Carreteras de noche & Vasos de agua para soñar

dos creaciones para espacios teatrales

M.A.P. Brussels

3/05 > 19:00
4-25/05 > Thursday to Sunday > 13:00-19:00
8.15.22/05 > 19:00 Next Wednesday @ M.A.P.

De installaties van Rodrigo Garcìa zijn oorspronkelijk de decors die deze regisseur, schrijver en videast maakte voor de voorstellingen van een collega-regisseur. Vasos de agua para soñar (Glazen water om te dromen), een reeks nachtkastjes met glazen, nachtlampjes en boeken, verwijst naar een herinnering uit Garcìa’s kindertijd: het moment waarop zijn moeder hem voor het slapengaan een glas water bracht. Carreteras de Noche (Nachtwegen) bestaat uit ijzeren frames van matrassen. Twee installaties over de nacht, over dromen en nachtmerries.

Concept : Antonio Fernández Lera-Rodrigo García

Productie: KunstenFESTIVALdesArts

Presentatie: M.A.P. Brussels, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

De twee installaties Carreteras de noche (Nachtwegen) en Vasos de agua para soñar (Glazen water om te dromen) komen elk overeen met een toneelstuk. Allebei hebben ze het over de nacht, dromen en nachtmerries.

Carreteras de noche bestaat uit de ijzeren frames van matrassen met lichtjes. Het is een installatie voor Plomo caliente (Warm lood) van de schrijver en regisseur Antonio Fernández Lera, een voorstelling die in 1998 in Madrid in première ging.

Vasos de agua para soñar is een reeks zwevende nachtkastjes met nachtlampjes, glazen en boeken. Samen met een reeks super 8 films, vormen ze mijn decorontwerp voor het nieuwe stuk van Antonio Fernàndez Lera, Mátame-abrázame (Dood mij-omhels mij), dat in februari in première ging, eveneens in Madrid. Het idee komt van een herinnering uit mijn kindertijd: ‘s nachts kon ik niet slapen tot het moment dat mijn moeder mijn kamer binnenkwam met een glas water en dat op mijn nachtkastje zette. Het was het laatste moment van de dag dat ik mijn moeder zag.

De twee installaties ontwikkelden zich parallel aan de stukken, ze vormen er een aanvulling op. Het is niet de logische verpakking van de tekst in de zin dat ze zich losmaakten van de lectuur van de teksten. Wanneer ik een werk lees en ik ken de richting die de regisseurs en acteurs willen opgaan (in dit geval wilden ze beweging, dans, tekst, film, muziek,… verwerken), probeer ik een lezer te zijn die méér is, een bevoordeeld lezer. Zo kan ik aan anderen, en ook aan mezelf, tonen wat dit stuk in mij oproept.

Daarna wordt dat materiaal gebruikt als decor voor een voorstelling. Soms vermengen de acteurs zich fysiek met mijn materiaal, soms is het er gewoon: een bijdrage aan de unieke sfeer van een stuk.

Deze installaties hebben niet de pretentie om afzonderlijk te leven, los van de voorstellingen waarvoor ik ze creëerde. Daarom is deze tentoonstelling in Brussel heel spannend voor mij: ik laat mijn scenische objecten achter op een plek die géén theater is, waar er geen acteurs, dansers of performers zijn die hun aanwezigheid rechtvaardigen. Hier moeten de nachtkastjes en de matrassen met hun lichtjes zelfstandig iets doorgeven. Voor mij is dat een heel stimulerende uitdaging.

Rodrigo García, januari 2002

Back to top