Close Encounters

    18/05  | 14:00 - 18:00
    25/05  | 14:00 - 18:00

€ 8 / € 6
± 30 min
FR/NL

Reserveer je tijdslot via het bespreekbureau

Hoe spreken tieners over liefde? Eén jaar lang kwamen leerlingen van twee verschillende middelbare scholen in Brussel elke maand samen: zo werden ze The Class. In samenwerking met Anna Rispoli, onderzocht The Class de verhouding tussen autoriteit, intimiteit en liefde, ver voorbij alle conventionele interpretaties van die begrippen. Het resultaat is een reeks authentieke gesprekken die door de groep gemonteerd en opnieuw opgenomen zijn. Met behulp van een begeleidende stem in het oor speelt de toeschouwer een gesprek na met een van de jonge co-auteurs. Het is een conversatie die al lang geleden heeft plaatsgevonden, maar die zich tegelijkertijd opnieuw voltrekt in een nieuwe, intieme ontmoeting. In de architecturale doolhof van De Munt recreëert Close Encounters aldus een veelheid van ruimtes waarin we ons kunnen verstoppen om te spreken over liefde.

Een langdurige samenwerking met: Institut Dominique Pire & Atheneum GO! For Business
Studenten: Asma Abdeslami, Barkat Abdoulwahab, Francesca Ate, Mohamed Ayari, Abdoulaye Bah, Mohammed Belhadj, Hafsa Berrabhi, Soufiane Boutagumant, Demba Diallo, Nesrine El Gharnati, Ouassima El Mashouli, Wassila El Yahyaoui, Paata Gambarashvili, Fatima Guezzari, Türkan Gülal, Nouhaila Bakhat Habibi, Cristian Iolu, Yousra Islane, Abderrahmane Krimel, Aiman L’Ghazouan, Amina Majidi, Fatima Majidi, Mardoché Malaba, Atiyya Merchant, Lina M’Rabet, Ayoub Mouhoua, Mohammed Moussaoui, Victoria Paluka, Fareha Raza Xheme Vogli, Laura Verriez

Workshops: Enrica Camporesi, Paulo Guerreiro, Carolin Herzberg, Anna Rispoli
Video: Luca Mattei
Muziekale advieseur: Massimo Carozzi
Onderwijzers: Marleen Allaert, Valérie Asselberghs, Florence Hanoset, Stefanie Peeters
Productie en advies: Marine Thévenet
Coördinatie: Daan Simons, Anne Watthee 

Presentatie: Kunstenfestivaldesarts, La Monnaie/De Munt
Coproductie: Kunstenfestivaldesarts, De Veerman
Met de steun van: Dynamo 3 (Cultuurkuur, Vlaamse Overheid), La Cellule Culture-Enseignement (FWB) & Sven Gatz, Charleroi danse, Gemeenschapscentrum De Kriekelaar, Hacktiris, Inter-Béton, La Maison des Cultures et de la Cohésion Sociale de Molenbeek, Maison de repos Anne-Sylvie Mouzon, la Montagne Magique, RITCS Bottelarij, Smart Belgique-La Vallée, Tour & Taxis, Zinnema
Met dank aan: Atelier L’Ad Hoc, Jeanne Boute, Les Brigittines, Bart Capelle, CIFAS, Common Wallet, Gideon Hakker, Hectolitre, Cécile Hupin, Christophe Meierhans, Chez Prima, An Vandevelde, Lauranne Winant, en vele anderen die het project gesteund hebben

