Lac deS Singes & Our circumscribed days

Verschillende locaties in de stad

Danse/Dans/Dance
Lac deS Singes
20, 21, 25/05 20:30
24, 26/05 > 18:00
Rosas Performance Space

Film
Our circumscribed days
13/05 > 20:30 (première)
Parking Dansaert
16/05 > 21:00
8, 20, 24, 26/05 > 18:00
17, 19, 23, 25/05 > 13:00
Cosy Media

Language: English

Bij een bezoek aan de zoo van Antwerpen wordt Hans Van den Broeck geconfronteerd met de ‘tristesse’ van de chimpansees in hun glazen kooi: "Het deed me beseffen hoe klein de verschillen tussen apen en mensen wel zijn. We streven allebei naar dominantie, alleen missen apen de verfijndheid om dat te verdoezelen." Die ervaring lag aan de basis van Lac deS Singes. Het belooft een energieke en ritmische voorstelling te worden, in de lijn van de vorige stukken die Van den Broeck bij Les Ballets C. de la B. maakte. Naast zijn nieuwe danstheaterproductie toont het KunstenFESTIVALdesArts Our circumscribed days, een film die Van den Broeck in Moskou draaide met vrienden uit Rusland, Zwitserland en België. Ze posteerden zich ergens in de stad en filmden wat er zich voor hun neus afspeelde. Het levert een bijwijlen absurd, maar ontroerend portret van Moskou op.

Lac deS Singes

Mise en scène/Regie/Direction: Hans Van den Broeck

Assistant/Assistent/Assistant: Mette Edvardsen

Créé avec et dansé par/Gecreëerd met en gedanst door/Created with and danced by: Carole Bonneau, Gianfranco Celestino, Antonella Cusimano, David Ferrasse, Harold Henning, Ellen Meijer, Gustavo Miranda, Kevin Taylor

Installation sonore/Klankinstallatie/Sound installation: Dirk De Hooghe

Concept Musique/Concept Muziek/Concept Music: Nic Rosseeuw, Dirk De Hooghe

Musique/Muziek/Music : Nic Rosseeuw

Costumes/Kostuums/Costumes: Hilde Schamp, Dorine Demuynck

Concept décor/Concept decor/Concept set : Dirk De Hooghe

Construction du décor/Decoropbouw/Set construction : Dirk De Hooghe, Kris Van Oudenhove, Hans Valcke

Eclairages & Régisseur de scène/Lichtontwerp & Toneelmeester/Lighting design & Stage manager : Jenn Ryan, Iain Robert Anderson

Son/Klank/Sound : Maarten Mees

Photographie/Fotografie/Photograpgy : Chris Van der Burght

Directeur de production/Productieleiding/Production manager: Ingrid Lammerant

Production/Productie/Production: Les Ballets C. de la B. (Gent)

Coproduction/Coproductie/Coproduction: Kunstencentrum Vooruit (Gent), Théâtre de la Ville (Paris), La Rose des Vents (Villeneuve d’Ascq), Tanztheater Internationaal (Hannover), Schaubühne am Lehniner Platz (Berlin), Stad aan zee Oostende – Dienst Toerisme (Oostende), KunstenFESTIVALdesArts

Agent: Frans Brood Productions

Avec le soutien de/Met de steun van/Supported by: Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, Provincie Oost-Vlaanderen, Stad Gent, Nationale Loterij/Loterie Nationale

Présentation/Presentatie/Presentation: Rosas Performance Space, KunstenFESTIVALdesArts


Our circumscribed days

A film by: Dirk De Hooghe, Georgii Michailovski, Hans Van den Broeck, Martine Van Hecke, Benoit Vivien

Filmed in Moscow, August 1999

Production: Les Ballets C. de la B.

Presentation: KunstenFESTIVALdesArts

Language: EN

Duration: 1:16

Back to top

"In één van de kastelen langs de Loire is een therapeutische gemeenschap ondergebracht. Het eerste wat ik zag toen ik daar aankwam, was een immens gazon met een paar stoelen waarop iemand zat te niksen. Het had een Pina Bausch-enscenering kunnen zijn. 'Als ik ooit zot word, mogen ze me hier steken', heb ik toen gedacht. Het idee achter die gemeenschap is: 'Le monde est fou'. Voor de mensen die er opgenomen zijn, is dat een rustgevende gedachte: ze moeten zich niet de hele tijd inhouden. Sommigen worden ingezet als personeel. De receptionist bijvoorbeeld is licht psychotisch, hij valt altijd in herhaling. Bij mijn eerste bezoek heb ik er anderhalf uur over gedaan om binnen te geraken. Maar je past je aan en gaat op hun ritme leven. Het klinkt raar, maar die confrontatie heeft iets heel theatraals. Uiteindelijk bestaat theater ook uit momenten waarop de realiteit verwrongen wordt, te lang duurt of te snel is, waardoor je het gewone overstijgt. Die ervaringen hebben mij beïnvloed. Niet in de zin van 'dat zou je op scène kunnen zetten', dat zou ik goedkoop vinden. Maar het heeft me aan het denken gezet."

Hans Van den Broeck is choreograaf. Samen met Alain Platel, Koen Augustijnen en Christine Desmet vormt hij de artistieke kern van Les Ballets C. (Contemporains) de la B. (Belgique). Begin jaren tachtig studeert hij psychologie in Leuven. Het zijn de jaren waarin het STUC de grote namen van de hedendaagse dans over de vloer krijgt. Er zijn stages in ‘contact improvisation’ met Steve Paxton. Jan Fabre geeft workshops en maakt zijn acht uur durende voorstelling De macht der theaterlijke dwaasheden. "Ik vond mijn opleiding psychologie vrij strikt. Er bestaat in België geen systeem van hoofd- en bijvakken waardoor je je interesses kan uitbreiden. Het STUC bood een goed alternatief. Dankzij hun workshops kon ik werken met mensen die op het gebied van dans en theater heel wat betekenden."

