manger

Paleis voor Schone Kunsten / Palais des Beaux-Arts

1 h

29/05 – 23:59
30/05 – 18:00

Voor Boris Charmatz is het podium een proeftuin voor ideeën en een speeltuin voor lichamen. Als choreograaf en directeur van het baanbrekende Musée de la danse zaagt hij voortdurend aan de poten van de hedendaagse dans. Na wervelende groepschoreografieën in 2011 en 2012 komt Charmatz in 2015 met een heel andere benadering van het lichaam. In een gedanste installatie richt hij de blik naar binnen en onderzoekt de alledaagse activiteit van het eten. Hoe eten we? Hoe verteren we de werkelijkheid? In de mond raakt ons ego de buitenwereld, ontmoeten innerlijk en uiterlijk elkaar. Charmatz schotelt het publiek een meeslepende, levende sculptuur voor. Veertien lichamen kauwen, slikken, proeven, spuwen, kotsen, spreken, zingen, dansen… De dans wordt een peristaltische beweging. manger is een doorgeslikte werkelijkheid, een opgevreten utopie, een trage vertering van de wereld rondom ons. Smakelijk.

Choreografie
Boris Charmatz

Met
Or Avishay, Matthieu Barbin, Nuno Bizarro, Ashley Chen, Olga Dukhovnaya, Alix Eynaudi, Julien Gallée-Ferré, Peggy Grelat-Dupont, Christophe Ives, Maud Le Pladec, Filipe Lourenço, Mark Lorimer, Mani A. Mungai, Marlène Saldana

Licht
Yves Godin

Geluid
Olivier Renouf

Arrangementen & stemtraining
Dalila Khatir

Choreografie-assistent
Thierry Micouin

Toneelmeester
Mathieu Morel

Kleedster
Marion Regnier

Productie
Sandra Neuveut, Martina Hochmuth, Amélie-Anne Chapelain

Spreiding
Clémence Sormani

Muziek
Ticket Man, The Kills; Hey Light, Animal Collective; King Kong, Daniel Johnston; Leisure Force, Aesop Rock; Je t’obéis, Sexy Sushi; La Folia, Arcangelo Corelli; Symphony n°7, Ludwig van Beethoven; Qui habitat, Josquin des Prez; Three Voices, Morton Feldman; Lux Alternae, György Ligeti

Tekst
Le bonhomme de merde in L’Enregistré, Christophe Tarkos, P.OL., 2014

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts

Productie
Musée de la danse/Centre chorégraphique national de Rennes et de Bretagne
Directie : Boris Charmatz
Association subventionnée par le ministère de la Culture et de la Communication (Direction Régionale des Affaires Culturelles / Bretagne), la Ville de Rennes, le Conseil régional de Bretagne & le Conseil général d'Ille-et-Vilaine

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, Ruhrtriennale – International Festival of the Arts, Théâtre National de Bretagne (Rennes), Théâtre de la Ville & Festival d’Automne à Paris, steirischer herbst (Graz), Holland Festival (Amsterdam), Künstlerhaus Mousonturm (Frankfurt am Main)

Voorstelling in Brussel met de steun van
Institut français

Met dank aan
Alexandra Vincens, Imane Alguimaret, Marguerite Chassé, Noé Couderc, Lune Guidoni, Hypolite Tanguy, de studenten van P.A.R.T.S. (Brussel) & Master-Studiengang Performance Studies (Universität Hamburg), Baiba Bartkevica

Gecreëerd in het kader van
Ruhrtriennale – International Festival of the Arts 2014

