Galeb

Théâtre la Balsamine

14, 15, 16/05 – 20:30
17/05 – 18:00
Croatian > NL / FR
1h 20min

Do we recognise the point where theatre and reality affect one another, marvelled Chekhov in 1896, in what would be one of the most performed pieces in the history of theatre. Over a hundred years later, the uncertainties and disillusionment of the main characters in The Seagull are still just as acute. Croatian theatre maker Bobo Jelčić stages this ultimate repertoire piece in his characteristic warm, clear, and bittersweet style. In a realistic setting, without frills, Jelčić and company hark back to Chekhov to thoroughly quash our fixed ideas about theatre. Everything and everyone in the room is drawn into the theatrical vortex. Navigating between joy and fear, the actors play fragments of a past world that no one even seems to remember. Are we, like Chekhov's characters, also blinded by thwarted ambitions and unfulfilled desires? Galeb is a timeless tragicomedy about life and the stage, a must-see for theatre lovers!

Een bewerking van
De meeuw (1896) van Anton Tsjechov

Regie
Bobo Jelčić

Met
Ksenija Marinković, Sreten Mokrović, Krešimir Mikić, Jadranka Đokić, Goran Bogdan, Nataša Dorčić, Katarina Bistrović Darvaš, Pjer Meničanin

Kostuums & decor
Bobo Jelčić

Licht
Aleksandar Čavlek

Geluid
Kruno Miljan

Toneelmeester
Milica Kostanić

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Théâtre la Balsamine

Productie
Zagreb Youth Theatre (Zagreb)

Back to top

De meeuw

Op een plek voor cultureel samenzijn, in een tijdperk waarin het bestaan met behulp van wegwijzers en ideologische omzwervingen wordt afgemeten aan het aantal mislukkingen, bewijst Tsjechov vandaag – net zoals in de afgelopen honderd jaar – nog steeds onze tijdgenoot te zijn. Of we zijn werk onderwerpen aan een deconstructieve analyse of gewoon lezen vanuit het perspectief van de eeuwenlange vergeefse pogingen om ook maar iets te reconstrueren op basis van de accuraatheid van het menselijk geheugen, we blijven onszelf samen met hem verliezen in de behoefte om de diepte van ons ongeluk, of het menselijk leed waar generaties van Tsjechovs volgelingen vertrouwd mee zijn, te bepalen.

Relaties wijzigen niet, onzekerheid is ons vertrouwd, raadsels blijven onbeantwoord, het gevoel van desoriëntatie is er nog steeds. Amoureuze verlangens blijven onvervuld, artistieke bezigheden worden verkeerd begrepen, lust wordt gecodificeerd en het verlangen om te ontsnappen is net zo illusoir. We bevinden ons halverwege tussen vreugde (aanwezigheid) en angst (afwezigheid), als de protagonisten in het dagelijkse drama van verlies, verzamelaars die fragmenten verzamelen van een voorbije wereld die niemand, zelfs niet degenen die er het vurigst voor gepleit hebben, zich lijkt te kunnen herinneren.

Deze Meeuw is een poging, niet om in dialoog met de Tsjechov van onze tijd te treden, maar om de grenzen van het theater te verlaten. Ten minste de grenzen van het twintigste-eeuwse theater dat, de werkelijkheid nabootsend, de mogelijkheden van verschillende podium(her)interpretaties heeft verkend. Dit is een open vorm waarin het leven, net als de literatuur, kan worden ingeschreven, en waarbij geen groot verschil bestaat tussen de positie van het dramatisch karakter, de kijker of de acteur. Deze vorm is simultaan en gesegmenteerd en heft als dusdanig eenzijdige interpretaties op, en roept op tot het introduceren van eigen ervaringen in het literaire lot van Semyon Semyonovich Medvedenko of, bijvoorbeeld, Peter Nikolaevich Sorin. In die zin is in dit spel van dubbele betekenissen niemand van ons meer of minder ellendig dan Arkadina, haar zoon Treplev of Nina Mikhailovna.

Het theater waar Boris Alekseevich Trigorin voor stond is het theater waar we nog steeds naar streven, nog steeds overtuigd dat we het op een dag zullen bereiken. De wanordelijke tijd waarin we ons bevinden aan het begin van nog maar eens een nieuwe eeuw noopt tot het afschaffen van oude vormen (ook die met betrekking tot het theater) en het herdenken van de voorstelling om onze behoefte voor het nieuwe of in ieder geval voor dat wat anders is te bevredigen. En terwijl we trachten onze plaats in de wereld te heroveren, trachten we ook de plaats van het theater te herdefinieren. Hoewel we in beide gevallen even hulpeloos lijken, staan we bij elke poging meer open voor het nieuwe, in dit geval datgene dat de grens tussen podium en zaal zal opheffen, of tenminste onzichtbaar maken. Enerzijds is dit een komedie, met drie vrouwelijke rollen, zes mannelijke rollen, vier acts, een landschap (een zicht van een meer), veel gesprekken over literatuur, weinig actie, en vijf ton liefde, anderzijds is het de vertaling van ons dagelijks verliezen in beroemde dialogen en zinnen.

Dubravka Vrgoč

Back to top

Bobo Jelčić werd in 1964 in Mostar geboren. Hij studeerde in 1990 als regisseur af aan de Academie van Dramatische Kunsten van Zagreb. Hij regisseerde Delire à deux van E. Ionesco in Teatar&TD in Zagreb, Die Fremdenführerin van B. Strauss en Die Garagen van J. Arjouni in het Gavella Theatre, Woyzeck in het Kroatisch Nationaal Theater Varaždin, Tena in het Theater van Mostar, Het Huwelijk van N.V. Gogol in het Gavella Theatre, On the Other side, The Store Window (met Nataša Rajkovic) en De Meeuw van Tsjechov in het Zagreb Youth Theatre.

In de afgelopen acht jaar dat Dubravka Vrgoč algemeen manager en artistiek directeur was van het Zagreb Youth Theatre heeft het gezelschap zich geprofileerd als een theater met een duidelijke Europese inslag. Met zijn gastperformances heeft het gezelschap het Kroatisch theater op de kaart gezet. Het repertoire en de artistieke lijn van het gezelschap, zijn zoektocht naar nieuwe vormen, zijn gevoel voor democratie, zijn bevorderen van en vooruitlopen op nieuwe trends, zijn acteerstijlen en boven alles zijn moedige en onbevreesde manier om hedendaagse thema’s aan te snijden die ons allemaal aanbelangen, hebben het tot een van de meest fascinerende en ambitieuze theaters gemaakt in dit deel van Europa. Het Zagreb Youth Theatre is een plek voor theateronderzoek voor een publiek van alle leeftijden, dat vandaag een belangrijke plaats inneemt in het Europese theater.

Back to top