Bad Boy Nietzsche

De Kriekelaar

24, 25 Mei/Mai/May 20:30
26 Mei/Mai/May 19:00
27 Mei/Mai/May 18:00
Duur/Durée/Duration: 1:30
Europese première/Première européenne/European première

Precies honderd jaar geleden stierf de filosoof Friedrich Nietzsche. De laatste tien jaar van zijn leven bracht hij door in waanzin. Richard Foremans voorstelling is een eigenzinnige, bizarre en hilarische hommage aan Bad Boy Nietzsche: schipbreuken, kwellende engelen, reusachtige poppen, banale discussies en diepzinnige uitspraken staan naast elkaar. Gefascineerd door alles wat buiten ons begripsvermogen valt, is Foreman met zijn Ontological-Hysteric Theater al dertig jaar lang de opmerkelijkste avant-gardistische theatermaker van Amerika.

Tekst, regie, compositie, scenografie/Texte, mise en scène, composition, scénographie/Text, direction, composition, scenography: Richard Foreman

Met/Avec/With: Gary Wilmes (Friedrich Nietzsche), Kevin Hurley (The cruel man), Sarah Louise Lilley (The Child), Juliana Francis(The Beautiful Woman), Brian Bickerstaff, Marc Lesser, David Lloyd Rabig, Josh Stark(The Aggressive Servants)

Producer/Producteur: Diane White
Produktieleider/Directeur de production/Production Manager: Owen Hughes
Tourneeleider/Directeur de compagnie/Company Manager: Beverly Lewis
Technisch directeur/Directeur technique/Technical director: Michael Casselli
Inspiciënt/Régisseur général/Stage manager: Judson Kniffen
Hoofd belichting/Chef éclairagiste/Lighting supervisor: Gwen Beetle
Klankingenieur/Ingénieur de son/Sound engineer: Neil Benezra
Assistant technisch directeur/Assistant directeur technique/Assistant technical director: Prudence Wehnert
Klankregie/Régie son/Sound operator: Brian PJ Cronin

Kostuums/Costumes construction: Sarah Beadle
Rekwisieten/Accessoires/Props construction: Stephanie Nelson
Origineel Decor/Décor original/Original set construction: Billy Burns

Productie/Production: Ontological-Hysteric Theater (New York)
Presentatie/Présentation/Presentation: Gemeenschapscentrum De Kriekelaar, KunstenFESTIVALdesArts

De voorstellingen van Ontological-Hysteric Theater, Inc. werden mogelijk gemaakt deels door de steun van/La participation du Ontological-Hysteric Theater, Inc. a été rendue possible entre autres grâce au soutien de/Participation of Ontological-Hysteric Theater, Inc. has been made possible in part through support from:
The Fund for U.S. Artists at International Festivals and Exhibitions, a public/private partnership of the National Endowment for the Arts, the Department of State, The Rockefeller Foundation, and The Pew Charitable Trusts,
Met de administratieve steun van/Avec le soutien administratif de/With administrative support from: Arts International

Back to top

(Greatest Modern Philosopher)

1900 – Died insane !

but in the year 2000

Richard Foreman reveals

The True Bad Boy Nietzsche Story !

De toon is meteen gezet voor de nieuwste voorstelling van Richard Foreman, al drie decennia lang een van de opmerkelijkste avant-gardistische theatermakers uit de Verenigde Staten. Het stuk opent met het dramatische moment waarop Nietzsche uit medelijden om de hals valt van een trekpaard dat van de zweep krijgt. Het is het begin van de dementie die het verstand van de filosoof zal verduisteren tot zijn dood in 1900. Nietzsche heeft de eeuw, die hij als geen ander voorvoelde, niet meer ervaren. Precies honderd jaar later, op de drempel van een nieuw tijdperk - dat zouden we althans graag willen -, brengt Richard Foreman zijn eigenzinnige hommage aan Bad Boy Nietzsche.

‘Ontologisch-hysterisch theater’: zwaarwichtig en tegelijk ironisch, zo klinkt de naam die Foreman in 1968 aan zijn theatergezelschap gaf. Zoals de vreemde woordcombinatie al duidelijk maakt is het theater dat Foreman voor ogen staat tegelijk een reflectie op de realiteit als een verheviging ervan: het is absurd, schizofreen, autistisch en hilarisch en tegelijk geëngageerd, typisch en emblematisch voor onze tijd.

Foreman is auteur en regisseur. Hij ensceneert niet alleen zijn eigen werk, maar heeft ook talrijke stukken van anderen geregisseerd. Hij ziet zijn werk als een oeuvre, een groot samenhangend geheel: “Ik schrijf aan één lang stuk. Er is één onderwerp dat mij fascineert. Het is moeilijk te definiëren, maar het heeft te maken met de ondoordringbaarheid van de wereld, het feit dat de wereld zo gecondenseerd is, zo rijk, dat het onmogelijk is er iets over te zeggen dat geen leugen is.”

In zijn kamer aan de rand van de oceaan droomt Nietzsche van de schipbreuk van zijn wereld, een schipbreuk die hij misschien wel wenst om een einde te maken aan de corruptie en het verval. Maar de geest van Nietzsche is zelf ziek: achter de stormen die in zijn geniale geest woeden, ontdekken we een eenzaam wezen dat andere aanmoedigt om hem pijn te doen in de hoop zo tot nieuwe ervaringen te komen:“I want things said to me, that will cut into me like a knife”, zegt Nietzsche. De wereld van Bad Boy Nietzsche wordt bevolkt door al dan niet letterlijke schipbreuken, allerlei objecten die vanuit de oceaan op de scène worden geworpen, kwellende engelen die geen engelen zijn, reusachtige poppen die als goden de mensen dreigen te verpletteren, dromen uit China waar Nietzsche in de leer zou zijn geweest bij de wijzen, een gemanipuleerde geluidsband... Op het einde van het stuk geeft een engel een schokkende verklaring voor het leven op deze planeet en voor het lijden van Nietzsche. Deze revelatie is de finale schipbreuk en de acteurs geven zich over aan een dionysische dans van krachten die de menselijke wil ver te boven gaan.

Er wordt over de stukken van Foreman gezegd dat ze gaan over vervreemding en de onmogelijkheid van communicatie, maar dat spreekt hijzelf tegen: “Mijn stukken zijn een paradijs, omdat ze gaan over hoe met plezier te leven in een wereld waarin de dingen niet verklaard kunnen worden, waarin er geen echte communicatie is, waarin de dingen niet gepolijst zijn. Er is een manier om met al dat problematische van de wereld op een energieke en plezierige manier om te gaan... en dat vind ik een onuitputtelijk onderwerp. In mijn stukken registreer ik materiaal dat altijd over het hoofd wordt gezien, dat het ‘ja, maar...’ is, materiaal dat constant door ons brein heen stroomt - maar dat in het normale leven weggecensureerd wordt. Om in deze wereld te leven en onze plannen te kunnen uitwerken, moeten we grote delen van onszelf doden. De waardevolle kunst uit de twintigste eeuw is een therapie die een deel van onszelf aan onszelf teruggeeft.”

Back to top