I miss you!

In I miss you gaat de Brits-Italiaanse performance artist Franko B. lopen met de esthetiek van de modewereld en gebruikt hij de catwalk als canvas. Over een maagdelijk wit doek paradeert hij zijn aangesneden lichaam, een lijkbleek lijfje dat bloedt voor de toeschouwer en sporen laat van schoonheid en onreinheid. Een onnoembare en aandoenlijke aderlating vol pijn, liefde, haat en verlies, waarbij het lichaam van de kunstenaar vertelt over de kracht en de angst van het menselijk bestaan. Eenmalig in Brussel.

Door en met:

Franko B.

Video My heart is broken:

Franko B.

Franko B is een geassocieerde kunstenaar van Artsadmin:

Presentatie:

BOZAR EXPO, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

I Feel Empty / Ik Voel me Leeg

Mijn werk is mijn bijdrage tot de maatschappij waarin ik leef. Ik gebruik kunst als een taal om de dingen over te brengen die me bezighouden. Voor mij is dat de meest veelzeggende manier om te communiceren.

We zijn allemaal vluchtelingen, ook zij die op de rand van de maatschappij leven, gemarginaliseerd door hun seksualiteit of afkomst, en iedereen die een bagage meesleept, opgelegd door de structuren van de dominerende, westerse, kapitalistische cultuur. Aan Coca Cola of Madonna toestanden wil ik niet meedoen.

Het interesseert mij niet om na mijn dood verder te blijven leven als kunstenaar. Wat mij interesseert, is het ideaal van een gemeenschap: het samen delen, het zich engageren voor en het bijdragen tot de taal (taal is leven), eerder dan gratis lidmaatschap in één of ander kunstclubje.

Al mijn kunst is een belichaming van mezelf, en mijn lichaam is altijd in mijn werk aanwezig, of het nu gaat om een live gebeuren, een foto of een voorwerp. Hoewel mijn werk heel persoonlijk is, wil ik niet naar mijn eigen navel zitten staren: mijn werk heeft een onderliggende motivatie, maar tegelijk is het me niet om propaganda te doen. Ik gebruik het lichaam op een manier die mij zeggingskracht geeft, maar niet als één of ander bourgeois ideaal. Het gaat niet om ik ik ik, maar over mezelf en mijn waarde als mens in de huidige maatschappij. Dat kan je niet simpelweg weergeven in cijfers, gebaseerd op criteria als commerciële waarde of je positie op de kunstmarkt. We liggen er niet allemaal wakker van of we wel in de smaak zullen vallen bij Saatchi. Kunstenaars kunnen bijdragen tot een visie van de menselijke waarde. Zelfs als je je kunst niet kan vertalen in economische winst, is het toch de moeite waard om door te gaan, vol te houden.

Mijn werk stelt het lichaam voor in zijn meest vleselijke, existentiële en essentiële staat, en confronteert de menselijke conditie in een geobjectiveerde, kwetsbare en verleidelijk krachtige vorm.

Ik gebruik video als een dagboek, een weerspiegeling van datgene waar ik in het dagelijkse leven aan blootgesteld word. Het is een registratie van leven, seks, liefde, oorlog; een poging om die dingen vast te leggen, die me raken en mijn hart breken. Ik fotografeerde twee jaar lang mensen die in Londen op straat slapen, in de vergeten ruimten waar ik doorloop wanneer ik me van punt A naar punt B beweeg.

I streef ernaar het lichaam te gebruiken op een manier die geen inbreuk pleegt op zijn waardigheid, door verantwoord om te gaan met mezelf en mijn werk. Ik werk om een taal te creëren, die spreekt over de dingen die ons tonen dat we niet alleen zijn. We bloeden allemaal van binnen.

Ik gebruik objecten die van mij zijn of die ik me eigen maak. Ik bedek afgedankte huishoudelijke voorwerpen met bebloede doeken uit mijn performance, en verleng zo hun levensduur door ze van mij te maken, door ze liefde en een nieuwe thuis te geven. Al het werk dat ik produceer, is het resultaat van recyclage. Ik gebruik bloed als méér dan een fysiologische oefening. Bloed geeft leven. Bloed is dikker dan water.

Ik geloof in de schoonheid, maar een schoonheid die niet losstaat van het leven. Waar ik naar streef, is het ondraaglijke draaglijk te maken, de kijker ertoe uit te dagen om zijn eigen opvatting over schoonheid en lijden te herzien.

Franko B.

Back to top