Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack

Verschillende locaties in de stad

Theatre
Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack
8, 9 10/05 > 20:30
11/05 > 22:00
12/05 > 15:00 & 20:30
Théâtre 140
Language: Spanish
Subtitles: FR & NL
[klokje]: 1:00

Film
A film by Federico León
13/05 > 13:00 (première)
Cinéma/Bioskoop Nova
16, 18, 20, 24, 26/05 > 13:00
17, 19, 25/05 > 18:00
23/05 > 21:00

Cosy Media
Language: Spanish
Subtitles: EN
[klokje]: +/- 65’

Een oude vrouw leeft in een badkuip. Oorzaak is de verdwijning van haar echtgenoot, diepzeeduiker Jack. Soms brengt haar zoon in duikerspak haar een bezoek. Later komen er nog twee personages bij: een jonge vrouw en haar zoontje. Twee vrouwen zonder echtgenoot, twee zonen zonder vader. In Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack ensceneert de jonge Argentijnse regisseur Federico León een wereld waarin vaders en echtgenoten ontbreken. Ook zijn film is een verhaal van een onmogelijk afscheid. Leóns wereld is tragisch, maar ook komisch. Vooral in Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack zijn de absurde badkamersetting en de woordspelingen een tegengewicht voor het verdriet en het gemis. Een gebalde, directe, concrete en tegelijk metaforische voorstelling.

Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack

Texte et mise en scène/Tekst en regie/Text and direction: Federico León

Acteurs/Actors: Carla Crespo, Diego Jose Ferrando, Ignacio Rogers, Beatriz Thibaudin

Assistant à la mise en scène/Regie-assistent/Assistant to the director: Marianela Portillo

Scénographie/Scenografie/Scenography: Ariel Vaccaro

Eclairages/Lichtontwerp/Lighting design: Alejandro Le Roux

Technicien lumières/Lichttechnicus/Light technician: Gianni Scopa Musique et création sonore/Muziek en klankontwerp/Music and sound design: Carmen Baliero

Photographie/Fotografie/Photography: Guillermo Arengo

Assistant de production pour les festivals/Productie-assistent voor festivals/Assistant director for festivals: Tatiana Saphir

Remerciements à/Met dank aan/Thanks to: Holland Festival (sous-titres/ondertitels/subtitles)

Production/Productie/Production: Teatro Municipal General San Martin

Avec le soutien de/Met de steun van/Supported by: Dirección General de Asuntos Culturales de la Cancillería Argentina

Présentation/Presentatie/Presentation: Théâtre 140, KunstenFESTIVALdesArts

A film by Federico León

Scénario et réalisation/Scenario en regie/Script & direction: Federico León

Assistants du réalisateur/Regie-assistenten/Assistants to the Director: Martin Mainoli, Camila Brigante

Assistant artistique/Artistiek assistent/Artistic assistant: Tatiana Saphir

Avec/Met/With: Jimena Anganuzzi, Federico León

Décor/Decor/Set Design: Micaela Saiegh

Caméra & Directeur de photographie/Camera & Fotografie directeur/Camera & Director of Photography: Bil Nieto

1e assistants Caméra/ Camera 1e assistenten/ Camera 1st assistants : Magdalena Ripa Alsina, Cecilia Zanatta (remplaçant/vervangend/replacing)

Directeur electrique/Manager Electriciteit/Electrician Manager : Federico Juarez

Electriciens/Electricians: Guido Lublinsky, Gianni Scopa

Son/Geluid/Sound : Jessica Suarez

Assistant son/geluidsassistent/Sound assistent : Luciano Poggio

Construction décor/Decoropbouw/Set construction : Ariel Vaccaro

Maquillage/ Make up : Hugo España

Producteur délégué/Uitvoerend producent/Executive Producer: Hernán Musaluppi

Directeur de production/Productieleiding/Production Manager: Nicolás Casares

Assistant de production/Productie-assistent/Production assistant: Marianela Portillo, Monica Arista, Sebastián Burecovics

Production/Productie/Production: Rejtman/Musaluppi/León

Coproduction/Coproductie/Coproduction: KunstenFESTIVALdesArts

Avec le soutien de/Met de steun van/Supported by: Dirección General de Asuntos Culturales de la Cancillería Argentina

Présentation/Presentatie/Presentation: KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Een ligbad met stromend water in een aftandse badkamer. Daarin een oudere vrouw in badpak. Soms komt haar zoon op bezoek, in duikerspak. Samen kijken ze dan televisie. Zo leven ze al sinds Jack, echtgenoot, vader en diepzeeduiker, niet meer boven water is gekomen. Of is hij er gewoonweg vandoor gegaan? Als het moeilijk wordt, duikt de oude vrouw gewoon even kopje onder. Terwijl de zoon bijna verdrinkt in zijn verdriet, duikt plots een jonge vrouw op, Lisa, eveneens verlaten door haar man en moeder van een negenjarig zoontje met watervrees. Dat levert aan het einde van de voorstelling een vreemde familiefoto op: vier personages, op rij in een badkuip, die het hoofd boven water proberen te houden in een zee van emoties.

