Fever Room

KVS_BOL
  • 21/05 | 18:00
  • 21/05 | 20:00
  • 21/05 | 22:00
  • 22/05 | 13:00
  • 22/05 | 16:00
  • 22/05 | 20:00
  • 23/05 | 13:00
  • 23/05 | 18:00
  • 23/05 | 20:30
  • 24/05 | 18:00
  • 24/05 | 20:30
  • 25/05 | 18:00
  • 25/05 | 20:30

€ 16 / € 13
1h 30min
Thai > EN

Gratis toegang tot de tentoonstelling Memorandum inbegrepen in ticket

In het kader van het focusprogramma rond Apichatpong Weerasethakul toont het festival de Europese première van zijn allereerste theaterproductie. In Fever Room neemt de regisseur ons mee naar de oorsprong van de cinematografische en theatrale verbeelding: de grot, een bedwelmende ruimte waarin werkelijkheid en fictie op elkaar stuiten. Weerasethakul maakt de droom driedimensionaal. Hij speelt met hypnotische licht- en geluidseffecten, verveelvoudigt de schermen en kaders en projecteert filmische illusies op een mistgordijn. Hij plaatst de toeschouwers in het middelpunt van de beelden en besmet hen met een koortsig virus tot ze het spoor bijster raken. De wereld staat op het punt in te storten en wij zitten vast in een bezwerende droomwereld op het randje van het onderbewustzijn. Fever Room is een reis op zoek naar het licht.

Ook te zien
Memorandum
Tropical Malady
Master class
About Fever Room

Regie & montage
Apichatpong Weerasethakul

Cinematografie
Chatchai Suban

Met
Jenjira Pongpas, Banlop Lomnoi

Productiemanager
Sompot Chidgasornpongse

Assistent productiemanager
Chai Siris

Cameraregisseur
Rueangrit Suntisuk

Belichting
Pornpan Arayaveerasid

Camera-assistent
Thanayos Roopkhajorn

Klank
Akritchalerm Kalayanamitr

Geluid & muziek
Koichi Shimizu

Klankmontage
Chalermrat Kaweewattana

Boekhouding
Parichart Puarree

Postproductie
Siripun Sangjun Senior

Kleurcorrectie
Passakorn Yaisiri

Digitale kleurcorrectie
Chaitawat Thrisansri

Digitalisering
Nuttacha Khajornkaitsakul

Hoofd postproductie
Lee Chatametikool

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, KVS

Productie
Kick the Machine Films, Thailand & Asian Arts Theatre, South Korea

Back to top

Fever Room

De streling van een zachte vrouwelijke stem voert ons mee naar een ouderwetse ziekenhuiskamer in de tropen, een versleten witte kubus die enkel wordt gedefinieerd door de naar buiten gerichte ramen. Net als het delicate ruisen van de golven nemen de gedempte plattelandsgeluiden en de zachte vertelling ons mee op een reis doorheen een fijnmazig weefsel van tijd en fantasie. Op de maat van Apichatpong Weerasethakuls kenmerkende dromerig ritme, zwervend door haar favoriete plekken en flitsen van haar stad, laten we ons leiden door fragmenten van het geheugen van de spreker, om daarna terug te keren naar het ziekenhuis als naar een thuis. Thuis, in de Fever Room, waar de geest zweeft tussen de door het venster gekaderde hemel en gedachten van onder de grond te zijn. Tussen de rustige muren van hun bestaan zijn de bewoners beschermd tegen de romantiek en het geweld van de buitenwereld. Het leven en de dood nemen de tijd om elkaar te spreken.

Langs gefragmenteerde paden reizen we over land en water, vangen een glimp op van relaties en conversaties, gezichten en stemmen. Tussen deze langdurige momenten van emotie en landschap ontwaren we ook een aangrijpende herinnering aan de sociale context – een standbeeld van Sarit Thanarat, een van de meest repressieve despoten die Thailand onder staat van beleg heeft geregeerd – naast een beeld van Quan Yin. In deze korte maar krachtige verwijzing naar het militaire regime in Thailand herkennen we de blijvende inzet van de filmmaker om de hachelijke situatie en staat van angst in zijn land te verlichten. De enige bescherming tegen een dergelijke verontrustende kwestie is de witte kamer waar we naar terugkeren – deze wachtkamer tussen Hemel en Aarde, waar het hart zich kan openen voor verleden en toekomst, zonder deel te moeten nemen in de race van het heden. Kijken we door de ogen van een jonge Weerasethakul, die kijkt naar de wereld vanuit de werkplek van zijn ouders in het ziekenhuis, en de problemen van de grotere wereld bespiegelt?

