuzes, moedige besluiten en onomkeerbare gebeurtenissen, over humor, aanvaarding en verzet, over vergetelheid, herinnering en de liefde voor het woord.

Het ene verhaal leidde naar het andere, en schijnbaar onsamenhangende mensen en gebeurtenissen vertoonden meer overeenkomsten dan we eerst vermoedden.

Een operazangeres die gedurende haar hele carrière maar één enkele rol vertolkt – een bekende pianiste die op het podium beseft dat ze het verkeerde concerto ingestudeerd heeft maar het juiste concerto ter plekke uit het geheugen kan opdiepen – een Russische man die pas op 25-jarige leeftijd beseft dat zijn onvermogen om iets te vergeten uitzonderlijk is – een neurochirurg die hoofd en lichaam van twee levende apen succesvol transplanteert – een Oegandese gevangenisbewaker die op zekere dag zijn aandacht op een vluchtend konijn richt – een moedige kleine torero – een jaïnistische non die ervoor kiest haar wereldse leven stelselmatig af te bouwen – een Japanse vrouw die al tien jaar in de beslotenheid van haar slaapkamer leeft – de wetenschapper achter de theorie die stelt dat eenieder op onze planeet slechts enkele stappen van elkaar verwijderd is.

Dat laatste verhaal werd een leidraad en een verbindende factor tussen de verhalen. Soms kende een personage een van de andere protagonisten, of had al gehoord van diens verhaal, in andere gevallen waren er inhoudelijke overeenkomsten, geografische nabijheid, een gedeelde interesse. Maar we merkten ook dat het hele werkproces van Perhaps all the Dragons zelf doordrongen was van dit kleine-wereldfenomeen.

Van de zoektocht naar verhalen, vertalers, decorstukken, filmmateriaal, locaties tot de meest onmogelijke props, via persoon x die persoon y kende die ons weer doorverwees naar z, werden onwaarschijnlijkheden mogelijk.

Terugblikkend op tien jaar Berlin heeft dit principe ons werk van in het begin erg gestuurd en gekleurd. We komen toe in een stad als in een werkelijke fictionele omgeving en laten ons onderdompelen in een wereld die vreemd voor ons is, met de blik van een buitenstaander die door de meanderende straten van de stad dwaalt. Door ons te verliezen banen we ons een weg naar het eigenlijke hart van die stad. Een hart dat gevonden kan worden in elkeen van haar bewoners, in dreunende metrolijnen, verbrokkelende gebouwen. In de geworpen steen die de ruit aan diggelen slaat, de stilliggende boten in de bevroren baai, in burenroddel, de discipline van een militaire parade. Berlin maakt documentaire portretten van steden en situaties zoals een schrijver werkt aan een boek. Door te zoeken naar lijnen, draden, clusters, door karakters te creëren in een nog niet gedefinieerde omgeving. We verzamelen een gefragmenteerd palet aan stemmen, waargenomen door caleidoscopische ogen, en stellen ons verhaal samen. We laten ons voeren van straat naar straat, van de ene mens naar de andere, tot we een uitgebreide databank van beeldmateriaal hebben verzameld.

En nadien, weer thuis, leggen we in het verzamelde materiaal opnieuw een weg af tussen alle uithoeken die we bezocht hebben en schrijven daarin ons verhaal.

Het een leidt tot het ander en tot nog verder en wijder. Het is niet alleen met mensen en hun verhalen zo. Wij betrappen onszelf erop dat we het spel van de six degrees niet alleen spelen met mensen, maar ook met dingen, met van alles. De keten begint bij een ding, een persoon, een kwestie, en met de laatste link komt ze weer bij ons terug.

En zo zetten we de stap van Jeruzalem, over Iqaluit op de Noordpool, Bonanza, Moskou, het Ruhrgebied, de Westhoek, naar een rondetafelconferentie met mensen van over de hele wereld. Steeds is er iets of iemand die ons al verder stuwt naar een volgende plek. Lissabon. Rio. Zvizdal.

Zes, dat was het antwoord. Gemiddeld. Zes stappen tussen jou en eenieder op de wereld die je je maar voorstellen kan. Maar zes tussenstappen scheiden je van pakweg een Franse huurmoordenaar, een Russische circusdirecteur, de zeven bewoners van een klein dorp in de Rocky Mountains en de personen die vandaag voor je zaten. Vóór vandaag dan. Vanaf nu is dat nog maar één stap.

Back to top

Het vertrekpunt van de projecten van Berlin situeert zich steeds in een stad of streek ergens op deze wereld. Kenmerkend zijn de documentaire en interdisciplinaire werkmethodes. Vanuit een focus op een specifieke onderzoeksvraag maakt Berlin gebruik van verschillende media, afhankelijk van de inhoud van het project. Berlin werd in 2003 opgericht door Bart Baele en Yves Degryse samen met Caroline Rochlitz. Ze startten de serie Holoceen (het holoceen is het huidige geologische tijdperk) met de voorstellingen Jerusalem, Iqaluit , Bonanza en Moscow. Enkele jaren later startte Berlin een nieuwe cyclus, Horror Vacui (angst voor de leegte), waarvan Tagfish en Land’s End de eerste twee episodes vormen. Berlin werkt momenteel aan nieuwe voorstellingen in beide series. Het aantal projecten staat niet vast, maar de Holoceen -cyclus zal eindigen in de stad Berlijn met een fictie-docuproject met verschillende inwoners van de vorige steden uit de cyclus.

Back to top