"Jan Fabre heeft mij het meest geraakt. Zijn workshops waren heel intens, heel riskant en pijnlijk. Ik ben zelden zo ver gegaan in het aftasten van mijn grenzen. Maar ik vond dat toch mooi. Uiteindelijk is theater ook wreed. Ik heb later auditie gedaan bij Fabre, maar de lokroep van psychologie was op dat moment te sterk. Ik wou mij volledig op mijn studies storten, stages lopen, leren hoe beweging therapeutisch kon werken. Maar het is blijven knagen. Ik voelde dat mijn passie bij het theater lag."

In 1988 doet hij auditie bij Alain Platel. Samen maken ze Alchemie. "Het was een grappig stukje, iets kleins, maar ik vond het tegen de dingen stampen die er al waren. Dat apprecieerde ik." Hun samenwerking wordt onderbroken, want Hans trekt met een beurs naar de City University van New York. Hij studeert er film. De Amerikaanse logisch-narratieve benadering die hij overdag in de lessen scenario-schrijven krijgt ingelepeld, botst met wat hij in de New-Yorkse cinema's ontdekt: de films van Chantal Akerman en John Cassavetes. "Ik was in die periode niet direct met dans of theater bezig, maar toch waren het geen verloren jaren. Je denkt na over personages en dat komt altijd terug. Conflicten, daar moet je het over hebben."

Terug in België zet Hans Van den Broeck zijn samenwerking met Platel voort (O Boom,Mussen, Bonjour Madame) om later in de schoot van Les Ballets C. de la B. zijn eigen werk te ontwikkelen: How to approach a dog (1992), Everyman (1994), (They feed we) Eat, Eat, Eat(1996), Au Progrès (1998) en La Sortie (1999). Zijn fysiek danstheater slaat aan. Thema's als de stugheid in communicatie en de grens tussen werkelijkheid en fictie keren terug in zijn stukken. "Ik heb het lang moeilijk gehad met de publiciteit over de Balletten. Men beweerde dat wij 'de echte wereld' op scène toonden, die van 'de man in de straat'. Ik denk: iedereen komt op straat, dus je moet gewoon kijken in welke straat je gaat lopen. Mensen vonden ook dat ik helemaal mezelf was op de scène. Natuurlijk ben ik mezelf, maar ik ben wel minder neurotisch dan wat ik daar speel, hoop ik. Ik speel trouwens liever iemand anders dan mezelf. Daar kan ik veel meer kanten mee uit."

"Relaties tussen mensen fascineren mij. Danstheater geeft mij de mogelijkheid om niet het anekdotische van ons gedrag over te nemen, maar juist die relaties bloot te leggen. Ik voel dat er nog veel wegen openliggen in dit genre. Eén van de vallen van het danstheater is te denken dat je een voorstelling kan maken door wat grappige en trieste scènes door elkaar te klutsen. Maar dat werkt niet. De continuïteit is enorm belangrijk. Een danser moet weten welke evolutie zijn personage doormaakt. In dat anderhalf uur van de voorstelling gebeurt er van alles: een conflict escaleert of wordt opgelost... Een danser moet dat meedragen als zijn boekentas. Ik haal enorm veel inspiratie uit ritme. In die zin voel ik me wel een danser. Ritme, dat zit in veel dingen, zelfs in tekenen of in conversaties."

Tijdens een interview met een klas in Frankrijk krijgt Hans de vraag voorgeschoteld of hij ook al een klassiek ballet heeft gezien. "Ik voelde een kritische ondertoon in die vraag. Dus ik, trots dat ik positief kon antwoorden: 'In Warschau heb ik Lac deS Singes gezien.' Heel die klas lag natuurlijk plat van het lachen. Die anekdotiek lijkt onnozel, maar voor mij was het een beginpunt. Ik kan niet vertrekken van een abstract idee. Ik wil een specifieke wereld kunnen ontwikkelen. En ik vond die allusie aan de primitieve wereld van de apen mooi. Apen hebben iets herkenbaars. Ik heb het gevoel dat het net mensen zijn in een kostuum. Op de ladder van de evolutie staan we toch heel dicht bij elkaar, die apen en wij. Aristoteles beschreef de mens als een politiek dier. Als je politiek beschouwt als het verwerven en behouden van posities via manipulatie, dan vind je het overal. We bedrijven dagelijks politiek, alleen zijn we er ons niet van bewust. Wat mij zo fascineert in apen is dat hun drang naar macht wel zichtbaar is. Ze hebben niet de verfijning waarmee wij ons behelpen om onze echte motieven te verbergen. Via hen zien we een brutaler, directer beeld van onszelf."

Voor Lac deS Singes werkt Van den Broeck met acht dansers. De schetsen in olieverf die hij maakte in de aanloop naar deze creatie, tonen een glazen hok, zoals dat van de chimpansees in de zoo van Antwerpen. "Voor Lac deS Singes wil ik onderzoeken hoe een polyfonie werkt, hoe we een symfonie in de ruimte kunnen weergeven. Ik zou graag de sound manipuleren van op de scène. Niet met een echt orkest, maar met een orkest van poppen, dat als een oordelend, wreed publiek tegenover de dansers zit. Ik vind het geluid dat samengaat met het wachten van een publiek inspirerend: de ademhaling, het geschuifel, het gekuch. Dat zal het ritme van de voorstelling bepalen."

Back to top