Back to top

Close Encounters

Close Encounters is gecreëerd tijdens 9 bijeenkomsten, van oktober tot mei, tussen 30 leerlingen van 2 scholen, 10 volwassenen en 1 foetus. We registreerden 52 uur gesprekken, aten 43 pakjes koekjes, 10 liter soep, 25 madeleines, 41 bananen. Iemand zei: “C’est gênant tout ça”. Een andere: “Je m’attache très vite”. We hebben 1000 muntstukken van 10 cent in de lucht gegooid. 420 van hen zijn nooit meer teruggekomen. Er zijn er 13 geïnvesteerd in een broodje. “Ik, ik hou van basket”. We liepen door 4 gemeenten, plakten 47 post-its in 6 verschil-lende kleuren tot 3 stadsplattegronden, stuurde 73275 sms’jes. “Et comment vas-tu à la rencon-tre de ton destin, s’il est deja écrit ?”. We luister-den samen naar 3 muzieknummers, maar we hadden er 38 verzameld op een usb-stick. We schetsten 82 portretten van voorbijgangers, in 30 seconden per portret, 41 minuten in totaal. “Pendant 4 ans j’ai mangé dehors. Maintenant ma mère est revenue à la maison”. We schudden 3426 handen. We vielen 4 keer in een diepe crisis. Er werden 3 posttraumatische sessies gehouden. Minstens 74 keer werd de rookmachine aangezet, telkens gedurende 15 seconden. “Er zou meer liefde moeten zijn op school”. We hadden 22 toiletpauzes. Van sommige toiletbezoeken zijn enkele van ons nooit meer teruggekomen. We hebben 11 uur gefilmd. “Chacun peut kiffer son moment, non ?”. Eenmaal was het 7 graden en droeg elk van ons 2 jassen, een andere keer was het 5 graden te warm. “Ça sera juste pour quelqu’un mais jamais pour tous”. We werkten op 9 plaatsen en in 26 verschillende kamers, en waren getuige van het begin van 2 nieuwe liefdes en het einde van 3 vriendschappen. “Elle m’a fait mal, mais elle m’a rempli le cœur”. We ontmoetten 6 oude mensen in een bejaardentehuis, 4 eenden, 21 mensen proefpubliek, we droegen 7 maskers. “C’est du gagné en donnant-donnant”. We hebben 8 gesprekken geselecteerd. 1 daarvan wacht op jou.

Meer over de praktijk van Anna Rispoli

[…]

Het stedelijk gebied waar de functies elkaar overlappen is een plek vol mogelijkheden. Er zijn geen eenduidige beelden, geen onherroepelijke uitspraken, en de roosters die de bestemmingen van de ruimtes bepalen, zitten vol gaten. Alles verloopt contigu, afwijkend, paradoxaal, toevallig. Ondanks de afstand slagen we er blijk-baar niet in tot één globaal beeld te komen, en het lijkt erop dat de stad eigenlijk meer zin heeft wanneer ze van onderaf ervaren wordt, vanuit een van de duizenden subjectieve standpunten. Het maakt niet uit of de mentale beelden die hieruit voortvloeien waarheidsgetrouw of fictief zijn. Uiteindelijk gaan ze toch hand in hand met vervreemding, maar ze geven wel een betekenis die, warm en onderhandelbaar, de belofte van een samenleving belichaamt. We hebben meer personen, burgers en pendelaars, consumenten en uitvinders, architecten en menselijke en niet-menselijke architecturen nodig, alsook de som van al hun interacties, om een idee van stedelijkheid op te bouwen met betere regenererende eigenschappen dan het enige model dat door het globale kapitaal wordt voorgesteld.

Mijn belangstelling gaat uit naar gemeenschappen die tijdelijk, toevallig of onbewust zijn, of die toch tenminste niet zichzelf hebben uitgeroepen. Het gaat om personen die ongewild samen dezelfde perimeter bezetten, die eraan trekken als aan een te kort deken en die vervolgens een strategie van stedelijke onderhandeling uitwerken. Het is een tegenstrijdige agenda van hoe het moet, maar in de onverenigbaarheid van de dingen schuilt haar rijkdom.