De film deemstert weg in duisternis. We blijven achter, ondergedompeld in een zwangere stilte. Naarmate de tijd ons langzaam toelaat onze ogen aan te passen, merken we dat we ons in een duister landschap bevinden – een nieuwe open ruimte buiten het scherm die de filmische wereld vermengt met een diepe uitgestrektheid van mist en regen. De naadloze overgang naar deze naamloze droomwereld voelt aan als een soort bovennatuurlijke transportatie. Geleidelijk worden we opgenomen in een betoverende reis van licht en geluid, in een wereld tussen slapen en waken. We bevinden ons in een ruimte tussen het bewustzijn in, waar enkel de schaduwen van anderen flikkeren in de verre mist. De lichtshow neemt ons mee op een dramatische reis, het voelt aan alsof we de sensatie van het vliegen hebben ontdekt, zowel in de abstracte mist als diep in onszelf. We beginnen aan een fantastische reis door een soort mistig vacuüm dat ons steeds dieper in een kinderlijke staat van zijn en een metafysisch domein binnentrekt. Terwijl we alleen en vrij door lagen van wolken en diepzee zweven, zinken we diep in een rijke binnenruimte, die de huiden die afscheidingen vormen oplost.

En zo keren we terug, naar onszelf, zittend op de vloer van het theater – neen, zittend op de vloer van het theaterpodium – in gesprek met de vochtige geur van regen en de kolkende mist, gehypnotiseerd door deze wereld van licht en geluid. We voelen ons gevuld met een eigenaardig gevoel van krachtdadig alleen-zijn, met een kennis van diepe verbondenheid en uiterste kleinheid. Weerasethakul breidt de taal van de film en het theater uit. Hij breekt met een rustige vrijheid letterlijk de cinema en zijn vermeende beperkingen open en laat de toeschouwer door zijn eigen verbeelding reizen, gevoed door de verfijnde creatie van de filmmaker. Met zijn kenmerkende sierlijkheid brengt hij ons terug naar een primitieve gevoeligheid. Terwijl we genieten van het plezier van de traagheid in onze tijd van oppervlakkige directheid, wakkert het heiligdom van het theater een herstel van de zintuigen aan. We ervaren een diep gevoel van opluchting wanneer de reis ons uiteindelijk brengt naar een diepere dimensie waarin we kunnen bestaan.

Fever Room is een werk dat zowel definiëring als categorisering tart. Het legt de nadruk op geuren en nuances die onze cellen binnensijpelen, raakt ons natuurlijk begrip en verlangen naar niet-lineaire expressie, terwijl de dimensies van tijd en ruimte zich uitrekken, buigen en fragmenteren in onregelmatige, organische vormen. Ondergedompeld in de echo’s van gefluisterde verhalen en de dansende schaduwen van Plato’s holbewoners, worden we voorzichtig herinnerd aan de kloven tussen de realiteiten waarin we bestaan. Een experimenteel meesterwerk en een ode aan de gratie en wijsheid van Apichatpong Weerasethakul.

Angela Reynolds (SCAI the Bathhouse)
ACC Theater Opening Festival 2015
Vertaling: Michael Meert

Back to top

Apichatpong Weerasethakul (1970) werd geboren in Bangkok en groeide op in Khon Kaen in het noordoosten van Thailand. Hij begon in 1994 met het maken van film en video’s en werkte in 2000 zijn eerste speelfilm af. Sinds 1998 toont hij wereldwijd zijn tentoonstellingen en installaties. Zijn vaak niet-lineaire werken, gekenmerkt door een sterk gevoel van ontwrichting, behandelen thema’s als het geheugen en subtiel benaderde persoonlijke en sociale kwesties. Zijn kunstprojecten en speelfilms genieten een brede erkenning en zijn bekroond met talrijke prijzen, waaronder twee prijzen op het filmfestival van Cannes. In 2005 kreeg hij van het Thaise ministerie van Cultuur een van de meest prestigieuze prijzen in Thailand, de Silpathorn Award. In 2008 ontving hij van de Franse minister van Cultuur de medaille van Ridder in de Orde van Kunst en Letteren. In 2011 werd hij in dezelfde discipline gelauwerd met de Medaille van Officier. Zijn in het najaar van 2006 afgewerkte film Syndromes and a Century was de eerste Thaise film die werd geselecteerd op het Filmfestival van Venetië. Apichatpong Weerasethakul is ook een van de twintig internationale kunstenaars en filmmakers die de opdracht kregen om een kortfilm te maken voor de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, in het kader van de zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. In 2009 publiceerde het Oostenrijkse Filmmuseum een uitvoerige Engelstalige monografie over zijn werk. Zijn project uit 2009, Primitive, bestaat uit een grootschalige video-installatie, een kunstenaarsboek en de speelfilm Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives. De film won een Gouden Palm op het 63ste Filmfestival van Cannes in 2010, de eerste Zuidoost-Aziatische film – en de zevende uit Azië – die deze prestigieuze prijs wist te winnen. In 2012 werd hij uitgenodigd om deel te nemen aan documenta (13) in Kassel. Weerasethakul ontving ook de Sharjah Biennial Prize op de elfde Sharjah Biënnale van 2013 in de Verenigde Arabische Emiraten. Hij ontving ook de Fukuoka Prize in Japan in 2013. In het najaar van 2014 ontving hij de Yanghyun Art Prize, een van de meest prestigieuze prijzen in Korea. In 2016 werd een retrospectieve van zijn films getoond in Tate Britain (UK). Apichatpong Weerasethakul werkt en woont momenteel in Chiang Mai, Thailand.

Apichatpong Weerasethakul op het Kunstenfestivaldesarts
2005: Worldly Desires

Back to top