Extended Play

KVS BOX
  • 18/05 | 20:30
  • 19/05 | 20:30
  • 20/05 | 20:30
  • 21/05 | 20:30

€ 16 / € 13
1h 15min

Ontmoet de kunstenaars na de voorstelling van 19/05

Choreografe Ula Sickle en beeldend kunstenares Daniela Bershan (Baba Electronica) zetten na Kinshasa Electric (2014) hun gezamenlijke parcours voort en blijven nieuwsgierig naar wat buiten de canon van de hedendaagse dans gebeurt. Voor Extended Play breiden Sickle en Bershan het speelveld van de dans uit naar de geglobaliseerde popcultuur – niet louter als muziek, maar als een web van referenties, tonen, trends, houdingen en gebaren. Vijf performers nemen de rol van de DJ over: ze vertrekken van concrete referenties, samplen en remixen geluiden, beelden, materialen en bewegingen en zetten ze om in abstracte tekens. Alles gebeurt live. Extended Play is geen album. Het is een accumulatie van samples, bewegingen, tracks, songs en remixes. Door pop te strippen tot haar basismechanismen creëert Extended Play een ruimte waar de spanningen en de codes van de hedendaagse cultuur worden ontleed. We worden meegesleept in een socio-emotioneel spel. Maar zijn we de spelers of worden we bespeeld?

Concept, choreografie, muziek
Ula Sickle & Daniela Bershan

Creatie, performance
Popol Amisi, Emma Daniel, Zen Jefferson, Andy Smart, Lynn Rin Suemitsu

App
Black Adopo

Samples, compositie
Daniela Bershan

Klank
Nicolas Vanstalle

Licht
Ula Sickle, Elke Verachtert

Kostuums, styliste
Sabrina Seifried

Assistentie kostuums
Heidi Ehrhart (KVS)

Stemcoach
Didier Likeng

Advies
Matt M. Hare

Met dank aan
David Helbich, Agnès Gayraud, Jeannot Kumbonyeki Deba, Joel Makabi Tenda, Laure Ferraris, PAF, Margareta Andersen, Jan Goossens, Danny Op de Beeck & de ploeg van KVS, Christophe Slagmuylder & Kunstenfestivaldesarts

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, KVS

Uitvoerende productie
Caravan Production (Brussel)

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, KVS (Brussel), La Villette – Artist residencies 2016 (Parijs)

Met de steun van
Vlaamse Overheid, Vlaamse Gemeenschapscommissie

Back to top

Extended Play

OK, kijk: zou Pop een machine kunnen zijn die ons koppelt met een abstract emotioneel landschap dat vanachter het gordijn van de waarneming verschijnt? Dat is stom. Het is ook de enige redelijke verklaring. Pop als welwillende demiurg. Maar wat verbergt Pop dan tussen zijn plooien? Waarom blijft het zo ongrijpbaar, terwijl wij er alleen maar van willen houden?

We kennen allemaal het verhaal. Ergens in het midden van de vorige eeuw connecteerde een of andere dwaas een printplaat met een gitaar en een monster werd geboren. Schijnbaar zonder waarschuwing waren er plots huilende wolven en swingende heupen, tot dan toe onbekende libidineuze stromen werden ingezet in een grootse infrastructuur voor de productie van genot. Stroom, een moderne fetisj, kreeg een cultureel lichaam, en een miljoen kosmonauten gaf zich over aan de elektrische zon. Na het elektrische kwam het elektronische en al snel kwam ook het digitale opdoemen. Het werd allemaal een beetje raar. Zoals elk goed productieproces wist Pop zichzelf te automatiseren, zoefde ons begrip voorbij, en al snel beeldden we ons in: hé, wacht, is die kerel op tv een lovesong aan het zingen met een robotstem terwijl hij opbokst tegen duizend lichten? En zou hij onze grootste levende kunstenaar kunnen zijn?

En toch … Iets in dit verhaal klopt niet. Pop heeft nooit alleen met productie te maken gehad, Pop heeft het nooit ‘gewoon’ over iets gehad. Pop is extatisch, verdrietig, grappig en saai, het is massacultureel en subcultureel, zijn onechtheid wordt enkel gematcht door zijn oprechtheid, slaagt erin tegelijk volslagen onverschillig en toch geheel behoeftig te zijn. Het heeft een vies kantje en toch kunnen we niet zonder. Er is iets nijpends dat we nog niet hebben gesnapt.

Extended Play speelt in op deze raaklijn. Het opzet is simpel. We nemen de abstracte dynamiek van het Poplandschap en plaatsen ze in vijf – veranderlijke – lichamen. De gevolgen zijn allesbehalve eenvoudig. Met een overvloed aan materialen, onderzoek, samples en lagen brouwen we ons vreemde brouwsel en hopen we onszelf te verrassen. Een hand is een drum is een synthesizer is een fader. Een stem jammert als een elektrische zeemeeuw. Plekken van gewichtloze uitwisseling. Het mixen gebeurt live. MC Escher 2016! Het meest van al volgen we ons buikgevoel. Aan Pop is één ding zeker: je herkent het als je het ziet.

Als je denkt dat we onszelf in de war proberen te brengen, heb je het goed. Pop is niet meer wat het geweest is; de band komt niet meer bij elkaar. Als we een performance willen die min of meer evenaart wat Pop vandaag ‘is’, dan moeten we ervoor gaan: let’s set the fazers on stun, the eyebrows on fleek and take a plunge. Dit is de reden waarom het zo belangrijk is dat de performers alles live produceren. De samples zijn geladen en klaar om gedropt te worden. De dansers staan achter de knoppen, zij remixen, nemen op, recontextualiseren, verknippen en verweven. We betreden een ruimte waarin we niet langer weten wie wie samplet, of de apparaten een uitbreiding zijn van het lichaam of het lichaam een uitbreiding van de apparaten. Performers produceren producenten die performen. Alles in de wereld is exact hetzelfde, en niets is. Choreografie wordt Popsculptuur.

Dit alles is uiteraard onmogelijk. Juist daarom is het een goed idee. We willen Pop losmaken van haar drang naar identiteit, productie en betekenis, om haar dynamiek en functies uit te breiden naar een nieuwe ruimte die erotisch, gevaarlijk, bedreigend, spannend, levend is. Spelen met Pop is een risico nemen. Een risico dat we de moeite waard vinden. We doen het met het enthousiasme van de fan. Een voorstel: zou dit een droom kunnen zijn van een future Pop, waarin toeschouwers en performers worden meegezogen in een ‘extended play’?

Matt M. Hare
Mei 2016

Back to top