Back to top

Over manger

“Dansen leidt tot anorexia. Marathonlopers voeden zich terwijl ze lopen. Gevangenen houden een hongerstaking. Het ritueel van de maaltijd lijkt te verdwijnen. Een kind eet terwijl het danst. Ik dans met volle mond. Jij eet liggend. Zij slaapt staande. We verteren de informatie. Hij danst en kauwt tegelijk. Hij kauwt en danst en zingt tegelijk. We laten de beweging van de mond vertrekken. Van de lippen. Van de vingers die we aflikken. Van de voeten die het eten op de grond aanraken. Buik-dans. Gehemelte-dans. Tanden- dans. Tong-dans. Tafel en stoelen nemen we weg. We verbeelden een soort maaltijd in beweging, we eten alles, we eten van alles, de hele tijd door. We zijn een orkest in beweging dat zichzelf in stand houdt. Een speculatief ecosysteem. De lange voedselketen wordt versneld getoond, gaat van arm tot arm, om ten slotte in de lichamen te verdwijnen. Uit restjes valt altijd iets te redden. Het decor wordt onzichtbaar, het werd zodanig afgelikt dat het onherkenbaar is geworden. Een choreografie van maagsappen. De choreografie van mensen is een choreografie van voedingsstoffen geworden, die de ruimte en het lichaam doorkruisen. Volkomen permeabiliteit. Het lichaam staat open voor voeding waarrond het zich vervolgens sluit. De essentie ligt in de keel verscholen. Jullie willen niet door verstikking sterven. Jullie slikken de boodschap door, nog voor jullie hem gelezen hebben. Jullie verslinden de werkelijkheid. Jullie verteren conflicten. Zij eten in de ruime betekenis van het woord. Opgeslokte werkelijkheid.

… Liggend eten Staande slapen De informatie verteren Met volle mond dansen Zingen en kauwen tegelijk Kauwen en dansen tegelijk Dansen en denken en zingen en slikken tegelijk De beweging van de mond laten vertrekken Van de lippen Van de vingers die we aflikken Van de voeten die het eten op de grond aanraken De tafel wegnemen De stoelen Het tafellaken Het ritueel van de maaltijd wegnemen Een eindeloze maaltijd in beweging Alles eten Van alles De hele tijd door De lange voedselketen die ervandoor gaat Verdwijning van het decor Onzichtbaarheid van de essentie die in de keel verscholen ligt Niet door verstikking sterven Hongerstaking Lichaam-voorwerp-van-staking De boodschap doorslikken De werkelijkheid verslinden De conflicten verteren door de opgeslokte werkelijke Werkelijkheid te nuttigen Kind dat eet en danst tegelijk Menselijk orkest dat zichzelf in stand houdt De ander een snoepje toestoppen opdat hij zou blijven bewegen Gehemelte-dans Tanden- dans Tong-dans en dat eindeloos lang …

We eten liggend we slapen staande we verteren de informatie we dansen met volle mond we zingen en kauwen tegelijk we kauwen en stappen tegelijk we dansen en denken en zingen en slikken tegelijk we laten de beweging van de mond vertrekken van de lippen van de vingers die we aflikken van de voeten die het eten op de grond aanraken gehemelte-dans tanden-dans tong-dans we nemen de tafel weg de stoelen het tafellaken het ritueel van de maaltijd we verbeelden een soort maaltijd in beweging, we eten alles, we eten van alles, de hele tijd door de lange voedselketen gaat van arm tot arm, het eten verdwijnt in de lichamen het decor wordt onzichtbaar, de choreografie van mensen is een choreografie van voedingsstoffen geworden die de ruimte en het lichaam doorkruisen de essentie ligt in de keel verscholen we houden een hongerstaking ons lichaam wordt een voorwerp van staking we slikken de boodschap door we verslinden de werkelijkheid we verteren de conflicten een kind eet en danst tegelijk”