De situatie is even absurd als de titel van de voorstelling onuitspreekbaar en poëtisch is: Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack (Vijftienhonderd meter boven de zeespiegel van Jack). Regisseur en auteur Federico León (1975) behoort tot de avant-garde van jonge theatermakers die in Buenos Aires het kleine theatercircuit beheersen. Naast het commerciële theater en een aantal door de staat gesubsidieerde grote theaterhuizen, is het vooral het kleine en alternatieve circuit waarin het jonge Argentijnse theatertalent zich ontplooit. Het is soms werken in moeilijke omstandigheden, met weinig financiële en materiële middelen. León repeteerde met zijn acteurs in de badkamer van de oude actrice, wat hem meteen een origineel decor opleverde: voor Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack liet hij die badkamer zo exact mogelijk nabouwen, inclusief verkleurde witte tegels en afgebroken wastafel. Een ander gevolg van de beperkte theatermiddelen is dat de traditionele taakverdeling tussen auteur, acteur en regisseur vervalt: regisseurs acteren en acteurs schrijven. Federico León begon als acteur, daarna kwam het schrijven en vervolgens het regisseren.

De inventiviteit van het werkproces wil León zoveel mogelijk in de voorstelling zelf integreren. Hij vindt dat het hedendaagse theater in het algemeen in zijn eigen conventies is vastgelopen: "Acteurs die een personage spelen, geven me dadelijk het gevoel dat ik in de val gelokt word. Voor mij moet wat men ziet, reëel zijn en de toeschouwer moet getuige zijn van hetgeen gebeurt." In sommige voorstellingen gaat hij erg ver in het zoeken naar dat effect van het reële. In Museo Miguel Angel Boezzio (1998) wist hij de grens tussen acteur en personage volledig uit door een veteraan van de Falklandoorlog zijn verhaal te laten vertellen. "Het liefst wil ik dat niets op voorhand vast ligt, dat de logica die van de scène is, van het hier en nu. Vandaar ook dat ik zelf risico's inbouw, zoals een lange monoloog geven aan een negenjarige acteur. Ik hou van het niet-controleerbare."

In Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack ensceneert Federico León een wereld zonder vaders. Dat universum deelt hij met een hele generatie van Argentijnse theaterauteurs. Is het is een manier van omgaan met de verschrikkingen van het verleden? Het is geen politiek theater dat León brengt: "Mijn theater is in de eerste plaats een theater van acteurs, een theater dat vertrekt van de spanningen tussen acteurs tijdens een spelsituatie." De groteske situatie is tegelijk concreet en metaforisch: veel woordspelingen en beelden draaien rond water, maar het staat de toeschouwer vrij om die beelden te interpreteren. Het stuk is tragisch – het gaat over verlies, onmacht, afwezigheid, hunkering, angst... – maar tegelijk ook komisch: de absurde situatie en de vele woordspelingen zijn een tegengewicht voor het verdriet en het gemis van de personages. Toch is er hoop op het einde van het stuk: de twee moeders en hun respectievelijke zonen lijken zich te transformeren tot een familie met vader en echtgenoot.

Het aantal toeschouwers is beperkt. De ervaring van de benauwde ruimte waarin de vier personages zich bevinden wil de regisseur ook op het publiek overdragen: "Ik wil dat iedereen zich voelt alsof hij in een badkamer zit. Als er meer publiek is, lukt dat niet en wordt de boodschap die je wil overbrengen anders. Mij interesseert de relatie tussen acteurs en toeschouwers. Ik wil gevoelens tonen om gevoelens op te wekken. Ik zoek naar de meest directe en duidelijke omzetting van een gevoel." León wil van theater opnieuw een gebeurtenis maken tussen publiek en acteurs. De microkosmos van Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack met de badkuip als middelpunt heeft de kracht van die gebeurtenis: gebald, direct, concreet en metaforisch tegelijk.

Dat directe tonen van gevoelens kenmerkt ook de film, de eerste van Federico León en voorlopig nog zonder titel, die het festival presenteert. Naast de regie neemt Federico León ook de mannelijke hoofdrol voor zijn rekening. De film toont fragmenten uit het pijnlijke afscheid tussen twee jonge mensen. Alle scènes situeren zich in anonieme cafés of restaurants, maar door de close-ups ligt de focus volledig op de intimiteit van het gezicht. Zij wil de breuk niet en vecht tegen haar emoties. Hij helpt haar niet. Het afscheid blijft zich herhalen omdat geen van beide erin slaagt echt weg te gaan. De tafel en de twee stoelen hebben dezelfde functie als de badkuip in Mil quinientos: ze houden de personages aan elkaar gekluisterd. Ze kunnen elkaar niet aanraken zonder elkaar pijn te doen. León kiest voor één concrete spelsituatie die hij uitbuit totdat ze een metafoor wordt van een gekweld menselijk samenzijn.

Back to top