[…]

Communiceren, samenkomen, communisme, gemeenschappelijk, samenspannen, een gemeenschap zijn. Waarom wil de officiële retoriek ons absoluut iets vertellen over steden in verandering die samensmelten en zich herbevolken, die dankzij de mirakels van participatie de laatsten over de streep trekken en de eersten belonen? En waarom worden kunstenaars gebruikt om vorm te geven aan deze retoriek die beweert zich te baseren op zogenaamde gemeenschappen nu het klassieke gezin passé is?

[…]

‘Gemeenschap: een groep personen met dezelfde gedeelde waarden, gedragingen en gebruiken.’ Mochten we deze definitie letterlijk nemen, dan zou een stedelijke gemeenschap niet echt bestaan. Stedelijk staat voor paradox, tegenstrijdigheid, samenleving, overleving, machtsverhoudingen, infiltraties, sediment, onverwachte invasies, verdediging van het grondgebied, balkanisering, geofragmentatie, ontdekking.

Ik hou deze gapende betekeniskloof voor ogen wanneer ik aanbel bij een onbekende om hem/haar een artistiek project voor te stellen: ‘Wat doe ik hier? Over welk standpunt heb ik het?’ Maar aangezien ik en de onbekende globaal genomen een gemeenschappelijk lot delen – dat uiteindelijk veel meer is dan een ruimte – loont het toch de moeite om de hypothese te formuleren van een oneigenlijk contact.

Wij een religieuze gemeenschap, jullie een taalgemeenschap, jullie een geografische gemeenschap, wij een gemeenschap van belangen.We benadrukken hier even het tegen
strijdige karakter van de term. De stedelijke gemeenschap bestaat immers niet echt, het is gewoon een obsessie, iets dat ons bezighoudt of een retorische figuur. Dan proberen we het woord te koloniseren om er een nieuw rekbaar concept van te maken, dat misschien nog nodig is om onze neiging tot opdeling tegen te gaan.

[…]

Ik wil deze nieuwe gemeenschap zien als een instrument voor schaamteloze micropolitiek, als een ecosysteem dat niet gehoorzaamt aan de natuurwetten van integratie en verschil, als een mentaal landschap dat gevoed moet worden met hypotheses van verandering, als een instrument dat in plaats van menselijke codes te normaliseren een deur open laat voor het improviseren van andere samenlevingen, voor een verdeling van de middelen, voor het dromen in een gemeenschappelijke verbeelding vol tegenstrijdigheden.

Een gemeenschap die steeds opnieuw opgebouwd en aangepast moet worden, en die ons altijd in medias res houdt, in het hart van de dingen om ons heen.

Uit: ‘In Medias Res’, gepubliceerd in The Time We Share. Reflecties op de podiumkunsten. uitgegeven door Kunstenfestivaldesarts en Fonds Mercator in 2015.

Back to top

Anna Rispoli
Met haar performances, haar relationele praktijken en haar stadsinterventies werkt Anna Rispoli over de grenzen van de artistieke creatie heen met de publieke ruimte. Voor Les marches de la Bourse, bracht ze politieke activisten van de voorbije vijftig jaar samen voor een metademonstratie om het recht tot demonstreren op te eisen. In Vorrei tanto tornare a casa, vroeg ze bewoners van een appartementsgebouw om via hun ramen aan de voorgevel hun gevoelens te delen over de stadsdensiteit. In de serie Water Pieces, hercontextualiseerde Tempus fugit de Kortrijkse ambities tot branding, terwijl Five attempts with an alien een nieuwe kijk op het waterfront van Abu Dhabi opende. In 2018 presenteerde ze op Kunstenfestivaldesarts het groepsproject Your word in my mouth. Brussels take, waarin praten over liefde centraal staat.

The Class is een meerjarig project opgezet door Kunstenfestivaldesarts. Drie jaar lang maken de (momenteel vierdejaars) leerlingen van het Institut Sainte-Marie en het Atheneum Brussel kennis met elkaar en verdiepen ze zich in de wereld van de hedendaagse kunst. Hun samenwerking wordt jaar na jaar intensiever en resulteert in een artistiek project tijdens de festivaleditie van 2021. 

Back to top