Boris Charmatz

“Als choreograaf en directeur van het Musée de la danse – een hybride instelling die bestaande artistieke formats ondermijnt en het menselijk lichaam een nieuw kader geeft – onderwerpt Boris Charmatz de dans aan vormelijke regels om zo tot een geheel nieuw terrein van mogelijkheden te komen: een potentieel oneindige canon van gebaren in Levée des conflits, inerte kinderlichamen die door volwassenen in beweging gezet worden in enfant … Voor Boris Charmatz is het podium het klad waarop hij nieuwe concepten en organische concentraten kwijt kan. Vervolgens observeert hij de chemische reactie, de intensiteit en de spanning die er tot stand komen. In manger verplaatst hij het zwaartepunt van de beweging. Hoe kan je je lichaam vanuit je mond laten bewegen, in plaats van vanuit je ogen of ledematen? Hoe kan die wijde opening een volwaardig uitgangspunt voor de waarneming worden? De mond is een kruispunt voor even diverse elementen als voedsel, stem, adem, woorden, speeksel … De mond is een verkeerspunt tussen innerlijk en uiterlijk, een ontmoetingsplek tussen de eigen persoon en de ander. Hij is de plaats waar beide elkaar proeven en peilen, tot uitwisseling komen, elkaar opslokken. Door die metafoor als choreografische drijfveer te gebruiken, bakent Boris Charmatz een veld van het orale af: wanneer de materie wordt gekauwd en ingeslikt, evolueert ze tot een vruchtbaar mengsel. Er wordt gegeten, gezongen, geproefd, kriskras door elkaar. De energie gaat van mond tot mond tot ze de hele ruimte ingenomen heeft. Uit de continue nuttigende beweging komen gekauwde melodieën bovendrijven, schilderijen van vlees en bloed, sculpturen van stemmen, voedsel en huiden. Er wordt een collectieve, sensuele horizon geschetst. Op de grens tussen mobiele installatie en klankobject verbeeldt manger een ‘opgeslokte werkelijkheid’, een genuttigde utopie: een langzame vertering van de wereld.”

Gilles Amalvi
Fragment uit het programmaboek van het Festival d’Automne à Paris en het Théâtre de la Ville-Paris

Back to top

De danser en choreograaf Boris Charmatz (1973) heeft een reeks gedurfde voorstellingen op zijn naam staan, van Aatt enen tionon uit 1996 tot manger uit 2014. Daarnaast werkt hij als danser en improvisator samen met kunstenaar als Médéric Collignon, Anne Teresa De Keersmaeker en Tino Sehgal. Sinds januari 2009 is Boris Charmatz directeur van het Centre chorégraphique national de Rennes et de Bretagne, dat hij tot een nieuwsoortig Musée de la danse omgevormd heeft. Dat museum, waaraan een manifest ten grondslag ligt, laat projecten tot stand komen als préfiguration , expo zéro , rebutoh , brouillon , J érôme Bel en 3 sec, 30 sec, 3 min, 30 min, 3 h en Petit Musée de la danse, Fous de danse. Het museum toont zijn creaties ook in Saint Nazaire, Singapore, Utrecht, Avignon, New York, Londen en Brussel. Als gastartiest van de editie 2011 van het Festival d’Avignon creëert Boris Charmatz enfant , een stuk voor 26 kinderen en 9 dansers. Hij richt ook een museaal project in voor het Festival d’Avignon: Une école d’art . Op uitnodiging van het MoMA (New York) presenteert hij in 2013 Musée de la danse: Three Collective Gestures , een drieluik dat drie weken lang in het museum aanwezig blijft. Na een eerste uitnodiging in 2012 reist Boris Charmatz dit jaar opnieuw naar het Tate Modern (Londen) met het project If Tate Modern was Musée de la danse? , waarin hij onuitgegeven versies toont van de choreografieën À bras-le-corps , Levée des conflits , manger , Roman Photo , expo zéro en 20 danseurs pour le XX e siècle. Tijdens zijn residentie in het Centre national de la danse (2003-2004) richt hij Bocal op, een rondtrekkende school die een vijftiental studenten van diverse afkomst samenbrengt. Als gastprofessor aan de Universität der Künste Berlin draagt Boris Charmatz bij aan een nieuwe lessenreeks over dans die in 2007 concreet vorm krijgt. Samen met Isabelle Launay schrijft hij Entretenir/à propos d’une danse contemporaine (Centre national de la danse/Les presses du réel, 2003). Hij is tevens auteur van « Je suis une école» (uitgeverij Les Prairies Ordinaires) en schrijft samen met Jérôme Bel Emails 2009-2010 (2013, Les presses du réel i.s.m. Musée de la danse).

Back to top