Affetti

PLATEAU (nadine)

Vernissage > 30/04 > 18:00

Installation (Affetti) > 1 – 22/05, Friday to Sunday (incl. Thursday 20/05), 14:00 – 19:00 > 22’

Film (Selected Works) > 2.9.16/05 > 15:00 > 90’

In Affetti herwerken de jonge videokunstenaars Aliocha en Boris Van der Avoort – u misschien bekend van Vocabularium en Portrait de 40 danseurs, installaties voor de 20e verjaardag van Rosas – het eerste bedrijf van Cavalli’s opera La Didone. Troje staat in brand, er heerst chaos, pijn, wanhoop... Met als materiaal barokke schetsen en actuele footage, een libretto en een explosieve klankband tonen de broers gezichten, gegroefd en getormenteerd door hevige emoties. Een voorwoord op een cyclus die in 2005 van start gaat rond Busenello, Venitiaans dichter en librettist voor Cavalli en Monteverdi. Naast deze creatie kan u ook elke zondag een selectie kortfilms van de Van der Avoorts bekijken.

Conceptie & realisatie/Conception & réalisation/Conception & realisation : Aliocha & Boris Van der Avoort

Beelden montage/Montage image/Image editing : Boris Van der Avoort & Isabelle Boyer

Creatie 3D beelden & klank/Création d’images 3D & son/Creation images 3D & sound : Aliocha Van der Avoort

Geluidopname/Prise de son/Sound-recording : Pascale Gigon

Met dank aan/Remerciements/Thanks to : Giulia Sugranyes, Taka Shamoto, Marta Coronado, Elizareta Penkova, Thierry De Mey, Frédéric Denis & Frédéric Jacqmain, Javier Paker Comyn, André Dartevelle, Jean Albert, Anne-Sophie Glatigny

Productie/ Production: Kunstenfestivaldesarts, Family Footage

Presentatie/Présentation/Presentation : Nadine, KunstenFESTIVALdesArts

Back to top

Aeneas: De stadsmuren branden.

Bloed stroomt uit elke ader van deze grote stad, ooit koningin van Azië,

en maakt plaats voor vlammen.

[…]

Kassandra: zo gaat het in het leven.

Ook mijn vader is op rijpe leeftijd van troon en leven beroofd.

O zwakheid, o bespottelijke ziel!

Zij houdt zich een lange toekomst voor, maar leeft slechts één dag.

Kassandra, wat staat er vannacht met jou te gebeuren?

Zonder bijstand is het met je gedaan.

[…]

Hecabe: ik overleef dus, afgeleefd, de ruïne van mijn koninkrijk

En ben ertoe gekomen de tranen

enkel nog als alledaagse getuigen van mijn smarten te zien!

Hoe moet het met mijn ziel, die langsheen de tranen

een uitweg voor haar diep verdriet zoekt,

terwijl ik vannacht in één slag

mijn koninkrijk, mijn vaderland en mijn kinderen verloren heb?

Wankele geest, zwak en lusteloos, verlaat mij snel.

Laat mijn ziel afreizen. […]

Kassandra, o Kassandra,

Ik huil, huil, laten wij huilen om dit wrede lot,

De dageraad zien we nimmer weer. […]

Neem me bij de hand, mijn meisje, ik kan niet meer.

Laat ons een hulpvaardig zwaard zoeken

Dat zonder dralen op onze levens inhakt.

De dood is dezer dagen het minste kwaad.


De opera zet in met een climax: Troje staat door toedoen van de Grieken in vuur en vlam. Het eerste bedrijf wordt volledig gewijd aan de menselijke tragedies die zich in deze chaos afspelen. Koning Priamos is net vermoord, de overwinnaars dorsten naar bloed en hakken alles wat ze op hun weg vinden in de pan. Ze kelen Creüsa, echtgenote van Aeneas, en willen Kassandra verkrachten. Haar geliefde, Coroebos, snelt haar te hulp maar zal ook sterven. Koningin Hecabe wordt op haar beurt bespot en vernederd door dezelfde Griek die erin slaagde de Trojanen te overhalen het gigantische houten paard, waarin de vijand verstopt zat, de stad binnen te rijden. Een dergelijke aanvang geeft dit dramma per musica meteen een enorme intensiteit…

Het hoofdthema van La Didone is het verlies: een fysiek verlies – dat van mensenlevens, een stad, een vaderland – dat verinnerlijkt: verlies van de realiteit, van zichzelf, van het ik. De manier waarop de verschillende bedrijven ingedeeld zijn illustreert dit. Librettist Gianfrancesco Busenello neemt de catastrofe van Troje als uitgangspunt, en werpt vervolgens een intiemere blik op het lot van de individuen. Componist Francesco Cavalli kleedt het toneelspel in met bijzonder gevarieerde muziek. De emotionele reikwijdte van zijn lamenti evenaart daarenboven die van Monteverdi, denk maar aan de hartverscheurende klaagzang van Hecabe op het einde van het eerste bedrijf.

Isabelle Dumont,

Fragment uit Gian Francesco Busenello, geschreven in opdracht van KunstenFESTIVALdesArts

Brussel, maart 2004, volop in creatie…

Wij maken gebruik van de oorlog van Troje om ons in deze installatie pacifist te tonen.

Wij pogen deze mythische oorlog te koppelen aan archiefbeelden die betrekking hebben op onze eigen geschiedenis (in het bijzonder met betrekking tot vrouwen in het verzet): fictie en archieffilm evenals virtuele beelden. We zijn bezig met het uitkiezen van verscheidene barokke schilderijen die het tijdperk van de oorlog van Troje oproepen. We vermengen die met hedendaagse beelden en rijgen alles aaneen ten einde een vergelijk te maken. Aan de hand van een duidelijk spoor, dat van de barok, creëren we nieuwe beelden.

Affetti betekent letterlijk ‘affecties’ maar laat zich beter vertalen als ‘gevoelens’ of ‘gemoedstoestand’. La Didone is een barokopera die de kracht en het onstuimige van de passies in scène zet, een onthutsend menselijk drama. De muziek en het libretto sleuren ons mee naar een duistere zone, gelegen ergens tussen het reële en het imaginaire, daar waar de realiteit op een nachtmerrie begint te lijken.

Bij het uitwerken van de beelden, hebben we besloten om aan vier scènes van het eerste bedrijf een dominante kleur toe te kennen. We gebruiken deze vier kleuren als een filter die Affetti een zweem van werkelijkheid geeft.

De barokkunst blinkt uit in het afbeelden van menselijke passies: de complexiteit en chaos teweeggebracht door gevoelens vertaalt zich in een gewemel van beelden en klanken. Wij zijn vooral geïnteresseerd in het pregnante van de barokkunst. Hoe komt het dat de barok in al zijn vormen, muziek, schilderkunst en andere kunstuitingen, vandaag de dag nog steeds geliefd is? Het gewelddadige en intense karakter van de barok heeft zeker iets hedendaags (oorlogen, imperialistische kruistochten, revoltes, fundamentalisme, zelfmoordaanslagen gepleegd door vrouwen). De barok behoort tot het Westers cultureel erfgoed: zij achtervolgt ons, tast onze blik aan, en daarom houden wij ervan deze barokkunst als filter tussen ons en de wereld waarin we leven te plaatsen.

Wij interesseren ons vooral voor dit gegeven van de filter. Als ‘cineasten en beeldende kunstenaars’ stellen we ons voortdurend vragen over de manier waarop wij kijken, hoe wij de wereld zien en hoe wij er ons meester van maken teneinde de essentie ervan te reconstrueren.

Boris en Aliocha Van der Avoort

Back to top